I SA/Gd 827/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia odrzucić skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 stycznia 2017 r. odmówił panu W. K. umorzenia zaległego zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. Od powyższego rozstrzygnięcia podatnik w przepisanym terminie wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W piśmie z dnia 20 marca 2017 r. organ odwoławczy poinformował stronę przysługującym jej na podstawie art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podatnik skorzystał w powyższego prawa w dniu 18 kwietnia 2017 r. Pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r. pan W. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 18 kwietnia 2017 r. zapoznał się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, które w jego ocenie obarczone jest błędami administracyjnymi, w związku z czym powinno zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło odrzucenie skargi, wyjaśniając, że w przedmiotowej sprawie nie została jeszcze wydana decyzja, a sprawa nie została rozstrzygnięta. Strona miała jedynie możliwość skorzystania z przysługujących jej praw w toku postępowania podatkowego i z prawa tego skorzystała w dniu 18 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 wskazanej ustawy). Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 p.p.s.a.) Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Powołane powyżej przepisy wskazują, że ustawodawca uzależnił dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego - w zależności od rodzaju skarżonego działania organu administracji publicznej - od wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia, bądź wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W przepisie art. 52 § 1 p.p.s.a. określony został związek między postępowaniem administracyjnym, w którym podejmowane są decyzje administracyjne i postanowienia, podlegające zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Wyraża on zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli przed wniesieniem skargi nie zostały wykorzystane określone środki weryfikacji kwestionowanych indywidualnych aktów administracyjnych. O wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej wniesionego środka zaskarżenia. Zatem niezachowanie wskazanego trybu ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 24 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1325/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1067/07). W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z którą zapoznał się w dniu18 kwietnia 2017 r. Z akt sprawy wynika jednak, że w dniu 18 kwietnia 2017 r. skarżący zapoznał się jedynie ze zgromadzonym przez organ odwoławczy materiałem dowodowym w sprawie dotyczącej umorzenia zaległego podatku od nieruchomości za 2016 r. Z pisma z dnia 10 maja 2017 r. kierowanego przez organ odwoławczy do skarżącego wynika ponadto, że w związku z wniesieniem przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 stycznia 2017 r. zostanie rozpatrzone w terminie późniejszym, tj. do dnia 31 lipca 2017 r. Tym samym uznać należy, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania instancyjnego, wniesiona przez niego skarga nie była dopuszczalna i złożona została przedwcześnie. Skarga przedwczesna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stosownie do którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę.