I SA/Gd 796/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2010 r. [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania J. K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 września 2009 r. określającą J.K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 263,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny: Działając na podstawie art. 34 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] dokonał J.K. rocznego obliczenia podatku za rok 2008 (formularz PIT-40A) ustalając należny podatek za 2008 rok w wysokości 263,00 zł. Z dniem 15 kwietnia 2009 r. J.K. na formularzach PIT-37 (z adnotacją "załącznik A" i "załącznik B") złożył zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za przedmiotowy okres. Dnia 20 maja 2009 r. podatnik skorygował zeznanie podatkowe z adnotacją "załącznik B" wskazując jednocześnie ww. zeznanie jako korektę zeznania. W w/w korekcie podatnik wykazał dochód z tytułu emerytury – renty w wysokości 7.557,82 zł oraz zaliczki na podatek dochodowy pobrane przez płatnika w wysokości 263,00 zł. Od podatku dochodowego obliczonego według skali podatkowej w kwocie 849,17 zł odliczono składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 680,24 zł, a należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 rok wyniósł wówczas kwotę 169,00 zł. Jako nadpłatę wykazano kwotę 94,00 zł. Po przeprowadzeniu wszczętego postanowieniem z dnia 16 lipca 2009 r. postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że J.K. w zeznaniu podatkowym za rok 2008 dokonał odliczenia w błędnej wysokości. W rocznym obliczeniu podatku za 2008 r. płatnik wykazał składkę na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. do wysokości 7,75% podstawy jej wymiaru, w kwocie 585,70 zł, natomiast podatnik samodzielnie wyliczył składkę w wysokości 9% podstawy jej wymiaru, tj. 680,24zł i w tej wysokości dokonał odliczenia od obliczonego według skali podatkowej podatku w korekcie zeznania rocznego za dany rok PIT-37. Z tego względu Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 15 września 2009 r. (nr [...]) określił J.K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 263,00 zł. W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 94,00 zł wraz z odsetkami. Jak wyjaśniono organ pierwszej instancji poprzez przyjęcie odliczenia od podatku błędnej wielkości składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 7,75 % podstawy jej wymiaru zamiast 9 % zawyżył kwotę podatku. Decyzją z dnia 30 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ uznał, że będący płatnikiem organ rentowy prawidłowo dokonał rocznego obliczenia podatku wykazując roczny dochód w wysokości w wysokości 7.557,82 zł, kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b ustawy tj. do wysokości 7,75% podstawy jej wymiaru w wysokości 585,70 zł oraz należny podatek w wysokości 263,00 zł. Wyjaśniono, że w świetle obowiązujących unormowań prawnych bezspornym jest, że dla celów podatkowych w art. 27b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca postanowił, że odliczeniu od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27 tej ustawy podlega jedynie kwota składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 7.75% podstawy jej wymiaru. Tym samym nie znajduje uzasadnienia sposób odliczenia składki zdrowotnej wskazany przez podatnika tj. w wysokości 9% podstawy wymiaru. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2010 r. J.K. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego z dnia 30 czerwca 2010 r. w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zamiast przewidzianej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych stawki wynoszącej 19 %, odprowadził podatek z zastosowaniem stawki równej 20,25 % oraz porównał sposób obliczenia podatku zaprezentowany przez organy z własnym, rzeczywiście uwzględniającym ustawową stawkę, sposobem. Zdaniem skarżącego decyzja organu odwoławczego jest niezgodna z prawem, poprzez przyjęcie odliczenia od podatku błędnej wielkości składki na ubezpieczenie zdrowotne tj. 7,75% podstawy jej wymiaru zamiast 9%, a tym samym zawyżenie kwoty podatku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jak wynika z akt sprawy skarżący uzyskał w 2008 r. dochód w wysokości 7557,82 zł z tytułu emerytury. Zgodnie z obowiązującymi na dzień 31 grudnia 2008 r. przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej u.p.d.o.f.) dochód ten podlegał opodatkowaniu przedmiotowym podatkiem, zaś do jego obliczenia zastosowanie znajdował przepis art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z jego brzmieniem podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 28-30, art. 30a-30d oraz art. 44 ust. 4, pobiera się od podstawy jego obliczenia (w tym przypadku uzyskana emerytura – art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.) według wskazanej w nim skali. Ze względu na wysokość uzyskanego przez skarżącego dochodu kwalifikuje się on do pierwszego przedziału skali podatkowej, a zatem należny podatek wynosi 19 % podstawy obliczenia minus kwotę zmniejszającą podatek w wysokości 586,85 zł. W sprawie zastosowanie znajduje również art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f., który obliczony podatek nakazuje obniżyć o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027) pobranej w roku podatkowym przez płatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, przy czym kwota składki na ubezpieczenie zdrowotne, o którą zmniejsza się podatek, nie może przekroczyć 7,75% podstawy wymiaru tej składki. Z analizy skargi wynika, że skarżący posiłkując się zapisami wspominanej już ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych żąda obniżenia, obliczonego zgodnie z art. 27 u.p.d.o.f., podatku o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 9%. Rozumowanie skarżącego jest błędne. W art. 79 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ustawodawca faktycznie przewidział, że składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosić będzie 9 % podstawy wymiaru składki. Zapis ten oznacza jednak tylko tyle, że taka jest wysokość stawki, nie powodując jednocześnie żadnych konsekwencji na gruncie podatku dochodowego. Prawo do obniżenia przedmiotowego podatku wynika natomiast z cytowanego powyżej przepisu art. 27b u.p.d.o.f., stanowiącego wyjątek od generalnej zasady opodatkowania całości dochodów, przez co należy go – jak każdy wyjątek, traktować ściśle, unikając jednocześnie wykładni rozszerzającej. W świetle powyższego prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, które pomniejszyły należny podatek o stawkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości jednoznacznie wskazanej przez ustawodawcę, tj, 7,75% podstawy jej wymiaru. Nie należy mylić wysokości pobieranej stawki na ubezpieczenie zdrowotne z prawem do obniżenia podatku przyznanym przez prawodawcę w ograniczonym zakresie. W ocenie Sądu pobrany podatek został wyliczony w prawidłowej wysokości, przez co w sprawie nie może być mowy o nadpłacie podatku. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa procesowego, bowiem organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny, dokonały właściwej oceny zebranego materiału dowodowego nie naruszając przy tym żadnych reguł postępowania podatkowego. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.