I SA/Gd 845/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi T. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie: - art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (jednolity tekst Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), - art. 13 § 1 pkt. 3, art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Nr. 8, poz. 60 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Państwa T. i M. R. od decyzji Burmistrza z dnia [...] Nr [...] ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie [...], decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdza, iż w/w decyzją z dnia [...] organ podatkowy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy ustalił Państwu T. i M. R. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...] za nieruchomość położoną w Ś. Opodatkowaniem objęto: 1. budynki o pow. 2113,90 m. kw. (jako związane z działalnością gospodarczą), 2. grunty o pow. 32 159 m. kw. 3. budowle o wartości 25 176,00- zł. Od w/w decyzji strony złożyły odwołanie przez swojego pełnomocnika wnosząc o uchylenie w całości w/w decyzji. Zarzucają organowi podatkowemu naruszenie przepisu art. 5 ust. 3 i art. 6 ust.3, 4, 5 i 7 a ustawy z dnia 2 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2002 r. Nr 9, poz. 84) przez przyjęcie, że wykazane przez podatnika w deklaracji podatkowej nieruchomości związane są z działalnością gospodarczą, mimo całkowitego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika. A także poprzez przyjęcie, że podatek od nieruchomości nie uległ obniżeniu, proporcjonalnie do miesięcy, w których istniał, poczynając już od grudnia 2000 r., a więc i w całym roku 2003 (do czasu ewentualnej zmiany). W uzasadnieniu podają, że z dniem 13 listopada 2000 r. podatnik zaprzestał całkowicie działalności gospodarczej prowadzonej na terenie przedmiotowej nieruchomości budynkowej i gruntowej, poprzez wykreślenie stosownego wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. O powyższym powiadomiono organ podatkowy pismem z dnia 8 grudnia 2000 r. Na okoliczność, że nieruchomość (budynki i grunty) związane są z działalnością gospodarczą tylko i wyłącznie przez cały okres, gdy owa działalność jest prowadzona w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) powołują dwa wyroki NSA z dnia 26 listopada 1991 r. sygn. akt SA/Wr 1140/90 i 23 kwietnia 1993 r. sygn. akt SA/Wr 32/93. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując przedmiotową sprawę stwierdza, iż w obowiązującym w roku 2003 stanie prawnym tj. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2002 r. Nr. 9, poz. 84 z późn. zm.) za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z dwoma wyjątkami) chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Dwa wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. W niniejszej sprawie Pan M. R. jest przedsiębiorcą. Prowadzi od 16.01.1986 r. działalność gospodarczą [...]. Jak wynika z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza [...] pod nr [...], miejscem wykonywania działalności to teren kraju w tym Ś. W świetle obowiązujących przepisów zdaniem SKO nie ma znaczenia fakt, że przedsiębiorca okresowo nie prowadził działalności na terenie Ś. i dokonywał zmian na w/w okresy w ewidencji działalności poprzez wykreślenie adresu nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania. Pomimo dokonywanych zmian w ewidencji podatnik bowiem nadal pozostawał czynnym przedsiębiorcą, w związku z tym winien być opodatkowany za nieruchomość w Ś. stawkami podwyższonymi jak za nieruchomość związaną z działalnością gospodarczą. Powoływane w ocenie SKO wyroki nie mają zastosowania w niniejszej sprawie z tego względu, iż dotyczyły rozstrzygnięć w istniejącym przed 1997 r. stanie prawnym a ponadto były wydane w indywidualnej jednostkowej sprawie. W niniejszej sprawie SKO powołał się na rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawach dotyczących Państwa R. w podatku od nieruchomości za lata 1998, 1999, 2000 (np. wyrok z dnia 4 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA/Gd 301/01 dot. podatku na 2000 r.). W w/w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przedmiotowe budynki i grunty, z uwagi na fakt, że Pan M. R. jest przedsiębiorcą aktywnie prowadzącym działalność gospodarczą, winny być uznane za grunty i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji opodatkowane według stawek właściwych dla tego rodzaju gruntów i budynków. Rozstrzygnięcie zawarte w w/w wyroku jest aktualne także odnośnie podatku za rok 2003. Biorąc powyższe pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż organ podatkowy dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie podatku od nieruchomości za 2003 r. naliczonego od nieruchomości w Ś. - stąd orzekł jak w sentencji decyzji. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżących wnoszą o jej uchylenie, zarzucił naruszenie: 1. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) - poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu podatnika; 2. art. 80 k.p.a. - poprzez bezpodstawne uznanie że okoliczności faktyczne i zebrany materiał dowodowy stanowi przesłankę do uznania, że podatnik prowadzi faktycznie działalność gospodarczą przez cały rok kalendarzowy pomimo zawieszenia działalności gospodarczej; 3. art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 3, 4 5 i 7 a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) przez przyjęcie, że wykazane przez podatnika w deklaracji podatkowej nieruchomości związane są z działalnością gospodarczą, mimo całkowitego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika oraz przyjęcie, że podatek od nieruchomości nie uległ obniżeniu proporcjonalnie do miesięcy, w których istniał obowiązek poczynając już od grudnia 2000 r., a więc i w całym roku 2003 (do czasu ewentualnej zmiany) W uzasadnieniu skargi przywołał argumentację z odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W ustalonym stanie faktycznym sprawy skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż Państwo T. i M. R. od 1997 r. są współużytkownikami wieczystymi działki gruntu Nr [...] o pow. 32159 m. kw., położonej w Ś. oraz współwłaścicielami znajdujących się na tym terenie budynków i budowli opisanych w akcie notarialnym Nr [...] zawartym dnia 5 grudnia 1997 r. Na tej nieruchomości prowadzony jest ośrodek wypoczynkowy. Według ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Urząd Gminy i Miasta [...], Pan M. R. jest od 1986 r. przedsiębiorcą prowadzącym [...] z siedzibą [...]. Podatek od przedmiotowej nieruchomości prawidłowo zatem został ustalony od całego gruntu i całej powierzchni budynków z uwzględnieniem stawek jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji kwalifikacja przedmiotowego gruntu i budynków, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej uzasadniona jest przepisem art. 1 a ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. W przepisie tym ustawodawca wprost wskazał, że gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Fakt nie wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w danym momencie nie ma wpływu na wymiar podatku, bowiem grunty zajęte na ośrodek wczasowy, który jest wykorzystywany sezonowo są gruntami związanymi z działalnością gospodarczą. Stanowisko organów podatkowych potwierdzone zostało także wyrokiem sądu administracyjnego dotyczącym opodatkowania przedmiotowej nieruchomości. W wyroku z dnia 4.06.2004 r. sygn. akt I SA/Gd 301/01, dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości za 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, iż przedmiotowe grunty i budynki, z uwagi na fakt, że Pan M. R. jest przedsiębiorcą, winny być uznane za grunty i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji opodatkowane według stawek właściwych dla tego rodzaju gruntów i budynków. Powyższe zasady były aktualne również wstanie faktycznym i prawnym obowiązującym w 2003 r. Bez znaczenia dla sprawy jest podniesiona w skardze okoliczność, ze podatnik z dniem 13.11.2000 r. zawiesił działalność gospodarczą prowadzoną na terenie przedmiotowej nieruchomości. Skarżący dokonał bowiem jedynie zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej polegającej na wykreśleniu adresu nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej swojego przedsiębiorstwa. Skarżący nie zaprzestał więc prowadzenia działalności gospodarczej i nie stracił statusu przedsiębiorcy, tym bardziej, że już w dniu 7.02.2001 r. ponownie dokonał zmiany we wpisie do ewidencji polegającej tym razem na dopisaniu adresu nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Podobnych zmian w latach 2001 - 2003 skarżący dokonywał kilkukrotnie. Twierdzenie skarżącego o zaprzestaniu prowadzenia działalności na terenie przedmiotowej nieruchomości stoi w sprzeczności ze składanymi oświadczeniami z dnia 11.07.2001 r. i 17.07.2003 r., w których informuje o rozpoczęciu działalności na terenie przedmiotowej nieruchomości. Zatem organy podatkowe obliczyły prawidłową wysokość podatku kwalifikując całość przedmiotowych nieruchomości jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i stosując stawki podatkowe ustalone uchwałą Rady Miasta i Gminy [...] dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w wyroku.