I SA/Gd 859/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 24 marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 24 marca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 grudnia 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki BMW w wysokości 40.926 zł pan M. Ł. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W ocenie skarżącego za uwzględnieniem wniosku przemawia znaczna wysokość określonego zobowiązania, jak również sposób przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego i ustalenia stanu pojazdu na dzień jego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Skarżący podniósł ponadto, że jeszcze przed upływem terminu do zaskarżenia powyższej decyzji do sądu administracyjnego organ wszczął postępowanie egzekucyjne z rachunku bankowego, dokonując zajęcia rachunku i wkładu oszczędnościowego. Skarżący podkreślił, że dochodzona przez organ kwota wpływa na jego interesy i powoduje szkodę. Wyjaśnił, że został pozbawiony środków do życia, jak również zostały zajęte wszystkie jego oszczędności. Końcowo skarżący podniósł, że zajęcie zostało dokonane wbrew przepisom prawa, gdyż nie doręczono mu upomnienia, zgodnie z art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co zostanie podniesione w innym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – określanej dalej jako "p.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przywołany przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania zaskarżonego aktu, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w tych przypadkach, w których wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym – o wartości nie przedstawiającej znaczenia dla skarżącego – jak również w tych przypadkach, w których istniałoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu lub życiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 i postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., II GSK 515/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 wskazał, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W szczególności za niewystarczające uznać należy ogólnikowe stwierdzenie, że zajęcie przez organ egzekucyjny oszczędności skarżącego miało wpływ na jego interesy, spowodowało szkodę oraz pozbawiło go środków do życia. Argumentacja ta nie została poparta żadnymi dowodami, które zobrazowałyby aktualną sytuację finansową skarżącego i wskazywałyby na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Także samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż stanowi naturalną konsekwencję określenia zaległych zobowiązań podatkowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FZ 331/11). Podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można ponadto upatrywać w przekonaniu strony skarżącej o wadliwości zaskarżonego aktu. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Pozostała argumentacja strony odnosząca się do wadliwości postępowania egzekucyjnego wykracza poza granice unormowane wskazanym przepisem. Z tych względów Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.