I SA/Gd 847/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 28 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce A. (dalej jako: "Spółka", "skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2006 r. do listopada 2007 r. i od lutego 2008 r. do marca 2008 r. w sposób odmienny od deklarowanego przez Spółkę. W wydanej decyzji – w zakresie miesiąca marca 2006 r., organ określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w wysokości 40.130,00 zł W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż w miesiącu marcu 2006 r. nie stwierdził nieprawidłowości po stronie podatku naliczonego i należnego. Dokonane rozliczenie podatku od towarów i usług za wymieniony okres było konsekwencją odmiennego, od dokonanego przez podatnika, rozliczenia podatku za poprzedni miesiąc, tj. za luty 2006 r. Z uwagi na stwierdzoną nieprawidłowość w rozliczeniu podatku od towarów i usług w lutym 2006 r. i niższą kwotą nadwyżki z poprzedniego miesiąca (ze stycznia 2006 r.) organ podatkowy skorygował rozliczenie podatnika za luty 2006 r. w ten sposób, że w miejsce deklarowanej przez podatnika kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 1.569,00 zł, określił zobowiązanie podatkowe w wysokości 11.391,00 zł. W efekcie w rozliczeniu miesiąca marca 2006 r. brak było kwoty z przeniesienia z miesiąca poprzedniego, tj. z lutego 2006 r., co skutkowało określeniem przez organ I instancji wyższej od wykazanej przez podatnika w deklaracji VAT-7 kwoty zobowiązania podatkowego. Od powyższej decyzji Spółka odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej za zasadne uznał wyłączenie do odrębnego postępowania odwołania strony w zakresie miesięcy I, II, III, IV/2006 r. i od V/2006 r. do III/2008 r. W związku z powyższym, decyzją z dnia 6 czerwca 2011 r. podjął rozstrzygnięcie w zakresie marca 2006 r., utrzymując w tym zakresie w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił zarzutów Spółki, podzielając stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego. Pismem z dnia 19 czerwca 2011 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wyżej wskazaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, której zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności: - art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "O.p.") poprzez pominięcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów; - art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w zaufaniu do organów podatkowych w wyniku rozpoznania części materiału dowodowego bez roztrząsania pozostałej części, w zakresie której skarżąca kwestionowała prawidłowość ustaleń na wcześniejszym etapie postępowania; - art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasad dotyczących ciężaru dowodu i zasad przeprowadzania dowodów w postępowaniu podatkowym; - art. 187 § 1 O.p. poprzez nie zebranie dowodów z urzędu i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że zaskarżona decyzja stanowi jedynie rachunkowe następstwo wcześniejszych ustaleń dotyczących miesiąca stycznia i lutego 2006 r., które zostały zakwestionowane przez skarżącą w drodze odrębnych skarg. Jednak mając na uwadze przyjęte procedury oraz fakt kwestionowania przez Spółkę wcześniejszych decyzji koniecznym jest zaskarżenie powyższej decyzji dotyczącej rozliczenia podatku VAT za marzec 2006 r. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga Spółki nie jest zasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale również i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Zasadniczym przedmiotem sporu pomiędzy stronami w sprawie niniejszej jest kwestia określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za marzec 2006 r. w następstwie określenia przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego w podatku VAT za styczeń i luty 2006 r. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji w decyzji z dnia 28 grudnia 2010 r. za miesiące styczeń i luty 2006 r. (utrzymanej w tym zakresie przez organ odwoławczy) dokonał rozliczenia podatku VAT w sposób odmienny od deklarowanego przez podatnika w deklaracji VAT-7. W zakresie miesiąca lutego 2006 r., w miejsce deklarowanej przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 1.569,00 zł organ I instancji określił zobowiązanie podatkowe w wysokości 11.391,00 zł. Określenie zobowiązania podatkowego w miesiącu lutym 2006 r. miało związek ze stwierdzoną nieprawidłowością po stronie podatku naliczonego i niższą od deklarowanej kwotą nadwyżki podatku z miesiąca stycznia 2006 r. Powyższe ustalenia zostały uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku za prawidłowe (nieprawomocnymi wyrokami z dnia 8 lutego 2012 r., w sprawie sygn. akt I SA/Gd 845/11 i I SA/Gd 846/11). W związku z powyższym, w rozliczeniu za marzec 2006 r. organy podatkowe nie uwzględniły kwoty z przeniesienia z miesiąca poprzedniego, tj. lutego 2006 r. (w kwocie 1.569,00 zł). Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako "u.p.t.u.") rozliczenia podatku od towarów i usług podatnik dokonuje w deklaracji składanej za okres miesięczny. Zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 u.p.t.u.). Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, m.in. suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 u.p.t.u., jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1 u.p.t.u.). Stosownie do powyższych przepisów organ podatkowy dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 r., zobligowany był do uwzględnienia wcześniejszych rozliczeń dotyczących poprzedniego miesiąca, skoro ustalenia te miały bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku za miesiąc marzec 2006 r. Zaskarżona decyzja jest konsekwencją odmiennego rozliczenia podatku za poprzedni okres rozliczeniowy, tj. za luty 2006 r., bowiem kwota nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc wywiera bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku VAT w następnym okresie rozliczeniowym. Wobec powyższego z uwagi na fakt, że w lutym 2006 r. nie wystąpiła kwota nadwyżki w wysokości 1.569,00 zł, zasadnym było dokonanie przez organy podatkowe poprawnego rozliczenia podatku od towarów i usług w miesiącu marcu 2006 r., w efekcie czego określono skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 40.130,00 zł, tj. w kwocie o 1.569,00 zł wyższej od deklarowanej przez Spółkę (w kwocie 38.561,00 zł). Reasumując stwierdzić zatem należy, że skoro organy podatkowe prawidłowo określiły zobowiązanie podatkowe w podatku VAT Spółki za styczeń i luty 2006 r., to zaskarżona decyzja – będąca konsekwencją rozliczenia podatku za te miesiące, również jest prawidłowa. W konsekwencji dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego sprawy nie mogła wykraczać poza granice wyznaczone przepisami art. 191, art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Organ odwoławczy przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające i zgromadził pełny materiał dowodowy pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych. Zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa są bezzasadne. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.