I SA/Gd 854/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II FZ 246/10 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2010 r., którym odmówiono L. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w niniejszej sprawie i przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I skarżący został wezwany uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 604/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na powyższe zarządzenie Przewodniczącego Wydziału. Skarżący w dniu 29 listopada 2010 r. uiścił należny wpis. Wnioskiem z dnia 9 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazać należy, że przyznane postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r. skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie go od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł nie zostało cofnięte w trybie art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że skarżący został w niniejszej sprawie zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł (wpisu od skargi), zatem nie ma obowiązku uiszczania pozostałych kosztów sądowych na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W konsekwencji wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych należało uznać za bezprzedmiotowy i umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.