I SA/Gd 813/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 26 czerwca 2015 r. (data prezentaty), pełnomocnik skarżącego P. R. zwróciła się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Przed przystąpieniem do oceny zasadności przedmiotowego żądania należy wskazać, że w niniejszej sprawie skarżący dwukrotnie ubiegał się o przyznanie mu prawa pomocy. Składane przez niego wnioski zostały rozpoznane odmownie. Pierwszy, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2014 r. Stanowisko Sądu pierwszej instancji podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II FZ 124/15 oddalił zażalenie. Natomiast drugi, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 października 2014 r. Z porównania danych zawartych w oświadczeniach o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego dotychczas składanych w niniejszej sprawie oraz w przedmiotowym wniosku i dokumentach przedłożonych przez skarżącego na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2015 r. wynika, że sytuacja finansowa i życiowa skarżącego uległa istotnej zmianie – pogorszeniu. Skarżący zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności – opuścił zakład karny, w którym przebywał od 4 kwietnia 2012 r. do 20 stycznia 2015 r., w okresie od 23 stycznia do 23 marca 2015 r. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku (dowód: zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy z dnia 17 lipca 2015 r.), obecnie nie ma statusu osoby bezrobotnej, poszukuje pracy (także poza granicami kraju), jednak fakt, że był karany znacznie utrudnia mu podjęcie zatrudnienia, nie osiąga żadnych dochodów oraz nie zostały mu przyznane żadne zasiłki, nie posiada też żadnego majątku, w tym oszczędności – saldo jego rachunku bankowego, na którym skarżący gromadził środki pieniężne, co zostało wykazane w poprzednich postępowaniach z wniosków skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, aktualnie jest ujemne i na dzień 21 maja 2015 r. wynosiło 77,42 zł (dowód: odpis upomnienia z dnia 17 kwietnia 2015 r. i wezwania do zapłaty z dnia 21 maja 2015 r.), skarżący zamieszkuje wspólnie z matką, na której utrzymaniu pozostaje, źródłem dochodu matki jest przyznana jej renta rodzinna po zmarłym mężu, matka skarżącego jest osobą niepełnosprawną i ponosi dodatkowo koszty swojego leczenia. W tym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Sytuacja życiowa i finansowa, w jakiej znajduje się skarżący jest bardzo trudna. Skarżący od chwili odbycia kary pozostaje bez pracy, nie ma też żadnych środków na samodzielne utrzymanie, korzysta z pomocy udzielanej mu przez matkę. Dokonane ustalenia przemawiają za uznaniem, że nie ma on możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.