I SA/Gd 844/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 września 2008 r. Nr [...], [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2009 r. w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, orzekł, że nie może być ona wykonana oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 3.022 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi organu podatkowego w dniu 7 lipca 2009 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, k. 86). W dniu 13 lipca 2007 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik organu podatkowego wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zawarte w punkcie 3 sentencji ww. wyroku, zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy w części objętej zaskarżeniem. Pełnomocnik wskazała na naruszenie art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, przywołując postanowienie NSA z dnia 15 maja 2008 r. II FSK 1651/06, że sprawy z zakresu orzekania o odpowiedzialności członków zarządu nie dotyczą należności pieniężnej, a zatem nie pobiera się w nich wpisu stosunkowego, ale stały, spór bowiem dotyczy innej kwestii. Skoro wpis stały w sprawach z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł, a opłata za czynności radców prawnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, wynosi 240 zł, to oczywistym jest, że zasądzone koszty postępowania w kwocie 3.022 zł są zawyżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w zaskarżonym przez dyrektora izby skarbowej postanowieniu wysokość zasądzonych na rzecz skarżącego kosztów postępowania stanowi konsekwencję błędnego przyjęcia, iż zaistniały spór pomiędzy stronami dotyczy należności pieniężnej. Jednakże z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji, która dotyczyła odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki, przyjąć należało, iż spór ten dotyczy jednak innej kwestii. W sprawach podatkowych bowiem przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne tylko w przypadku skargi na decyzje dotyczące wymiaru (określenia lub ustalenia) podatku, nadpłaty, a także kwoty zwrotu podatku lub kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. We wszystkich innych sprawach (np. zasadności zabezpieczenia, ulg podatkowych, odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe) pobiera się wpis stały. Powyższe stanowisko – wypracowane przez orzecznictwo sądowoadministracyjne – wyrażono m.in. w przywołanym przez organ podatkowy postanowieniu NSA z dnia 15 maja 2008 r., II FSK 1651/06. Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Z tych względów Sąd, działając na wskazanej podstawie prawnej, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W myśl § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł, zaś § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie (niż sprawa, której przedmiotem jest należność pieniężna oraz sprawa ze skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) wynosi 240 zł. Tym samym należne skarżącemu od dyrektora izby skarbowej koszty postępowania (obejmujące wpis od skargi, opłatę za czynności radców prawnych oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa) wynoszą 757 zł. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.