I SA/Gd 822/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do czerwca 2012 r. od stycznia do lipca 2013 r. oraz orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 listopada 2013 r. nr [...]. A. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do czerwca 2012 r. i od stycznia do lipca 2013 r. oraz orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że na skutek błędu organu odwoławczego prawomocna stała się decyzja w zakresie zobowiązań już zapłaconych i wygasłych, a egzekwowanie tych zobowiązań naraża go na dodatkowe szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie wydanych w sprawie decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Poza lakonicznym stwierdzeniem, że egzekwowanie zobowiązań już zapłaconych i wygasłych naraża go na dodatkowe szkody, A. H. nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. Jednakże - jak podkreśla się w orzecznictwie - sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72). W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku przemawiała wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (kwota ciążącej na skarżącym zaległości w podatku od towarów i usług wynosi 415.439,87 zł, natomiast odsetki za zwłokę od tej zaległości wynoszą 22.705 zł) oraz trudna sytuacja materialna A. H., znajdująca potwierdzenie chociażby w postanowieniu z dnia 1 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 822/14 o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.