I SA/Gd 794/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 11 grudnia 2014 r., nr [...]. I SA/Gd 794/15 UZASADNIENIE Pełnomocnik skarżącej spółki wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 17 marca 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z 11 grudnia 2014 r., którą wymierzono spółce karę pieniężną w kwocie 36.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że wykonanie decyzji organu pierwszej instancji – w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa – stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) – grozi utratą przez spółkę płynności finansowej i całkowicie uniemożliwi spółce prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie pełnomocnika za przyjęciem takiego stanowiska przemawia wysokość kapitału zakładowego spółki, który wynosi 5.000 zł, zaś wysokość nałożonej na spółkę kary pieniężnej – 36.000 zł. Zdaniem pełnomocnika wpływ na ocenę zasadności przedmiotowego wniosku winna mieć także okoliczność, że spółka 6 czerwca 2012 r. zaskarżyła decyzje Dyrektora Izby Celnej, których wartość wynosiła łącznie 156.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z 18 maja 2004 r., FZ 163/04 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma bowiem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2012 r., II FSK 2910/11, LEX nr 1104112). Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy Sąd stwierdza, że pełnomocnik skarżącej nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w należyty sposób. W ocenie Sądu nie zostały wykazane żadne tezy bądź twierdzenia odnoszące się wprost do wniosku i przemawiające za jego uwzględnieniem. Pełnomocnik skarżącej wskazał jedynie kwotę nałożonych na spółkę kar pieniężnych (również w latach ubiegłych), która przekracza wartość kapitału zakładowego spółki i z porównania tych wartości wywiódł, że wykonanie decyzji organu pierwszej instancji – w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa –doprowadziłoby do utraty przez spółkę płynności finansowej i uniemożliwiłoby jej całkowicie prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu spółka nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania decyzji organu celnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej – znacznej szkody lub spowodowania konkretnych – trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji (tj. zapłata kwoty 36.000 zł) wiąże się ze stratami dla skarżącej; nieznana jest bowiem wysokość uzyskiwanych przez spółkę przychodów, czy ponoszonych przez nią uzasadnionych kosztów związanych z prowadzoną działalnością. Skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Natomiast okoliczności powoływane przez pełnomocnika spółki Sąd uznał za zbyt ogólnikowe, by móc ocenić, czy w niniejszej sprawie zaistnieją okoliczności , o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia także, że przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu brak jest podstaw do jego oceny pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05 (Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga – jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu – ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Skoro zatem wniosek nie został należycie uzasadniony, a z dokumentów zebranych w aktach sprawy nie wynika zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.