I SA/Gd 836/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" s.c. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia 1. odrzucić zażalenie z dnia 3 kwietnia 2015 r. 2. zwrócić stronie skarżącej ze Skarbu Państwa kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od zażalenia. Postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 836/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie "A" s.c. w G. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 listopada 2014 r. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 października 2014 r., z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jego wniesienia. Przesyłkę zawierającą odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem wysłano za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres wskazany przez stronę skarżącą. Jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przesyłkę listowną awizowano po raz pierwszy w dniu 11 marca 2015 r. a następnie po raz drugi w dniu 19 marca 2015 r. Zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej umieszczono w obu przypadkach w skrzynce oddawczej adresata. Skutek doręczenia orzeczenia nastąpił w dniu 25 marca 2015 r. W dniu 27 marca 2015 r. przesyłka wydana została adresatowi. W dniu 3 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 3 marca 2015 r. W uzasadnieniu podkreślono, że sporna korespondencja została odebrana w placówce pocztowej zgodnie z otrzymanym awizem. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada skrzynki pocztowej, więc oświadczenie poczty nie jest prawdziwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.). Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła zażalenie po upływie terminu do jego wniesienia. Podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi w sposób przewidziany w art. 65-72. W takiej sytuacji, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r.- Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art.73 § 1 p.p.s.a.). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art.73 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 tego artykułu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Co istotne, faktyczne odebranie pisma w urzędzie pocztowym, już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a. - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - nie ma zatem wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 16 listopada 2004 r., GZ 104/04; z dnia 28 stycznia 2013 r., II FZ 1055/12, z dnia 14 lutego 2013 r., II FZ 36/13, z dnia 5 marca 2013 r. II FZ 40/13 dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach rozpoznawanej sprawy, odpis postanowienia z dnia 3 marca 2015 r. wysłano skarżącej spółce za pośrednictwem Poczty Polskiej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę listowną awizowano w dniu 11 marca 2015 r. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórne awizowanie przesyłki nastąpiło w dniu 19 marca 2015 r., a zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki ponownie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Czternastodniowy okres, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., upłynął zatem w dniu 25 marca 2015 r. i z upływem tego dnia, stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie należy uznać za dokonane. Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 1 kwietnia 2015 r. Tymczasem skarżąca spółka wniosła zażalenie w dniu 3 kwietnia 2015 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Twierdzenie skarżącej o nieposiadaniu skrzynki pocztowej nie stanowi przesłanki uznania doręczenia za nieskuteczne. Z przepisów ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012r. poz. 1529 ze zm.) wynika obowiązek posiadania skrzynki pocztowej, który spoczywa na właścicielach nieruchomości i budynków stanowiących odrębne nieruchomości (art. 40 ww. ustawy) – zagrożony karą pieniężną. Nie realizując powyższego obowiązku, właściciel nieruchomości podejmuje ryzyko, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki (awizo) nie zostanie przez niego odebrane, ponieważ umieszczenie go na drzwiach, czy przy wejściu na posesję, nie gwarantuje możliwości odbioru. Z powyższych względów zażalenie skarżącej jako wniesione z uchybieniem ustawowego terminu należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.