I SA/Gd 870/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 20 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 1997 r. oddala skargę. ZASKARŻONĄ DECYZJĄ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ UTRZYMAŁ W MOCY, DECYZJĘ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ Z DNIA 31 MARCA 2011 R., ODMAWIAJĄCĄ - PO PRZEPROWADZENIU POSTĘPOWANIA WZNOWIONEGO NA WNIOSEK W. K. - UCHYLENIA DECYZJI OSTATECZNEJ IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 R., W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE MARZEC I KWIECIEŃ 1997 R. W UZASADNIENIU DECYZJI DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ WSKAZAŁ, ŻE URZĄD SKARBOWY DECYZJĄ Z DNIA 15 MAJA 2001 R., OKREŚLIŁ W. K. ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE Z TYTUŁU PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MARZEC I KWIECIEŃ 1997 R., W KWOTACH INNYCH OD DEKLAROWANYCH ORAZ ZALEGŁOŚĆ PODATKOWĄ I ODSETKI ZA ZWŁOKĘ. OD POWYŻSZEJ DECYZJI W. K. WNIÓSŁ ODWOŁANIE. IZBA SKARBOWA OŚRODEK ZAMIEJSCOWY DECYZJĄ Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU UTRZYMAŁA W MOCY WYDANĄ DLA W. K. DECYZJĘ URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 15 MAJA 2001 ROKU W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE MARZEC I KWIECIEŃ 1997 ROKU. U PODSTAW WYDANEJ DECYZJI LEGŁO ZAKWESTIONOWANIE NA PODSTAWIE § 54 UST. 4 PKT 2 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z DNIA 21 GRUDNIA 1995 ROKU W SPRAWIE WYKONANIA NIEKTÓRYCH PRZEPISÓW USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ORAZ O PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. NR 154, POZ. 797 Z PÓŹN. ZM.) DOKONANEGO PRZEZ PODATNIKA ZA MARZEC 1997 ROKU OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY W KWOCIE 147.620 ZŁ WOBEC STWIERDZENIA, ŻE NABYWCA POSIADA FAKTURĘ NIE POTWIERDZONĄ KOPIĄ U SPRZEDAWCY. W ODNIESIENIU DO KWIETNIA 1997 ROKU NA PRAWIDŁOWOŚĆ DOKONANEGO PRZEZ PODATNIKA ROZLICZENIA PODATKU VAT ODNOSIŁO WPŁYW WYŁĄCZNIE OKREŚLENIE ZA MARZEC 1997 ROKU ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO W MIEJSCE DEKLAROWANEJ ZA TEN MIESIĄC NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM DO PRZENIESIENIA NA NASTĘPNY MIESIĄC. W. K. NA W/W DECYZJĘ OSTATECZNĄ IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY ZŁOŻYŁ SKARGĘ DO NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO - OŚRODEK ZAMIEJSCOWY W GDAŃSKU. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU PRAWOMOCNYM WYROKIEM SYGN. AKT I SA/GD 466/02 Z DNIA 27 KWIETNIA 2005 ROKU ODDALIŁ SKARGĘ STRONY. KOLEJNO, PISMEM Z DNIA 21 GRUDNIA 2010 ROKU W. K., REPREZENTOWANY PRZEZ PEŁNOMOCNIKA WYSTĄPIŁ Z WNIOSKIEM O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ DECYZJĄ OSTATECZNĄ IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE MARZEC I KWIECIEŃ 1997 ROKU, UTRZYMUJĄCĄ W MOCY DECYZJĘ URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 15 MAJA 2001 ROKU. WNIOSEK STRONA OPARŁA NA PRZESŁANCE Z ART. 240 § 1 PKT 5 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. W POWYŻSZYM ZAKRESIE STRONA PODNIOSŁA, ŻE WYSZŁY NA JAW ISTOTNE DLA SPRAWY NOWE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE ISTNIEJĄCE W DNIU WYDANIA DECYZJI I NIEZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ ORAZ DOWODY, KTÓRE ŚWIADCZĄC TYM, IŻ ZEZNANIA ŚWIADKA W. R. - PRZYJĘTE (ZDANIEM STRONY) JAKO ISTOTNY DOWÓD W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM - BYŁY FAŁSZYWE, PRZEDŁOŻYŁA PRZY TYM DOKUMENT, KTÓRY W JEGO OCENIE W CAŁOŚCI PRZECZY USTALENIOM ORGANU PODATKOWEGO W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM, W PRZEDMIOCIE OKREŚLENIA ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ Z TYTUŁU PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA ROK 1997, TJ. OŚWIADCZENIE W. R. Z DNIA 15 MARCA 2004 ROKU ZŁOŻONE W W. PRZED NOTARIUSZEM STWIERDZAJĄCE, IŻ: • DOKUMENTY WYSTAWIONE PRZEZ PRZEDSIĘBIORSTWO A. ZNAJDOWAŁY SIĘ W SIEDZIBIE FIRMY, • DOKUMENTY DOTYCZĄCE TRANSAKCJI SPRZEDAŻY ZAPALNICZEK Z FIRMĄ B. RÓWNIEŻ ZNAJDOWAŁY SIĘ W P., • ZAKUP ZAPALNICZEK ZOSTAŁ ZREALIZOWANY W CAŁOŚCI, A W. K. ZAPŁACIŁ ZA ZAPALNICZKI PEŁNĄ KWOTĘ NA PODSTAWIE FAKTURY VAT WYSTAWIONEJ PRZEZ PRZEDSIĘBIORSTWO, • PRZEDSIĘBIORSTWO A. ZŁOŻYŁO STOSOWNĄ DEKLARACJĘ VAT W URZĘDZIE SKARBOWYM. W OCENIE STRONY POWYŻSZE JEDNOZNACZNIE WSKAZUJE NA PRZYJĘCIE PRZEZ ORGAN PODATKOWY NIEPRAWDZIWYCH OKOLICZNOŚCI, CO W KONSEKWENCJI DOPROWADZIŁO DO STWORZENIA FIKCYJNYCH - W JEJ OCENIE - PODSTAW FAKTYCZNYCH DLA NALICZENIA ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ. ZDANIEM STRONY ORGAN PODATKOWY KWESTIONUJĄC DOKONANĄ TRANSAKCJĘ SPRZEDAŻY OPARŁ SIĘ PRZY WYDANIU DECYZJI O NIEISTNIEJĄCY, STAN FAKTYCZNY. ZDANIEM STRONY Z POWYŻSZEGO OŚWIADCZENIA WYNIKA, IŻ W. R., NA KTÓREGO ZEZNANIACH OPARŁ ORGAN PODATKOWY SWOJE ROZSTRZYGNIĘCIE POMIJAJĄC ZEZNANIA STRONY, BYŁ PODATNIKIEM PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG - ZAREJESTROWAŁ SIĘ I PROWADZIŁ DZIAŁALNOŚĆ ORAZ WYSTAWIŁ FAKTURĘ VAT NR [...] Z DNIA 17 MARCA 1997 ROKU. WSKAZUJĄC NA POWYŻSZE PODNIESIONO, ŻE W NINIEJSZEJ SPRAWIE ZAISTNIAŁY ISTOTNE OKOLICZNOŚCI LUB DOWODY DOTYCZĄCE PODSTAWY OKREŚLENIA ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO PO PRZEPROWADZONYM PRZEZ ORGAN PODATKOWY POSTĘPOWANIU KONTROLNYM, PRZY CZYM: • OKOLICZNOŚCI TE ORAZ DOWÓD MAJĄ CHARAKTER NOWYCH W STOSUNKU DO PRZEPROWADZONEGO DOTĄD POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO, • POWYŻSZE OKOLICZNOŚCI LUB DOWODY SĄ ISTOTNE DLA SPRAWY, CZYLI MOGĄ MIEĆ WPŁYW NA ODMIENNE ROZSTRZYGNIĘCIE, WIĘC WYWOŁUJĄ KONIECZNOŚĆ UCHYLENIA LUB ZMIANY DECYZJI OSTATECZNEJ W CAŁOŚCI LUB W CZĘŚCI. PONADTO W UZASADNIENIU WNIOSKU WSKAZANO NA PRZESŁANKĘ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ZAWARTĄ W ART. 240 § 1 PKT 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ - DOWODY, NA KTÓRYCH PODSTAWIE USTALONO ISTOTNE DLA SPRAWY OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE OKAZAŁY SIĘ FAŁSZYWE. W POWYŻSZYM ZAKRESIE WNIOSKODAWCA WSKAZAŁ, ŻE ORGAN PODATKOWY BĘDĄC W POSIADANIU POWYŻSZEGO OŚWIADCZENIA W. R., KTÓRE EWIDENTNIE ŚWIADCZY O POPEŁNIENIU PRZESTĘPSTWA Z ART. 233 KODEKSU KARNEGO, ZAGROŻONEGO KARĄ POZBAWIENIA WOLNOŚCI DO LAT 3 NIE ZAWIADOMIŁ ORGANU ŚCIGANIA, NIE DOPEŁNIAJĄC OBOWIĄZKU NAŁOŻONEGO NA ORGAN NORMĄ ART. 304 § 2 KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO, W ZWIĄZKU Z CZYM ZACHODZI OKOLICZNOŚĆ PRZEWIDZIANA W ART. 231 § 1 KODEKSU KARNEGO. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 241 § 1 W ZW. Z ART. 243 § 1 I 2, ART. 244 § 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA POSTANOWIENIEM Z DNIA 27 STYCZNIA 2011 ROKU WZNOWIŁ Z WNIOSKU W. K. POSTĘPOWANIE W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ OSTATECZNĄ DECYZJĄ IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE MARZEC I KWIECIEŃ 1997 ROKU. BIORĄC POD UWAGĘ USTALENIA DOKONANE W POSTĘPOWANIU WZNOWIENIOWYM ORAZ ZWAŻYWSZY NA TREŚĆ ŻĄDANIA ZAWARTEGO WE WNIOSKU W. K. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ - DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 245 § 1 PKT 2 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA - DECYZJĄ Z DNIA 31 MARCA 2011 R., ODMÓWIŁ UCHYLENIA OSTATECZNEJ DECYZJI IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE MARZEC I KWIECIEŃ 1997 ROKU, WOBEC STWIERDZENIA BRAKU ZAISTNIENIA PRZESŁANEK OKREŚLONYCH W ART. 240 § 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. OD POWYŻSZEJ DECYZJI PISMEM Z DNIA 13 KWIETNIA 2011 ROKU STRONA ZŁOŻYŁA ODWOŁANIE WNOSZĄC O UCHYLENIE DECYZJI DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ Z DNIA 31 MARCA 2011 R., I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA LUB ZMIANĘ DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI POPRZEZ UZNANIE, ŻE ZAISTNIAŁA PRZESŁANKA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA. W UZASADNIENIU ODWOŁANIA PODATNIK PODNIÓSŁ, ŻE W UZASADNIENIU DECYZJI WSKAZANO MIĘDZY INNYMI, ŻE FAKT FAŁSZU DOWODU W SPOSÓB BEZSPORNY MUSI BYĆ STWIERDZONY WYROKIEM SĄDU. ABY ZASTOSOWAĆ ART. 240 § 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ MUSI WYSTĄPIĆ OCZYWISTOŚĆ FAŁSZU DOWODU I NIEZBĘDNOŚĆ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA W CELU OCHRONY INTERESU PUBLICZNEGO. BRAK WIEDZY O OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNEJ NIE JEST TYM SAMYM, CO BŁĘDNA OCENA STANU FAKTYCZNEGO. JEDYNIE BRAK WIEDZY O DANEJ OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNEJ MOŻE BYĆ PRZESŁANKĄ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA NA PODSTAWIE ART. 240 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ. ZDANIEM PODATNIKA POJAWIA SIĘ WIĘC PYTANIE CZY ORGAN PODATKOWY W DNIU WYDANIA DECYZJI WIEDZIAŁ, IŻ W. R. POSIADA FAKTURY, KTÓRE STANOWIŁY PODSTAWĘ ODLICZENIA PRZEZ W. K. PODATKU I CZY WIEDZIAŁ TAKŻE, ŻE BYŁ W STANIE JE OKAZAĆ, O CZYM W. R. ZAŚWIADCZYŁ W OŚWIADCZENIU ZŁOŻONYM PRZED NOTARIUSZEM W 2004 ROKU. KOLEJNO PODATNIK WSKAZAŁ, ŻE NIE MOŻE SIĘ ZGODZIĆ Z TWIERDZENIEM ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI, IŻ OŚWIADCZENIE W. R. ZŁOŻONE W 2004 ROKU, POMIMO ŻE JEST SPRZECZNE Z ZEZNANIEM ZŁOŻONYM DO PROTOKOŁU KONTROLI Z DNIA 24 CZERWCA 1999 ROKU, NIE STANOWI PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA, OKREŚLONEJ W ART. 240 ORDYNACJI. OŚWIADCZENIE TO BOWIEM, W OCENIE PODATNIKA, PODWAŻA W SPOSÓB EWIDENTNY USTALENIA CO DO PRZEDŁOŻENIA W TOKU POSTĘPOWANIA ZWYKŁEGO KOPII FAKTURY. ISTOTNY JEST FAKT, IŻ W ZŁOŻONEJ DEKLARACJI W. R. WYKAZAŁ PODATEK NALEŻNY WYNIKAJĄCY Z WYSTAWIONYCH FAKTUR, A ZATEM POTWIERDZIŁ TRANSAKCJE I POSIADAŁ KOPIĘ FAKTURY. PODATNIK PODNIÓSŁ, ŻE ORGAN PODATKOWY DOKONUJĄC WYMIARU PODATKU PRZYJĄŁ, ŻE W. R, NIE ZEZNAJE PRAWDY, IŻ NIE PROWADZIŁ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ ZANIECHAŁ SPRAWDZENIA CZY KOPIE FAKTUR ZA TOWARY ISTNIEJĄ ORAZ CZY WYKAZANE ZOSTAŁY PRZY SKŁADANIU ZEZNANIA PODATKOWEGO, CZYM POTWIERDZIŁ TRANSAKCJE. W OCENIE ORGANU PODATKOWEGO, TRANSAKCJA Z 1997 ROKU DOKONANA POMIĘDZY PODATNIKIEM, A W. R. BĘDĄCA PODSTAWĄ DO NALICZENIA ZALEGŁOŚCI BYŁA FIKCYJNA, GDYŻ POSTĘPOWANIE WYKAZAŁO, IŻ W. R. STWIERDZIŁ, ŻE NIE POSIADAŁ KOPII FAKTURY VAT [...] Z DNIA 17 MARCA 1997 ROKU ORAZ DOKUMENTÓW WSKAZUJĄCYCH NA PROWADZENIE PRZEZ NIEGO DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, NIE POSIADAŁ EWIDENCJI SPRZEDAŻY, ANI INNYCH DOKUMENTÓW PODATKOWYCH POTWIERDZAJĄCYCH, ŻE UJĘTO DO ROZLICZENIA W/W FAKTURĘ VAT, NIE PODPISYWAŁ FAKTURY ANI DEKLARACJI VAT-7 ZA MARZEC 1997 ROKU, NIE POSIADAŁ INFORMACJI NA TEMAT TRANSAKCJI SPRZEDAŻY ZAPALNICZEK FIRMY B., NIE ZNA OSOBIŚCIE PODATNIKA - NABYWCY ZAPALNICZEK, NIE POBIERAŁ Z RACHUNKU BANKOWEGO KWOT PRZEKAZANYCH PRZEZ W. K. TYTUŁEM ZAPŁATY ZA FAKTURĘ. ZDANIEM PODATNIKA POWYŻSZE OKOLICZNOŚCI SĄ NIEZGODNE Z PRAWDĄ I NIE MOGŁY STANOWIĆ OBIEKTYWNYCH PRZESŁANEK DLA PRZYJĘCIA PRZEZ ORGAN, IŻ ZALEGŁOŚĆ PODATKOWA POWSTAŁA Z JEGO WINY, A TRANSAKCJE DOKONYWANE PRZEZ NIEGO BYŁY FIKCYJNE. ZDANIEM PODATNIKA OŚWIADCZENIE W. R. WSKAZUJE NA PRZYJĘCIE PRZEZ ORGAN PODATKOWY NIEPRAWDZIWYCH OKOLICZNOŚCI. POMIMO, IŻ W. R. POSIADAŁ FAKTURY I WYKAZAŁ TRANSAKCJĘ, ORGAN PODATKOWY KWESTIONUJĄC DOKONANĄ TRANSAKCJĘ SPRZEDAŻY, OPARŁ SIĘ PRZY WYDANIU DECYZJI O NIEISTNIEJĄCY STAN FAKTYCZNY. Z POWYŻSZYCH OŚWIADCZEŃ JEDNOZNACZNIE WYNIKA, IŻ W. R., NA KTÓREGO ZEZNANIACH TYLKO I WYŁĄCZNIE OPARŁ SWOJE ROZSTRZYGNIĘCIE, POMIJAJĄC ZEZNANIA PODATNIKA, BYŁ PODATNIKIEM PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG - ZEREJESTROWAŁ SIĘ I PROWADZIŁ DZIAŁALNOŚĆ ORAZ WYSTAWIŁ FAKTURĘ VAT NR [...] Z DNIA 17 MARCA 1997 R. ZDANIEM STRONY ZAISTNIAŁA PRZESŁANKA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA, BOWIEM OŚWIADCZENIE STANOWI DOWÓD TEGO, ŻE USTALONE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE SĄ OCZYWIŚCIE FAŁSZYWE, BOWIEM W DNIU WYDANIA MERYTORYCZNEJ DECYZJI BYŁO MOŻLIWE STWIERDZENIE TRANSAKCJI KOPIAMI FAKTUR STANOWIĄCYCH PODSTAWĘ ODLICZENIA PRZEZ W. K. PODATKU NALICZONEGO. MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE ZDANIEM STRONY WYSTĄPIŁA W SPOSÓB JEDNOZNACZNY PRZESŁANKA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA OKREŚLONEGO W ART. 240 § 1 PKT 1 W ZWIĄZKU Z ART. 240 § 2 I § 3 ORDYNACJI PODATKOWEJ. CO WIĘCEJ, W OCENIE PODATNIKA ORGAN PODATKOWY STWIERDZIŁ, IŻ POSTĘPOWANIE WZNOWIENIOWE DAJE JEDYNIE PODSTAWĘ DO PROWADZENIA WYJAŚNIEŃ W ZAKRESIE PRZESŁANEK Z ART. 240 ORDYNACJI CO, ZDANIEM STRONY - JEST NIEZGODNE Z ART. 243 § 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ. ORZEKAJĄC W SPRAWIE DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ MIAŁ NA UWADZE, ŻE DECYZJE ADMINISTRACYJNE OSTATECZNE SĄ TRWAŁE CO OZNACZA, ŻE NIE MOGĄ BYĆ ZMIENIANE LUB UCHYLANE DOWOLNIE, LECZ W TRYBIE I NA ZASADACH OKREŚLONYCH W PRZEPISACH USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA LUB PRZEPISACH PRAWNYCH SZCZEGÓLNYCH, DO KTÓRYCH ORDYNACJA PODATKOWA ODSYŁA. NIESPORNIE PRZYMIOT DECYZJI OSTATECZNEJ MA DECYZJA IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU. PODSTAWĘ WNIOSKU W. K. O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA ZAKOŃCZONEGO W/W DECYZJĄ OSTATECZNĄ STANOWIŁ PRZEPIS ART. 240 § 1 PKT 5 I PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI W WYDANEJ DECYZJI ODMÓWIŁ UCHYLENIA DECYZJI OSTATECZNEJ IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU WOBEC USTALENIA, ŻE W. K. WNOSZĄC O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ W/W DECYZJĄ NIE WYKAZAŁ ZAISTNIENIA PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA, O KTÓREJ MOWA W ART. 240 § 1 PKT 5 I PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, NATOMIAST OKOLICZNOŚCI, NA KTÓRE SIĘ POWOŁAŁ NIE CZYNIŁY ZADOŚĆ WYMOGOM ZAWARTYM W W/W PRZEPISIE. PRZY TYM WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ W SPRAWIE BĘDĄCEJ PRZEDMIOTEM ROZPATRZENIA STRONA NIE WYKAZAŁA RÓWNIEŻ ZAISTNIENIA KTÓREJKOLWIEK Z POZOSTAŁYCH PRZESŁANEK ZAMIESZCZONYCH W KATALOGU ZAMKNIĘTYM ART. 240 § 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. W ODWOŁANIU OD DECYZJI W PRZEDMIOCIE WZNOWIENIA Z DNIA 31 MARCA 2011 R. STRONA, POWOŁUJĄC SIĘ NA PRZEPIS ART. 240 § 1 PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA PODNIOSŁA, IŻ DOWODY, NA KTÓRYCH PODSTAWIE USTALONO ISTOTNE DLA SPRAWY OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE OKAZAŁY SIĘ FAŁSZYWE. W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO ANALIZA PRZEDSTAWIONYCH PRZEZ STRONĘ OKOLICZNOŚCI WSKAZUJE NA ZASADNOŚĆ PRZYJĘTEGO PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI ROZSTRZYGNIĘCIA W DECYZJI Z DNIA 31 MARCA 2011 ROKU, ŻE W SPRAWIE BRAK JEST PRZESŁANKI OKREŚLONEJ W ART. 240 § 1 PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, NA KTÓRĄ POWOŁAŁA SIĘ STRONA WE WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA ZAKOŃCZONEGO DECYZJĄ OSTATECZNĄ IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU. ROZSTRZYGAJĄC W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ ZWAŻYŁ NA PRZEPIS ART. 240 § 1 PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, ZGODNIE Z KTÓRYM - W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ DECYZJĄ OSTATECZNĄ WZNAWIA SIĘ POSTĘPOWANIE, JEŻELI DOWODY, NA KTÓRYCH PODSTAWIE USTALONO ISTOTNE DLA SPRAWY OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE OKAZAŁY SIĘ FAŁSZYWE. WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA NA TEJ PODSTAWIE OGRANICZONE JEST ZATEM WYSTĄPIENIEM ŁĄCZNIE WARUNKÓW: • PO PIERWSZE: W POSTĘPOWANIU DOWODOWYM PROWADZANYM W DANEJ SPRAWIE MIAŁO MIEJSCE WYSTĄPIENIE FAŁSZYWEGO DOWODU, • PO DRUGIE: SFAŁSZOWANIE DOWODU MUSI BYĆ STWIERDZONE PRAWOMOCNYM ORZECZENIEM SĄDU. WARUNEK TEN JEST UZASADNIONY USTAWOWYM PODZIAŁEM KOMPETENCJI ORGANÓW PAŃSTWOWYCH, NASTĘPSTWEM CZEGO JEST WYŁĄCZENIE MOŻLIWOŚCI ORZEKANIA ORGANÓW WŁAŚCIWYCH W SPRAWIE WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA O PRZESTĘPSTWIE JAKIM JEST FAŁSZ DOWODU. NARUSZENIE TEGO PODZIAŁU JEST RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA I STANOWI PODSTAWĘ DO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI WYDANEJ WE WZNOWIONYM POSTĘPOWANIU, • PO TRZECIE: FAŁSZYWY DOWÓD BYŁ PODSTAWĄ USTALENIA OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH ISTOTNYCH DLA SPRAWY. JEDNOCZEŚNIE W PRZYPADKU GDY SFAŁSZOWANIE DOWODU JEST OCZYWISTE, A WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA JEST NIEZBĘDNE W CELU OCHRONY INTERESU PUBLICZNEGO POSTĘPOWANIE MOŻE BYĆ WZNOWIONE PRZED STWIERDZENIEM FAŁSZU PRZEZ SĄD (§ 2). OBIE PRZESŁANKI Z ART. 240 § 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ - OCZYWISTOŚĆ FAŁSZU DOWODU I NIEZBĘDNOŚĆ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA W CELU OCHRONY INTERESU PUBLICZNEGO - MUSZĄ PRZY TYM WYSTĄPIĆ ŁĄCZNIE. W TYM PRZYPADKU ORGAN ROZSTRZYGAJĄCY SPRAWĘ WKRACZA W OCENĘ ZAGADNIEŃ PRAWNYCH NIE MIESZCZĄCYCH SIĘ W JEGO WŁAŚCIWOŚCI RZECZOWEJ. MA BOWIEM STWIERDZIĆ FAKT SFAŁSZOWANIA DOWODÓW, CO NALEŻY DO KOMPETENCJI ORGANÓW WYMIARU SPRAWIEDLIWOŚCI. DLATEGO TEŻ WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA W TEJ SYTUACJI MUSI MIEĆ CHARAKTER WYJĄTKOWY I MIEĆ MIEJSCE TYLKO WÓWCZAS, GDY JEST TO NIEZBĘDNE W CELU OCHRONY INTERESU PUBLICZNEGO ORAZ GDY FAKT FAŁSZU DOWODU JEST OCZYWISTY. PRZEZ OCZYWISTOŚĆ FAŁSZU DOWODU NALEŻY ROZUMIEĆ TE PRZYPADKI, GDY Z PROSTEGO ZESTAWIENIA DOWODU ZE STANEM FAKTYCZNYM WYNIKA, ŻE DOKUMENT TEN ZOSTAŁ PRZEROBIONY. CHODZI ZATEM O TAKIE PRZYPADKI, GDY FAŁSZ DOWODU "RZUCA SIĘ W OCZY" BEZ KONIECZNOŚCI PRZEPROWADZANIA W TYM ZAKRESIE POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO. JEŻELI ZAISTNIENIE PRZESŁANKI OKREŚLONEJ W ART. 240 § 1 PKT 1 NASUWA JAKIEKOLWIEK WĄTPLIWOŚCI TO ORGAN ADMINISTRACYJNY JEST OBOWIĄZANY ODMÓWIĆ UCHYLENIA DECYZJI OSTATECZNEJ. NIE MOGĄ BOWIEM ORGANY ADMINISTRACYJNE TAK DALEKO WKRACZAĆ W KOMPETENCJĘ SĄDU, BY PRZEPROWADZAĆ POSTĘPOWANIE DOWODOWE DLA WYKAZANIA OCZYWISTOŚCI FAKTU SFAŁSZOWANIA DOWODU. ZGODNIE Z ART. 240 § 3 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA Z PRZYCZYN OKREŚLONYCH W § 1 PKT 1 I 2 MOŻNA WZNOWIĆ POSTĘPOWANIE TAKŻE W PRZYPADKU, GDY POSTĘPOWANIE PRZED SĄDEM NIE MOŻE BYĆ WSZCZĘTE NA SKUTEK UPŁYWU CZASU LUB Z INNYCH PRZYCZYN, OKREŚLONYCH W PRZEPISACH PRAWA. PODKREŚLENIA WYMAGA JEDNAK, ŻE USTALENIE OKOLICZNOŚCI SFAŁSZOWANIA DOWODU JAKO PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA JEST ISTOTNE O TYLE, O ILE DOTYCZY DOWODU STANOWIĄCEGO PODSTAWĘ USTALENIA ISTOTNYCH W SPRAWIE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH - CO WYNIKA Z TREŚCI ART. 240 § 1 PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. ODNOSZĄC POWYŻSZE ROZWAŻANIA DO NINIEJSZEJ SPRAWY SŁUSZNIE, W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO, ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI W UZASADNIENIU DECYZJI W PRZEDMIOCIE ODMOWY UCHYLENIA DECYZJI OSTATECZNEJ STWIERDZIŁ, IŻ ŻADEN Z POWYŻSZYCH WARUNKÓW OKREŚLONYCH W ART. 240 § 1 PKT 1, JAK I § 2 I § 3 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA W SPRAWIE OBJĘTEJ WNIOSKIEM STRONY NIE WYSTĄPIŁ. W POWYŻSZYM ZAKRESIE WSKAZAĆ NALEŻY, ŻE DECYZJA OSTATECZNA IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU OPARTA ZOSTAŁA NA MATERIALE DOWODOWYM ZGROMADZONYM ZARÓWNO PRZED ORGANEM PIERWSZEJ INSTANCJI, JAK I ZEBRANYM PRZEZ IZBĘ SKARBOWĄ W TOKU POSTĘPOWANIA ODWOŁAWCZEGO TJ. M.IN. NA PROTOKOŁACH KONTROLI, ZEZNANIACH, INFORMACJACH UZYSKANYCH OD INNYCH ORGANÓW PODATKOWYCH ORAZ DEKLARACJACH VAT-7 SKŁADANYCH ZARÓWNO PRZEZ STRONĘ, JAK I W. R. WSKAZAĆ NALEŻY, ŻE W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ DECYZJĄ OSTATECZNĄ WARTOŚĆ SPRZEDAŻY I PODATEK NALEŻNY PRZYJĘTO W KWOTACH DEKLAROWANYCH PRZEZ PODATNIKA W DEKLARACJACH DLA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG VAT-7, NATOMIAST W KWESTII PODATKU NALICZONEGO ZAKWESTIONOWANO ZASADNOŚĆ DOKONANEGO PRZEZ W. K. ZA MIESIĄC MARZEC 1997 ROKU OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO O KWOTĘ PODATKU NALICZONEGO WYNIKAJĄCEGO Z FAKTURY VAT WYSTAWIONEJ PRZEZ W. R. WOBEC STWIERDZENIA, ŻE NABYWCA POSIADA FAKTURĘ, KTÓRA NIE ZOSTAŁA POTWIERDZONA KOPIĄ U SPRZEDAWCY ORAZ WOBEC NIE WYSTĄPIENIA OKOLICZNOŚCI WYŁĄCZAJĄCYCH STOSOWANIE TEGO PRZEPISU. W POWYŻSZYM ZAKRESIE WSKAZANO NA § 54 UST. 4 PKT 2 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z DNIA 21 GRUDNIA 1995 ROKU W SPRAWIE WYKONANIA NIEKTÓRYCH PRZEPISÓW USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ORAZ O PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. NR 154, POZ. 797 Z PÓŹN. ZM.), ZGODNIE Z KTÓRYM "W PRZYPADKU GDY NABYWCA POSIADA FAKTURĘ LUB FAKTURĘ KORYGUJĄCĄ NIE POTWIERDZONĄ KOPIĄ U SPRZEDAWCY, FAKTURY TE I DOKUMENTY CELNE NIE STANOWIĄ PODSTAWY DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO ORAZ ZWROTU RÓŻNICY PODATKU LUB ZWROTU PODATKU NALICZONEGO" -Z ZASTRZEŻENIEM UST. 8 § 54 W BRZMIENIU: "PRZEPISU UST. 4 PKT 2 NIE STOSUJE SIĘ W PRZYPADKU, GDY WYSTAWCA FAKTURY LUB FAKTURY KORYGUJĄCEJ UWZGLĘDNIŁ WYKAZANĄ W NIEJ SPRZEDAŻ I PODATEK NALEŻNY W DEKLARACJI DLA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG". W TYM ZAKRESIE W TOKU POSTĘPOWANIA INSTANCYJNEGO USTALONO, ŻE WOBEC BRAKU DOKUMENTÓW ŹRÓDŁOWYCH DOKUMENTUJĄCYCH ZAKUP I SPRZEDAŻ TOWARÓW I USŁUG ORAZ EWIDENCJI ZAKUPU I SPRZEDAŻY VAT NIE MOŻNA W ŻADEN SPOSÓB ZBADAĆ CZY DANE ZADEKLAROWANE PRZEZ W. R. SĄ ZGODNE Z RZECZYWISTOŚCIĄ. W POSTĘPOWANIU WYMIAROWYM W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE ISTOTĘ SPORU STANOWIŁ FAKT ZAKWESTIONOWANIA ZASADNOŚCI OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY WYNIKAJĄCY Z FAKTURY WYSTAWIONEJ PRZEZ W. R. Z UWAGI, IŻ BYŁA ONA NIE POTWIERDZONA KOPIĄ U SPRZEDAWCY, NIE ZAŚ Z UWAGI NA FAKT, ŻE CZYNNOŚCI UDOKUMENTOWANE W/W FAKTURĄ NIE ZOSTAŁY DOKONANE TJ. Z PRZYCZYN, O KTÓRYCH MOWA W § 54 UST. 4 PKT 4 LIT A ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z DNIA 21 GRUDNIA 1995 ROKU. WSKAZAĆ PRZY TYM NALEŻY, ŻE W DECYZJI OSTATECZNEJ, WBREW TWIERDZENIOM PODATNIKA JEDNOZNACZNIE STWIERDZONO, IŻ NIE MOŻNA PODZIELIĆ POGLĄDU URZĘDU SKARBOWEGO, ŻE SPRZEDAWCĄ ZAPALNICZEK NIE BYŁ W. R. PODATNIK NIE MÓGŁ JEDNAK OBNIŻYĆ PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY WYNIKAJĄCY Z W/W FAKTURY VAT Z TEGO WZGLĘDU, IŻ POSIADAŁ FAKTURĘ NIE POTWIERDZONĄ KOPIĄ U SPRZEDAWCY. WSKAZAĆ NALEŻY, ŻE Z AKT SPRAWY BEZSPORNIE WYNIKAŁO, ŻE W. R. NIE POSIADAŁ KOPII ZAKWESTIONOWANEJ FAKTURY, NIE PRZEDŁOŻYŁ URZĘDOWI SKARBOWEMU EWIDENCJI ZAKUPU I SPRZEDAŻY VAT, JAKĄ ZGODNIE Z ART. 27 UST. 4 USTAWY VAT OBOWIĄZANY BYŁ PROWADZIĆ, NIE POSIADAŁ ŻADNYCH DOKUMENTÓW. ZWIĄZANYCH Z PROWADZONĄ DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ. OKOLICZNOŚĆ, IŻ W. R. W OŚWIADCZENIU Z DNIA 15 MARCA 2004 ROKU WSKAZAŁ, IŻ POSIADAŁ DOKUMENTY ZWIĄZANE Z PROWADZONĄ DZIAŁALNOŚCI NIE ZMIENIA, W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO USTALENIA, ŻE DOKUMENTÓW TAKICH NIE PRZEDŁOŻYŁ W TRAKCIE PROWADZONEJ KONTROLI PRZED URZĘDEM SKARBOWYM. W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE NIE BYŁ NEGOWANY RÓWNIEŻ FAKT ZŁOŻENIA PRZEZ W. R. DEKLARACJI VAT-7 ZA MIESIĄC MARZEC 1997 ROKU. Z AKT SPRAWY NIESPORNIE WYNIKA, IŻ W/W ZŁOŻYŁ DEKLARACJĘ VAT-7 ZA W/W OKRES ROZLICZENIOWY, W KTÓREJ WYKAZAŁ NADWYŻKĘ PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM DO PRZENIESIENIA NA NASTĘPNY MIESIĄC W KWOCIE 639 ZŁ, JEDNAKŻE WOBEC BRAKU DOKUMENTÓW ŹRÓDŁOWYCH DOKUMENTUJĄCYCH ZAKUP I SPRZEDAŻ TOWARÓW I USŁUG ORAZ EWIDENCJI ZAKUPU I SPRZEDAŻY VAT NIE MOŻNA BYŁO W ŻADEN SPOSÓB ZBADAĆ I ZWERYFIKOWAĆ CZY WYKAZANE W DEKLARACJI DANE BYŁY ZGODNE Z RZECZYWISTOŚCIĄ, JAK RÓWNIEŻ NIE BYŁO MOŻLIWE USTALENIE CZY ROZLICZONO PODATEK WYNIKAJĄCY Z FAKTURY NR [...] Z DNIA 17 MARCA 1997 R., WYSTAWIONEJ NA RZECZ W. K. DYREKTOR IZBY PODNIÓSŁ, ŻE NA ETAPIE POSTĘPOWANIA SKARGOWEGO OD DECYZJI OSTATECZNEJ IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU ORGAN ODWOŁAWCZY PISMEM Z DNIA 22 PAŹDZIERNIKA 2004 ROKU ZWRÓCIŁ SIĘ DO NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO O PRZEKAZANIE KSEROKOPII OSTATECZNEJ DECYZJI WYDANEJ DLA W. R. W PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG OBEJMUJĄCEJ MIESIĄC MARZEC 1997 ROKU. PISMEM Z DNIA 25 PAŹDZIERNIKA 2004 ROKU NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO PRZESŁAŁ KSEROKOPIĘ DECYZJI OSTATECZNEJ NR [...] Z DNIA 14 CZERWCA 2002 ROKU WYDANEJ DLA W. R. OKREŚLAJĄCEJ ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE W PODATKU DO TOWARÓW I USŁUG ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE W LATACH 1997 - 1998, 2000 I 2001 ROKU. Z UZASADNIENIA DECYZJI WYDANEJ WOBEC W. R. WYNIKA, IŻ NIE DYSPONOWAŁ ON ŻADNYMI DOKUMENTAMI ŹRÓDŁOWYMI, ANI ORYGINAŁAMI CZY TEŻ DUPLIKATAMI TYCH DOKUMENTÓW (FAKTURY ZAKUPU I SPRZEDAŻY), NIE PRZEDŁOŻYŁ TYCH DOKUMENTÓW MIMO KILKAKROTNYCH WEZWAŃ CO STANOWIŁO NARUSZENIE § 56 UST. 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z DNIA 21 GRUDNIA 1995 ROKU W SPRAWIE WYKONANIA NIEKTÓRYCH PRZEPISÓW USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ORAZ O PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. NR 156, POZ. 1024 ZE ZM.). STĄD TEŻ WYŁĄCZNIE TWIERDZENIA W. R. ZAWARTE W, ZŁOŻONYM PO WYDANIU DECYZJI OSTATECZNEJ, OŚWIADCZENIU Z DNIA 15 MARCA 2004 ROKU, IŻ W ZŁOŻONEJ ZA MIESIĄC MARZEC 1997 ROKU DEKLARACJI VAT -7 UWZGLĘDNIŁ TRANSAKCJĘ ZAWARTĄ Z PODATNIKIEM PANEM W. K. NIE PRZESĄDZAJĄ O WYSTĄPIENIU PRZESŁANKI OKREŚLONEJ W ART. 240 § 1 PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. ZASADNIE RÓWNIEŻ STWIERDZIŁ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI, ŻE BEZ ZNACZENIA DLA OCENY WYSTĄPIENIA TEJ PRZESŁANKI POZOSTAWAŁ RÓWNIEŻ ARGUMENT STRONY O "KONIECZNOŚCI DOŁĄCZENIA DO AKT SPRAWY PEŁNEJ DOKUMENTACJI AKT SPRAWY PROWADZONEJ WOBEC W. R. PRZEZ URZĄD SKARBOWY, WOBEC WYKRYCIA, IŻ DEKLARACJA VAT-7 ZA MIESIĄC MARZEC 1997 ROKU NIE ZNAJDUJE ODZWIERCIEDLENIA W FAKTURACH WYSTAWIONYCH PRZEZ W/W". OKOLICZNOŚĆ BRAKU DOKUMENTACJI (W TYM KOPII FAKTURY NR [...] Z DNIA 17 MARCA 1997 R.), ZNAJDUJE BOWIEM POTWIERDZENIE W MATERIALE DOWODOWYM ZGROMADZONYM W TOKU POSTĘPOWANIA ZAKOŃCZONEGO WYDANIEM DECYZJI OSTATECZNEJ, KTÓREJ WZRUSZENIA DOMAGA SIĘ STRONA. USTOSUNKOWUJĄC SIĘ PRZY TYM DO TWIERDZEŃ STRONY ZAWARTYCH WE WNIOSKU Z DNIA 21 GRUDNIA 2010 R., I PONOWIONYCH W ODWOŁANIU, WSKAZUJĄCYCH, IŻ DOWODY ISTOTNE DLA SPRAWY, NA PODSTAWIE KTÓRYCH ZAPADŁO ROZSTRZYGNIĘCIE W ZAKRESIE PODATKU VAT ZA MIESIĄC MARZEC I KWIECIEŃ 1997 ROKU (ZEZNANIA ŚWIADKA W. R.) OKAZAŁY SIĘ FAŁSZYWE, ZWAŻYĆ NALEŻY, ŻE DECYZJA OSTATECZNA - WBREW TWIERDZENIOM STRONY - NIE ZOSTAŁA OPARTA NA W/W ZEZNANIACH W. R. PRZECIWNIE - W DECYZJI OSTATECZNEJ IZBA SKARBOWA WSKAZAŁA, ŻE NIEWIARYGODNE SĄ ZEZNANIA W/W ŚWIADKA, STWIERDZAJĄC PRZY TYM, ŻE ZE ZGROMADZONEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO JEDNOZNACZNIE WYNIKAŁO, IŻ W. R. BYŁ PODATNIKIEM PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG, PROWADZIŁ DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ ORAZ WYSTAWIŁ FAKTURĘ VAT NR [...] Z DNIA 17 MARCA 1997 ROKU. TYM SAMYM POTWIERDZONE ZOSTAŁY W ISTOCIE TWIERDZENIA ZAWARTE W TREŚCI PRZEDŁOŻONEGO OŚWIADCZENIA. BRAK JEST PODSTAW DO STWIERDZENIA, ŻE Z OŚWIADCZENIA WYNIKAJĄ INNE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE OD TYCH, KTÓRE ZOSTAŁY USTALONE W TOKU POSTĘPOWANIA INSTANCYJNEGO I WSKAZANE W UZASADNIENIU DECYZJI. SŁUSZNIE RÓWNIEŻ - WBREW ZARZUTOM ODWOŁANIA - WSKAZAŁ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI, ŻE OŚWIADCZENIE W. R. ZŁOŻONE DNIA 15 MARCA 2004 ROKU - SPRZECZNE CO DO TREŚCI Z OŚWIADCZENIEM ZŁOŻONYM DO PROTOKOŁU KONTROLI Z DNIA 24 CZERWCA 1999 ROKU - NIE STANOWIŁO O WYSTĄPIENIU PRZESŁANKI OKREŚLONEJ W ART. 240 § 1 PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, GDYŻ DOWÓD Z OŚWIADCZENIA DO PROTOKOŁU Z DNIA 24 CZERWCA 1999 R., NIE MIAŁ PODSTAWOWEGO ZNACZENIA DLA ROZSTRZYGNIĘCIA W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ DECYZJA OSTATECZNA, KTÓREJ WZRUSZENIA DOMAGA SIĘ STRONA. OŚWIADCZENIE Z DNIA 15 MARCA 2004 R., NIE PODWAŻA TYM SAMYM USTALEŃ CO DO NIE PRZEDŁOŻENIA PRZEZ SPRZEDAWCĘ W TOKU POSTĘPOWANIA ZWYKŁEGO KOPII FAKTURY, JAK RÓWNIEŻ NIE ELIMINUJE FAKTU, ŻE NA ETAPIE TEGO POSTĘPOWANIA NIE ZOSTAŁY PRZEDŁOŻONE DOWODY ŚWIADCZĄCE, ŻE W ZŁOŻONEJ DEKLARACJI W. R. WYKAZAŁ PODATEK NALEŻNY WYNIKAJĄCY Z WYSTAWIONEJ FAKTURY. PODNIEŚĆ RÓWNIEŻ NALEŻY, ŻE DOWÓD POWYŻSZY W SENSIE FORMALNYM NIE ISTNIAŁ W DACIE WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ, A WYŁĄCZNIE OKOLICZNOŚĆ, ŻE W. R. W OŚWIADCZENIU Z DNIA 15 MARCA 2004 ROKU STWIERDZA, IŻ POSIADAŁ W DOKUMENTACJI KOPIĘ FAKTURY WYSTAWIONEJ NA RZECZ STRONY NIE STANOWI O WYSTĄPIENIU PRZESŁANKI OKREŚLONEJ W ART. 240 § 1 PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. DODATKOWO PODNIEŚĆ NALEŻY, ŻE PODATNIK W/W OŚWIADCZENIE W. R. Z DNIA 15 MARCA 2004 ROKU PRZEDŁOŻYŁ RÓWNIEŻ WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W GDAŃSKU NA ETAPIE POSTĘPOWANIA SKARGOWEGO OD DECYZJI OSTATECZNEJ IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 ROKU STWIERDZAJĄC, ŻE JEST ONO ISTOTNE GDYŻ ORGANY PODATKOWE OBU INSTANCJI DOKONYWAŁY PODSTAWOWYCH USTALEŃ W SPRAWIE MIĘDZY INNYMI NA PODSTAWIE DIAMETRALNIE ODMIENNYCH OŚWIADCZEŃ I ZEZNAŃ W. R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU PODDAŁ TYM SAMYM OCENIE W/W OŚWIADCZENIE W ASPEKCIE JEGO ZNACZENIA DOWODOWEGO W ZWIĄZKU Z CAŁOKSZTAŁTEM ZGROMADZONEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO W SPRAWIE. PO ROZPATRZENIU SKARGI W. K. NA DECYZJĘ IZBY SKARBOWEJ OŚRODEK ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ODDALIŁ SKARGĘ W. K. NA W/W DECYZJĘ OSTATECZNĄ. BEZPODSTAWNE SĄ RÓWNIEŻ ZARZUTY ODWOŁANIA DOTYCZĄCE NARUSZENIA PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI ART. 243 § 2 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA POPRZEZ STWIERDZENIE, ŻE POSTĘPOWANIE WZNOWIENIOWE DAJE JEDYNIE PODSTAWĘ DO PRZEPROWADZENIA WYJAŚNIENIA W ZAKRESIE PRZESŁANEK ART. 240 § 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. W TYM ZAKRESIE DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ ZAUWAŻA, ŻE WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA JEST INSTYTUCJĄ PROCESOWĄ, KTÓRA UMOŻLIWIA WERYFIKACJĘ OSTATECZNYCH DECYZJI PODATKOWYCH Z POWODU WAD POSTĘPOWANIA, A NIE SAMEJ DECYZJI. INSTYTUCJA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA NIE MOŻE BYĆ WYKORZYSTYWANA DO PEŁNEJ MERYTORYCZNEJ KONTROLI DECYZJI WYDANEJ W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM. NIE JEST TO BOWIEM KONTYNUACJA POSTĘPOWANIA ZWYKŁEGO, A ODRĘBNE POSTĘPOWANIE NADZWYCZAJNE, KTÓREGO GRANICE SĄ ŚCIŚLE OGRANICZONE KONKRETNĄ PODSTAWĄ PRAWNĄ WYMIENIONĄ W ART. 240 § 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. PRZEPIS TEN ODNOSI SIĘ WYŁĄCZNIE DO KWALIFIKOWANYCH WAD PROCESOWYCH I OCZYWISTYM JEST, ŻE NA JEGO PODSTAWIE NIE MOŻNA CZYNIĆ ROZWAŻAŃ MATERIALNOPRAWNYCH. POSTĘPOWANIE NADZWYCZAJNE NIE JEST BOWIEM ZE SWEJ ISTOTY POSTĘPOWANIEM MERYTORYCZNYM I W POSTĘPOWANIE TAKIE NIE MOŻE SIĘ PRZERODZIĆ. STANOWIŁOBY TO BOWIEM NARUSZENIE WYRAŻONEJ W PRZEPISIE ART. 127 ORDYNACJI PODATKOWEJ ZASADY DWUINSTANCYJNOŚCI POSTĘPOWANIA. WYDANIE POSTANOWIENIA O WZNOWIENIU POSTĘPOWANIA NA PODSTAWIE ART. 241 § 1 W ZW. Z ART. 243 § 1 I § 2 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA DAJE PODSTAWĘ DO ROZPATRZENIA DWÓCH POŁĄCZONYCH ZE SOBĄ SPRAW, TO JEST SPRAWY DOTYCZĄCEJ PRZYCZYN WZNOWIENIA ORAZ DRUGIEJ, CO DO ROZSTRZYGNIĘCIA ISTOTY SPRAWY. ORGAN WYDAJĄC POSTANOWIENIE O WZNOWIENIU POSTĘPOWANIA W TRYBIE ART. 243 § 2 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA STWIERDZA, IŻ WNIOSEK STRONY SPEŁNIA WYMOGI FORMALNE TJ. ZAWIERA M.IN. WSKAZANIE PODSTAWY WZNOWIENIA. NA TYM ETAPIE POSTĘPOWANIA NIE MOŻE BADAĆ CZY WSKAZANE PRZEZ PODATNIKA OKOLICZNOŚCI ISTOTNIE MIAŁY MIEJSCE TJ. CZY RZECZYWIŚCIE ISTNIAŁA PODSTAWA WZNOWIENIA. TEGO DOTYCZY DALSZY ETAP POSTĘPOWANIA, W CZASIE KTÓREGO ORGAN PODATKOWY JUŻ MERYTORYCZNIE BADA PODANĄ PRZEZ PODATNIKA PODSTAWĘ WZNOWIENIA. NIEZALEŻNIE OD POWYŻSZEGO ZASADNIE, W OCENIE DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI WSKAZAŁ W UZASADNIENIU DECYZJI W PRZEDMIOCIE ODMOWY UCHYLENIA DECYZJI OSTATECZNEJ, ŻE W SPRAWIE NIE ZAISTNIAŁA RÓWNIEŻ PRZESŁANKA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA WYMIENIONA W ART. 240 § 1 PKT 5 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, NA KTÓRĄ POWOŁYWAŁA SIĘ STRONA WE WNIOSKU Z DNIA 21 GRUDNIA 2010 ROKU. ZDANIEM STRONY TE NOWE DOWODY I ISTOTNE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE TO OŚWIADCZENIE W. R. Z DNIA 15 MARCA 2004 ROKU ZŁOŻONE PRZED NOTARIUSZEM, KTÓRE W OCENIE STRONY JEDNOZNACZNIE WSKAZYWAŁO NA PRZYJĘCIE PRZEZ ORGAN PODATKOWY NIEPRAWDZIWYCH OKOLICZNOŚCI, CO W KONSEKWENCJI DOPROWADZIŁO DO STWORZENIA FIKCYJNYCH PODSTAW FAKTYCZNYCH DLA NALICZENIA ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ. W POWYŻSZYM ZAKRESIE ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI ZAUWAŻYŁ, ŻE PRZEPISY REGULUJĄCE INSTYTUCJĘ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA NIE PRZEWIDUJĄ PRZESŁANKI UMOŻLIWIAJĄCEJ UCHYLENIE DECYZJI OSTATECZNEJ Z POWODU BŁĘDNIE USTALONEGO STANU FAKTYCZNEGO, CZY TEŻ BŁĘDNEJ OCENY TEGO STANU. JEDYNIE BRAK WIEDZY O DANEJ OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNEJ MOŻE BYĆ PRZESŁANKĄ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA NA PODSTAWIE ART. 240 § 1 PKT 5 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. SŁUSZNIE RÓWNIEŻ PODNIESIONO, ŻE W SPRAWIE STANOWIĄCEJ PRZEDMIOT ROZPATRZENIA STAN FAKTYCZNY W ZAKRESIE CZY PODATNIK W. K. MIAŁ PRAWO DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO Z FAKTURY WYSTAWIONEJ PRZEZ W. R. BYŁ PRZEDMIOTEM OCENY W TOKU POSTĘPOWANIA ZAKOŃCZONEGO DECYZJĄ OSTATECZNĄ. W OKOLICZNOŚCIACH SPRAWY WYKAZANE ZOSTAŁO, ŻE W ZAKRESIE W JAKIM PODATNIK PRAWO DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO UDOKUMENTOWAŁ FAKTURĄ NR [...] Z DNIA 17 MARCA 1997 ROKU WYSTAWIONĄ PRZEZ PRZEDSIĘBIORSTWO A. WYSTAWCA FAKTURY NIE POSIADAŁ KOPII FAKTURY, ANI ŻADNYCH DOKUMENTÓW PODATKOWYCH ZA 1997 ROK ZWIĄZANYCH Z PROWADZONĄ DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ, W TYM DOWODU ZAKUPU TOWARU, DOWODÓW PRZEMIESZCZANIA TOWARU Z P. DO S., A NASTĘPNIE Z S. DO W. RÓWNOCZEŚNIE DOKONUJĄC OCENY W ASPEKCIE POSTANOWIEŃ § 54 UST. 8 W/W ROZPORZĄDZENIA ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, ŻE BRAK KOPII FAKTURY ORAZ BRAK DOWODU ZAKUPU TOWARU WYKAZANEGO W ZAKWESTIONOWANEJ FAKTURZE POWODUJE, ŻE NIE SPOSÓB ZWERYFIKOWAĆ DANYCH WYKAZANYCH W DEKLARACJI VAT-7 ORAZ USTALIĆ CZY ZAKUP I SPRZEDAŻ PRZEDMIOTOWYCH ZAPALNICZEK W RZECZYWISTOŚCI WYSTĄPIŁA. KONTROLI LEGALNOŚCI W/W DECYZJI W ASPEKCIE ZGODNOŚCI ZASKARŻONEJ DECYZJI Z PRZEPISAMI PRAWA DOKONAŁ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W PRAWOMOCNYM WYROKU SYGN. AKT I SA/GD 466/02 Z DNIA 27 KWIETNIA 2005 ROKU PODZIELAJĄC STANOWISKO PREZENTOWANE W DECYZJI OSTATECZNEJ ORAZ POGLĄD CO DO ADEKWATNEGO ZASTOSOWANIA W/W PRZEPISU PRAWA. STĄD ZASADNYM BYŁO STWIERDZENIE ZAWARTE PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI W UZASADNIENIU DECYZJI W PRZEDMIOCIE ODMOWY UCHYLENIA DECYZJI OSTATECZNEJ, ŻE PODLEGAŁO OCENIE W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM TO CZY PODATNIK W. K. MÓGŁ SKUTECZNIE WYWODZIĆ PRAWO DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO Z FAKTURY NIEPOTWIERDZONEJ KOPIĄ U WYSTAWCY. SŁUSZNIE ZATEM ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI WSKAZAŁ, IŻ WSKAZANE PRZEZ STRONĘ OŚWIADCZENIE W. R. (ZAŁĄCZONE W KSEROKOPII) NIE STANOWIŁO O TYM, IŻ ZAISTNIAŁA W SPRAWIE NOWA OKOLICZNOŚĆ ISTOTNA DLA PODJĘCIA ROZSTRZYGNIĘCIA MERYTORYCZNEGO UZASADNIAJĄCA WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA NA PODSTAWIE ART. 240 § 1 PKT 5 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, W TREŚCI PRZEDMIOTOWEGO OŚWIADCZENIA NIE WSKAZANO OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH ORAZ DOWODÓW INNYCH NIŻ TE, KTÓRE ZOSTAŁY USTALONE I PODDANE OCENIE W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM. SKARGĘ NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ WNIÓSŁ W. K. ŻĄDAJĄC UCHYLENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI ORAZ POPRZEDZAJĄCEJ JĄ DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI W. K. ZARZUCIŁ: 1. NARUSZENIE ART. 120, 121 § 1, 122 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 ROKU - ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. 1997, NR 137, POZ. 926 ZE ZM.), SKUTKUJĄCE RAŻĄCYMI BŁĘDAMI W USTALENIACH STANU POSTĘPOWANIA WZNOWIENIOWEGO ORAZ NARUSZENIE ZAUFANIA STRONY DO ORGANÓW PODATKOWYCH, WYNIKAJĄCYMI Z BRAKU PRZEPROWADZENIA DOWODÓW WSKAZANYCH PRZEZ STRONĘ, 2. NARUSZENIE ART. 180, 187 § 1, 188, 191 USTAWY WSKAZANEJ POWYŻEJ POPRZEZ BRAK ZABRANIA, A TAKŻE ROZPATRZENIA MATERIAŁU DOWODOWEGO ZGROMADZONEGO W SPRAWIE, POPRZEZ DOWOLNĄ OCENĘ MATERIAŁU DOWODOWEGO I NIEZASADNE PRZYJĘCIE, IŻ OŚWIADCZENIE, Z ZGODNIE Z KTÓRYM W. R. ROZLICZYŁ SIĘ Z DOKONANEJ W MARCU 1997 R., POPRZEZ ZŁOŻENIE DEKLARACJI PODATKOWEJ VAT-7 ZA MARZEC 1997 R., (NIE STANOWI PODSTAWY DO ZAKWESTIONOWANIA BŁĘDÓW PROCEDURALNYCH ORGANÓW SKARBOWYCH W POSTĘPOWANIU ZAKOŃCZONYM DECYZJĄ OSTATECZNĄ ORAZ ODSTĄPIENIE NIEZGODNE Z PRAWEM OD WYJAŚNIENIA OKOLICZNOŚCI, KTÓRYCH DOTYCZY OŚWIADCZENIE ZŁOŻONE PRZEZ KONTRAHENTA SKARŻĄCEGO. PANA W. R. A TAKŻE BRAK UWZGLĘDNIENIA ŻĄDANIA STRONY CO DO PRZEPROWADZENIA DOWODU, 3. NARUSZENIE ART. 233 § 1 PKT 1 W ZW. Z ART. 240 § 1 USTAWY WYŻEJ WSKAZANEJ, POPRZEZ NIE UCHYLENIE DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI PODCZAS, GDY NASTĄPIŁO BŁĘDNE PRZYJĘCIE, ŻE NIE WYSZŁY NA JAW ISTOTNE DLA SPRAY/Y NOWE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE LUB NOWE DOWODY ISTNIEJĄCE W DNIU WYDANIA DECYZJI A NIEZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ, PODCZAS GDY SKARŻĄCY DOKONAŁ SPRZEDAŻY OPODATKOWANEJ PODATKIEM, AA KONTRAHENT W. R. ZGODNIE Z § 54 UST. 8 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z DNIA 21 GRUDNIA 1995 R., W SPRAWIE WYKONANIA PRZEPISÓW USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ORAZ PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. NR 154, POZ. 797), ZŁOŻYŁ ODPOWIEDNIĄ DEKLARACJĘ VAT, ORAZ ŻE W. R. W POSTĘPOWANIU WYMIAROWYM NIE ZŁOŻYŁ FAŁSZYWYCH OŚWIADCZEŃ BĘDĄCYCH PODSTAWĄ WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ. W UZASADNIENIU SKARGI W. K. PODNIÓSŁ, ŻE ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI UZNAŁ, IŻ WSKAZANE PRZEZ STRONĘ OŚWIADCZENIE W. R. NIE STANOWIŁO O TYM, ŻE ZAISTNIAŁA W SPRAWIE NOWA OKOLICZNOŚĆ ISTOTNA DLA PODJĘCIA ROZSTRZYGNIĘCIA MERYTORYCZNEGO UZASADNIAJĄCA WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA NA PODSTAWIE ART. 240 § 1 PKT 5 ORDYNACJI PODATKOWEJ, ANI TEŻ ŻE ZŁOŻYŁ ON FAŁSZYWE OŚWIADCZENIA W SPRAWIE BĘDĄCE PODSTAWĄ WYDANIA DECYZJI WYMIAROWEJ, TO JEST, ŻE NIE ZAISTNIAŁA PRZESŁANKA OKREŚLONA W ART. 240 § 1 PKT 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów zaistniała, zdaniem skarżącego, bowiem nowe okoliczności dotyczą podstawy określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego, po przeprowadzonym przez organ skarbowy postępowaniu kontrolnym, przy czym: - OKOLICZNOŚCI TE ORAZ DOWÓD MAJĄ CHARAKTER NOWYCH W STOSUNKU DO PRZEPROWADZONEGO DOTĄD POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO, - POWYŻSZE OKOLICZNOŚCI LUB DOWODY SĄ ISTOTNE DLA SPRAWY, CZYLI MOGĄ MIEĆ WPŁYW NA ODMIENNE ROZSTRZYGNIĘCIE, WIĘC WYWOŁUJĄ KONIECZNOŚĆ UCHYLENIA LUB ZMIANY DECYZJI OSTATECZNEJ W CAŁOŚCI LUB W CZĘŚCI. POZA TYM WSKAZAĆ NALEŻY NA PRZESŁANKĘ ZAWARTĄ W ART. 240 § 1 PKT 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ DOWODY, NA KTÓRYCH PODSTAWIE USTALONO ISTOTNE DLA SPRAWY OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE, OKAZAŁY SIĘ FAŁSZYWE. OŚWIADCZENIA W. R. ZŁOŻONE W POSTĘPOWANIU WYMIAROWYM, A KTÓRE CHOĆ CZĘŚCIOWO ZWERYFIKOWANE PRZEZ ORGAN, JEDNAKŻE STANOWIĄCE PODSTAWĘ USTALENIA STANU FAKTYCZNEGO, OKAZAŁY SIĘ BYĆ NIEPRAWDZIWYMI, NIE TYLKO W TYM ASPEKCIE WSKAZANYM I UZNANYM PRZEZ ORGAN PODATKOWY. POSTĘPOWANIE W SPRAWIE STWIERDZENIA FAŁSZYWOŚCI ZEZNAŃ W. R. ZŁOŻONYCH W POSTĘPOWANIU WYMIAROWYM NIE MOŻE BYĆ WSZCZĘTE Z UWAGI NA UPŁYW CZASU, A STRICTE ZAISTNIENIA PODSTAWY ODMOWY WSZCZĘCIA Z ART. 17 § 1 PKT 6 KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO. ODNOSZĄC SIĘ DO OŚWIADCZENIA Z 2004 R., KONTRAHENTA SKARŻĄCEGO TO WYNIKA Z NIEGO, IŻ ORGAN PODATKOWY W DECYZJI WYMIAROWEJ NIE OPARŁ SIĘ NA RZECZYWISTYCH I PRAWDZIWYCH PRZESŁANKACH, STWARZAJĄC FIKCYJNE PODSTAWY DO UZNANIA, IŻ CZYNNOŚĆ PRAWNA SPRZEDAŻY ZAPALNICZEK POTWIERDZONA FAKTURĄ VAT NR [...] Z DNIA 17 MARCA 1997 R., FAKTYCZNIE NIE NASTĄPIŁA. AKTUALNIE W 2011ROKU ORGAN PODATKOWY PRZYZNAJE, IŻ W. R. W CHWILI PRZEPROWADZANIA TRANSAKCJI - MARZEC 1997 R., ZE SKARŻĄCYM, PROWADZIŁ DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ, BYŁ ZAREJESTROWANY. KWESTIONUJE JEDNAK FAKT, IŻ W. R. ZŁOŻYŁ PRAWIDŁOWĄ DEKLARACJĘ PODATKOWĄ VAT-7 ZA MARZEC 1997 R., W KTÓREJ ROZLICZYŁ SPRZEDAŻ DOKONANĄ Z W. K., O KTÓREJ MOWA W § 54 UST. 8 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z DNIA 21 GRUDNIA 1995 R., W SPRAWIE WYKONANIA PRZEPISÓW USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ORAZ PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. NR 154 POZ. 797), CO SKUTKOWAŁO UPRAWNIENIEM SKARŻĄCEGO DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO. ISTOTNE JEST ZATEM, CZY WOBEC ZŁOŻONEGO OŚWIADCZENIA W. R. W 2004 R., CO DO STANU FAKTYCZNEGO Z 1997 R., ORGAN PODATKOWY W DNIU WYDANIA DECYZJI WYMIAROWEJ WIEDZIAŁ, ŻE W. R. POSIADA FAKTURY, KTÓRE STANOWIŁY PODSTAWĘ ODLICZENIA PRZEZ W. K. PODATKU NALEŻNEGO I CZY WIEDZIAŁ TAKŻE, ŻE BYŁ W STANIE JE OKAZAĆ, O CZYM W. R. ZAŚWIADCZYŁ W W/W OŚWIADCZENIU. JAK WSKAZAŁ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI, ORGAN PODATKOWY PROWADZĄCY POSTĘPOWANIE WYMIAROWE STWIERDZIŁ, NA PODSTAWIE § 54 UST. 8 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z 21 GRUDNIA 1995 R., IŻ BRAK KOPII FAKTURY I DOWODU ZAKUPU TOWARU, SPOWODOWAŁ, ŻE NIE SPOSÓB ZWERYFIKOWAĆ DANYCH WYKAZANYCH W DEKLARACJI VAT-7 ORAZ USTALIĆ, CZY ZAKUP ZAPALNICZEK PRZEZ W. K. RZECZYWIŚCIE NASTĄPIŁ. ZWAŻYĆ NALEŻY, IŻ PRZEPISY § 54 UST. 2 PKT 4 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z DNIA 21 GRUDNIA 1995 R., W SPRAWIE WYKONANIA PRZEPISÓW USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ORAZ PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. NR 154, POZ. 797) DOTYCZYŁY TZW. FIKCYJNYCH TRANSAKCJI SPRZEDAŻY, A WIĘC NIEDOKONANYCH W RAMACH NORMALNEGO OBROTU EKONOMICZNEGO, DOKONANYCH W CELU UZYSKANIA ZWROTU NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO KOSZTEM BUDŻETU PAŃSTWA. OŚWIADCZENIE W. R. Z DNIA 15 MARCA 2004 R., PRZECZY TYM OKOLICZNOŚCIOM, KTÓRE ZOSTAŁY PRZYJĘTE JAKO PODSTAWA USTALEŃ FAKTYCZNYCH I ZASTOSOWANIA PRZEPISÓW PODATKOWYCH SKUTKUJĄCYCH WYDANIEM DECYZJI WYMIAROWEJ W OPARCIU O § 54 UST. 2 PKT 4 W/W ROZPORZĄDZENIA. ZAKUP ZAPALNICZEK ZOSTAŁ ZREALIZOWANY W CAŁOŚCI, TO JEST W. K. ZAPŁACIŁ ZA ZAKUPIONE ZAPALNICZKI W CAŁOŚCI PEŁNĄ KWOTĘ NA PODSTAWIE FAKTURY VAT WYSTAWIONEJ PRZEZ PRZEDSIĘBIORSTWO A. WRAZ Z NALEŻNYM PODATKIEM VAT PRZELEWAMI BANKOWYMI/ A W. R. ZŁOŻYŁ ODNOŚNIE TEJ TRANSAKCJI STOSOWNĄ DEKLARACJĘ PODATKOWĄ VAT W URZĘDZIE PODATKOWYM, KTÓRA POTWIERDZAŁA JEGO ZOBOWIĄZANIE WOBEC SKARBU PAŃSTWA. PRZEZ WYDANIE DECYZJI WYMIAROWEJ, DOSZŁO ZATEM DO NARUSZENIA PRAWA SKARŻĄCEGO DO SKORZYSTANIA Z PRZYSŁUGUJĄCEGO MU UPRAWNIENIA. PODNIÓSŁ RÓWNIEŻ SKARŻĄCY, ŻE NIE MOŻNA ZGODZIĆ SIĘ Z TWIERDZENIAMI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI, KTÓRE PRZYJĄŁ ZA ZASADNE ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI, IŻ OŚWIADCZENIE W. R. ZŁOŻONE W 2004 R., POMIMO, ŻE JEST SPRZECZNE Z ZEZNANIEM ZŁOŻONYM DO PROTOKOŁU KONTROLI Z DNIA 24 CZERWCA 1999 R., NIE STANOWI PRZESŁANKI OKREŚLONEJ W ART. 240 § 1 PKT 1, 5 ORDYNACJI. OŚWIADCZENIE TO BOWIEM PODWAŻA W SPOSÓB EWIDENTNY USTALENIA CO DO PRZEDŁOŻENIA W TOKU POSTĘPOWANIA ZWYKŁEGO KOPII FAKTURY. ISTOTNY JEST, ZDANIEM STRONY NADE WSZYSTKO FAKT, IŻ W ZŁOŻONEJ DEKLARACJI W. R. WYKAZAŁ PODATEK NALEŻNY WYNIKAJĄCY Z WYSTAWIONYCH FAKTUR, A ZATEM POTWIERDZIŁ TRANSAKCJĘ I POSIADAŁ KOPIĘ FAKTUR. ORGAN PODATKOWY ALBO NIE POSIADAŁ WIEDZY NA TEN TEMAT, ALBO JĄ POSIADAŁ, LECZ JĄ ZATAIŁ PRZED PODATNIKIEM. WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ SKARŻĄCY WNIÓSŁ W TOKU POSTĘPOWANIA WZNOWIENIOWEGO O PRZEPROWADZENIE DOWODU NA POTWIERDZENIE OŚWIADCZEŃ PODATNIKA W. R., POPRZEZ ZWRÓCENIE SIĘ DO ORGANU PODATKOWEGO. POMIMO, IŻ JEST TO POSTĘPOWANIE WZNOWIENIOWE, JEDNAKŻE TRAKTUJE SIĘ JE JAKO POSTĘPOWANIE PODATKOWE, CHOĆ JEGO CHARAKTER NIE JEST WYSTARCZAJĄCO SPRECYZOWANY. STOSOWNIE DO BRZMIENIA PRZEPISU ART. 243 § 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POSTANOWIENIE STANOWI PODSTAWĘ DO PRZEPROWADZENIA PRZEZ WŁAŚCIWY ORGAN POSTĘPOWANIA CO DO PRZESŁANEK WZNOWIENIA ORAZ CO DO ROZSTRZYGNIĘCIA ISTOTY SPRAWY, POMIMO, IŻ JEST TO INSTYTUCJA NADZWYCZAJNA I NIE MOŻE PROWADZIĆ DO MERYTORYCZNEJ KONTROLI DECYZJI. NA DRUGIM ETAPIE POSTĘPOWANIA ORGAN PODATKOWY ZATEM BADA, CZY ZACHODZĄ WSKAZANE PRZEZ STRONĘ PODSTAWY DO WZNOWIENIA, CZY WSKAZANE PRZEZ STRONĘ NOWE DOWODY LUB OKOLICZNOŚCI MOGĄ MIEĆ WPŁYW NA ODMIENNE ROZSTRZYGNIĘCIE, CZY MAJĄ MOC ZMIANY USTALEŃ I ROZSTRZYGNIĘCIA W POPRZEDNIEJ SPRAWIE. BADANIE, ZDANIEM SKARŻĄCEGO, NA TYM ETAPIE POSTĘPOWANIA, PODCZAS GDY PEWNE ZEZNANIA ŚWIADKA NA KTÓRYCH OPARŁ ROZSTRZYGNIĘCIE ORGAN PODATKOWY USTALAJĄC WYMIAR ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, OKAZAŁY SIĘ FAŁSZYWE, WINNO BYĆ UZUPEŁNIONE DOWODAMI, NA KTÓRE WSKAZAŁ SKARŻĄCY W PIŚMIE Z DNIA 15 MARCA 2011 R., PRZY ZASTOSOWANIU ART. 180, 187 § 1, 188, 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ. ŻĄDANIE DOŁĄCZENIE I PRZEPROWADZENIE DOWODU Z AKT SPRAWY - DOKUMENTACJI SKARBOWEJ W. R. Z URZĘDU SKARBOWEGO, NIE ZOSTAŁO PRZEZ O ORGAN SKARBOWY ZARÓWNO PIERWSZEJ JAK I DRUGIEJ INSTANCJI UWZGLĘDNIONE. IDĄC DALEJ, STOSOWNIE DO ART. 122 ORDYNACJI PODATKOWEJ, W TOKU POSTĘPOWANIA ORGANY PODATKOWE PODEJMUJĄ WSZELKIE NIEZBĘDNE DZIAŁANIA W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO ORAZ ZAŁATWIENIA SPRAWY W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM. Z WYRAŻONEJ W TYM PRZEPISIE ZASADY, WYNIKA DLA ORGANU PODATKOWEGO OBOWIĄZEK WYCZERPUJĄCEGO ZBADANIA WSZYSTKICH OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH ZWIĄZANYCH Z OKREŚLONĄ SPRAWĄ, ABY W TEN SPOSÓB STWORZYĆ JEJ RZECZYWISTY OBRAZ I UZYSKAĆ PODSTAWĘ DO TRAFNEGO ZASTOSOWANIA PRZEPISU PRAWA. KONKRETYZACJĘ ZASADY PRAWDY MATERIALNEJ PRZEWIDZIANEJ W TYM PRZEPISIE STANOWI ART. 187 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ WPROWADZAJĄCY DYREKTYWĘ ZUPEŁNOŚCI POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO. NORMA TA Z JEDNEJ STRONY OBLIGUJE ORGANY PODATKOWE DO PODEJMOWANIA DZIAŁAŃ MAJĄCYCH NA CELU ZGROMADZENIE KOMPLETNEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO, NIEZBĘDNEGO DO WYJAŚNIANIA WSZYSTKICH OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH, ISTOTNYCH DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY. Z DRUGIEJ STRONY, OBOWIĄZKOWI TEMU TOWARZYSZY KONIECZNOŚĆ WYCZERPUJĄCEGO ROZPATRZENIA CAŁEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO, CO OZNACZA ROZWAŻENIE, WZIĘCIE POD UWAGĘ, PRZEANALIZOWANIE, ZAZNAJOMIENIE SIĘ Z CAŁYM MATERIAŁEM DOWODOWYM. ROZPATRZENIE MATERIAŁU DOWODOWEGO MUSI BYĆ WYCZERPUJĄCE, A ZATEM WSZECHSTRONNE, DOGŁĘBNE, SZCZEGÓŁOWE, GRUNTOWNE, DOKŁADNE. DOPIERO TAKIE ROZPATRZENIE CAŁOŚCI MATERIAŁU DOWODOWEGO DAJE MOŻLIWOŚĆ DOKONANIE SUBSUMCJI FAKTÓW UZNANYCH ZA UDOWODNIONE POD STOSOWNĄ NORMĘ PRAWNĄ, A NASTĘPNIE MOŻE STANOWIĆ PODSTAWĘ DO USTALENIA SKUTKÓW PODATKOWOPRAWNYCH TYCH FAKTÓW. ROZWAŻANIA W PRZEDMIOCIE ZASTOSOWANIA OKREŚLONEGO PRZEPISU PRAWA MATERIALNEGO MAJĄ ZATEM UZASADNIENIE NA TYM ETAPIE STOSOWANIA PRAWA, NA KTÓRYM NIE MA JUŻ ŻADNYCH WĄTPLIWOŚCI CO DO STANU FAKTYCZNEGO. ZWRÓCENIA UWAGI WYMAGA PRZY TYM TO, ŻE ORGAN PODATKOWY, ROZPATRUJĄC MATERIAŁ DOWODOWY, NIE MOŻE POMINĄĆ ŻADNEGO DOWODU. CHARAKTER PRAWNY PRZESŁANEK OKREŚLONYCH W ART. 240 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, JAK SŁUSZNIE ZAUWAŻYŁ ORGAN PODATKOWY WSKAZUJE NA TO, ŻE OKREŚLAJĄ ONE ISTOTNE UCHYBIENIA PROCEDURALNE, KTÓRYCH ZAISTNIENIE WEDLE USTAWODAWCY WYMAGA NA WYELIMINOWANIE TAKIEJ DECYZJI Z OBIEGU PRAWNEGO. KOŃCZĄC WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ WBREW TWIERDZENIOM ORGANU PODATKOWEGO, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W POSTĘPOWANIU W SPRAWIE SKARGI NA DECYZJĘ IZBY SKARBOWEJ - ODDZIAŁ ZAMIEJSCOWY Z DNIA 31 STYCZNIA 2002 R., NIE ODNIÓSŁ SIĘ DO OŚWIADCZENIA W. R. I NIE PODDAŁ JEGO TREŚCI SĄDOWEJ OCENIE. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMUJĄC DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA JEST NIEZASADNA, DECYZJA NIE NARUSZA PRAWA. NA WSTĘPIE ROZWAŻAŃ NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE ZGODNIE Z ART. 1 § 1 I 2 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.), SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI POPRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, PRZY CZYM KONTROLA TA SPRAWOWANA JEST POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM. Z KOLEI PRZEPIS ART. 3 § 2 PKT 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), - DALEJ JAKO "P.P.S.A.", STANOWI, ŻE KONTROLA DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ PRZEZ SĄDY ADMINISTRACYJNE OBEJMUJE ORZEKANIE W SPRAWACH SKARG NA DECYZJE ADMINISTRACYJNE. W WYNIKU TAKIEJ KONTROLI DECYZJA MOŻE ZOSTAĆ UCHYLONA W RAZIE STWIERDZENIA, ŻE NARUSZONO PRZEPISY PRAWE MATERIALNEGO W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY LUB DOSZŁO DO TAKIEGO NARUSZENIA PRZEPISÓW PRAWA PROCESOWEGO, KTÓRE MOGŁOBY W ISTOTNY SPOSÓB WPŁYNĄĆ NA WYNIK SPRAWY, EWENTUALNIE W RAZIE WYSTĄPIENIA OKOLICZNOŚCI MOGĄCYCH BYĆ PODSTAWĄ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA (ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A), B) I C) P.P.S.A.). Z PRZEPISU ART. 134 § 1 P.P.S.A., WYNIKA Z KOLEI, ŻE SĄD ROZSTRZYGA W GRANICACH DANEJ SPRAWY NIE BĘDĄC JEDNAK ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ PODSTAWĄ PRAWNĄ. WYKŁADNIA POWOŁANEGO WYŻEJ PRZEPISU WSKAZUJE, ŻE SĄD MA PRAWO ALE I OBOWIĄZEK DOKONANIA OCENY ZGODNOŚCI Z PRAWEM ZASKARŻONEGO AKTU ADMINISTRACYJNEGO, NAWET WÓWCZAS, GDY DANY ZARZUT NIE ZOSTAŁ W SKARDZE PODNIESIONY. W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI, MAJĄC NA UWADZE PODNIESIONE W SKARDZE ZARZUTY, NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE SPRAWA BĘDĄCA PRZEDMIOTEM SKARGI TOCZYŁA SIĘ W TRYBIE NADZWYCZAJNYM TJ. W RAMACH WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA. W RAMACH TEGO TRYBU MOŻE DOJŚĆ DO WZRUSZENIA JEDYNIE DECYZJI OSTATECZNEJ I TO W RAZIE ZAISTNIENIA PRZESŁANEK WZNOWIENIA OKREŚLONYCH W PRZEPISACH. POSTĘPOWANIE TO STANOWI WIĘC WYJĄTEK OD ZASADY TRWAŁOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ. W POSTĘPOWANIU TYM NIE ROZPOZNAJE SIĘ PONOWNIE MERYTORYCZNIE SPRAWY, A JEDYNIE PROWADZI SIĘ JE POD KĄTEM ZAISTNIENIA PRZESŁANEK OKREŚLONYCH W ART. 240 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ. CELEM WZNOWIONEGO POSTĘPOWANIA JEST USTALENIE, CZY POSTĘPOWANIE ZWYKŁE BYŁO DOTKNIĘTE OKREŚLONYMI WADAMI I USUNIĘCIE EWENTUALNYCH WADLIWOŚCI ZAKOŃCZONEGO POSTĘPOWANIA ZWYKŁEGO ORAZ USTALENIE, CZY I W JAKIM ZAKRESIE WADLIWOŚĆ POSTĘPOWANIA ZWYKŁEGO WPŁYNĘŁA NA BYT PRAWNY DECYZJI OSTATECZNEJ WYDANEJ W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM. POSTĘPOWANIE URUCHAMIANE NA SKUTEK WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA NIE JEST BOWIEM KONTYNUACJĄ POSTĘPOWANIA INSTANCYJNEGO, WOBEC TEGO BRAK JEST W NIM PODSTAW DO PEŁNEJ MERYTORYCZNEJ KONTROLI DECYZJI, KTÓRĄ ZAKOŃCZONO SPRAWĘ W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM. INSTYTUCJA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA NIE JEST ŚRODKIEM, ZA POMOCĄ KTÓREGO MOŻNA WZRUSZAĆ KAŻDĄ WADLIWĄ DECYZJĘ OSTATECZNĄ, NIEZALEŻNIE OD STOPNIA TEJ WADLIWOŚCI. POSTĘPOWANIE O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA SKŁADA SIĘ Z DWÓCH ETAPÓW. PIERWSZY ETAP OGRANICZA SIĘ DO BADANIA, CZY PODANIE POCHODZI OD OSOBY UPRAWNIONEJ DO ZŁOŻENIA WNIOSKU, CZY WNIOSEK DOTYCZY OSTATECZNEGO ROZSTRZYGNIĘCIA ORGANU, CZY WSKAZANO PODSTAWĘ WZNOWIENIA, A TAKŻE CZY ZACHOWANY ZOSTAŁ TERMIN DO ZŁOŻENIA WNIOSKU. NA TYM ETAPIE ORGAN NIE BADA, CZY WSKAZANA WE WNIOSKU PODSTAWA WZNOWIENIA RZECZYWIŚCIE ISTNIEJE. ETAP TEN OGRANICZA SIĘ BOWIEM DO BADANIA PRZESŁANEK FORMALNYCH WNIOSKU. JEŻELI ZOSTAŁY SPEŁNIONE WSZYSTKIE PRZESŁANKI FORMALNE, ORGAN PODATKOWY WYDAJE POSTANOWIENIE O WZNOWIENIU (VIDE ART. 243 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ). Z TYM MOMENTEM ROZPOCZYNA SIĘ ETAP DRUGI. NA TYM ETAPIE, CO WYRAŹNIE WYNIKA Z TREŚCI ART. 243 § 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ, BADA SIĘ DOPIERO, CZY ZACHODZĄ WSKAZANE PRZEZ STRONĘ PODSTAWY DO WZNOWIENIA, A WIĘC, CZY WSKAZANE PRZE STRONĘ NOWE DOWODY LUB OKOLICZNOŚCI MOGĄ MIEĆ WPŁYW NA ODMIENNE ROZSTRZYGNIĘCIE, CZY MAJĄ MOC ZMIANY USTALEŃ I ROZSTRZYGNIĘCIA W POPRZEDNIEJ SPRAWIE. W RAZIE STWIERDZENIA, ŻE ZNACZENIE PODANEJ RESTYTUTUCYJNEJ PODSTAWY WZNOWIENIA NIE UZASADNIA ZMIANY USTALEŃ I DECYZJI, WYDAJE SIĘ DECYZJĘ, KTÓREJ PODSTAWĄ FORMALNOPRAWNĄ JEST ART. 245 § 1 PKT 2 TEJ USTAWY. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTÓW DOTYCZĄCYCH NARUSZENIA PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY ART. 240 § 1 PKT 5 ORDYNACJI PODATKOWEJ, NALEŻY PRZYPOMNIEĆ JEGO TREŚĆ. PRZEPIS TEN STANOWI., IŻ W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ DECYZJĄ OSTATECZNĄ WZNAWIA SIĘ POSTĘPOWANIE, JEŻELI WYJDĄ NA JAW ISTOTNE DLA SPRAWY NOWE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE LUB NOWE DOWODY ISTNIEJĄCE W DNIU WYDANIA DECYZJI NIEZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ. KOMENTOWANY PRZEPIS POZWALA ZATEM NA WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA TYLKO WTEDY, GDY UJAWNIONE W DANEJ SPRAWIE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE LUB DOWODY SPEŁNIAJĄ ŁĄCZNIE NASTĘPUJĄCE CECHY: SĄ NOWE, ISTNIAŁY W DNIU WYDANIA DECYZJI, NIE BYŁY ZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ, MUSZĄ MIEĆ ISTOTNE ZNACZENIE DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY. PIERWSZĄ Z WYMIENIONYCH PRZESŁANEK WARUNKUJĄCYCH WZNOWIENIE POSTĘPOWANIE JEST TO, ŻE ZA OKOLICZNOŚCI LUB DOWODY I W DANEJ SPRAWIE WSKAZANE JAKO "NOWE", UZNAĆ MOŻNA TAKIE, KTÓRE ISTNIAŁY W DACIE ORZEKANIA W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM, ALE ORGAN ORZEKAJĄCY DOWODAMI TYMI NIE DYSPONOWAŁ. NIE MAJĄ PRZY TYM ZNACZENIA PRZYCZYNY, KTÓRE TO SPOWODOWAŁY. JEDNAKŻE W PRZYPADKU, GDY DOWODY TE ISTNIAŁY A ORGAN ORZEKAJĄCY ICH NIE ZBADAŁ, TO NIE MOŻNA TAKICH DOWODÓW W POSTĘPOWANIU WZNOWIENIOWYM UWAŻAĆ ZA NOWE, CHOĆBY ORGAN W POSTĘPOWANIU POPRZEDNIM Z DOWODAMI TYMI SIĘ NIE ZAPOZNAŁ ALBO NIEWŁAŚCIWIE JE OCENIŁ (POR: WYROK NSA Z 9 KWIETNIA 2001 R., NSA ISM/OO /LEX 51329). ODMIENNA OCENA PRZEZ STRONĘ DOWODU, KTÓRY ISTNIAŁ W DNIU WYDANIA DECYZJI A BYŁ ZNANY ORGANOWI WYDAJĄCEMU DECYZJE TAKŻE NIE UZASADNIA ŻĄDANIA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA. DRUGĄ PRZESŁANKĄ WARUNKUJĄCĄ WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA JEST STWIERDZENIE, ŻE NOWY FAKT LUB DOWÓD, ISTNIAŁ W CHWILI WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ. W ZWIĄZKU Z TYM W ORZECZNICTWIE WSKAZUJE SIĘ, ŻE NIE UZASADNIA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA POWOŁANIE FAKTÓW, KTÓRE POWSTAŁY PO WYDANIU DECYZJI, NAWET GDYBY MIAŁY ONE ISTOTNY WPŁYW DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY (NSA W WYROKU Z 6 STYCZNIA 1998 R., NSA 1302/97, LEX NR 43148). NALEŻY MIEĆ NA UWADZE, ŻE BŁĘDNA OCENA OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNEJ NIE JEST TYM SAMYM, CO BRAK WIEDZY O TEJ OKOLICZNOŚCI. SĄ TO DWIE RÓŻNE SYTUACJE I TYLKO JEDNA Z NICH - TA DRUGA - STANOWI PRZESŁANKĘ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO NA PODSTAWIE ART. 240 § 1 PKT 5. TAKĄ TEŻ TEZĘ, IŻ PRZEPIS REGULUJĄCY WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA NIE PRZEWIDUJE PRZESŁANKI UMOŻLIWIAJĄCEJ UCHYLENIE DECYZJI W TRYBIE WZNOWIENIOWYM Z POWODU BŁĘDNEJ OCENY STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY ZAWARŁ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE W SWOIM ORZECZENIU Z DNIA 26 PAŹDZIERNIKA 2004 R., III SA 2928/03, LEX POLONICA NR 373212). TRZECIĄ PRZESŁANKĄ NIEZBĘDNĄ DO SPOWODOWANIA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA JEST TO, ŻE OKOLICZNOŚĆ FAKTYCZNA LUB DOWÓD MUSZĄ MIEĆ ISTOTNE ZNACZENIE DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY. SYTUACJA TAKA MA MIEJSCE WTEDY, GDY UWZGLĘDNIENIE OKREŚLONEJ OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNEJ LUB DOWODU SPOWODOWAŁOBY WYDANIE ODMIENNEJ DECYZJI NIŻ ZAPADŁA POPRZEDNIO. OSTATNIĄ OKOLICZNOŚCIĄ WARUNKUJĄCĄ WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA NA PODSTAWIE ART. 240 § 1 PKT 5 ORDYNACJI PODATKOWEJ JEST TO, BY NOWO UJAWNIONE FAKTY LUB DOWODY NIE BYŁY ZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ. "JEŻELI ORGAN ORZEKAJĄCY W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM POSIADA WIEDZĘ NA TEMAT POTENCJALNEGO DOWODU, LECZ ZREZYGNUJE Z JEGO PRZEPROWADZENIA (NP. ODMAWIAJĄC PRZESŁUCHANIA ŚWIADKA, CO DO SYGNALIZOWANYCH PRZEZ STRONĘ OKOLICZNOŚCI) TO NIE MOŻNA UJAWNIONYCH PO WYDANIU DECYZJI INFORMACJI, KTÓRE MOGŁY BYĆ POTWIERDZONE TAKIM DOWODEM KWALIFIKOWAĆ Z PUNKTU WIDZENIA PRZESŁANKI WZNOWIENIOWEJ, O KTÓREJ MOWA W ART. 240 § 1 PKT 5 ORDYNACJI PODATKOWEJ, JAKO NOWYCH OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH" (NSA W WYROKU Z DNIA 20 MAJA 2005 R., FSK 1752/04, LEX NR 171488). POD POJĘCIEM DOWODU LUB OKOLICZNOŚCI NIEZNANYCH ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ ROZUMIEĆ NALEŻY TAKIE, KTÓRE NIE BYŁY PRZEDMIOTEM BADANIA W POSTĘPOWANIU ZWYCZAJNYM ORAZ TAKIE OKOLICZNOŚCI, KTÓRE Z BADANEGO MATERIAŁU NIE WYNIKAŁY, (WSA W WARSZAWIE Z WYROKU Z 9 CZERWCA 2004 R., III SA 423/03, LEXPOLONICA NR 404412). NIE MOŻNA PRZYJĄĆ, ŻE DANA OKOLICZNOŚĆ BYŁA NIEZNANA ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ (...), JEŚLI WYNIKAŁA ONA Z MATERIAŁÓW BĘDĄCYCH W DYSPOZYCJI TEGO ORGANU. FAKT, IŻ URZĘDNIK NIE DOSTRZEGŁ TEJ OKOLICZNOŚCI NA SKUTEK PRZEOCZENIA CZY TEŻ NIEDBAŁEGO PRZECZYTANIA AKT, NIE MOŻE UZASADNIĆ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA (NSA W WYROKU Z DNIA 10 LUTEGO 1999 R., I III SA 5019/90, ONSA 2000, NR 2 POZ. 62). W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE SKARŻĄCY JAKO NOWE OKOLICZNOŚCI I DOWODY WSKAZAŁ OŚWIADCZENIE W. R. Z DNIA 15 MARCA 2004 R., ZŁOŻONE PRZED NOTARIUSZEM, W KTÓRYM W/W OŚWIADCZYŁ, ŻE WYSTAWIONE PRZEZ NIEGO DOKUMENTY, W TYM DOTYCZĄCE TRANSAKCJI SPRZEDAŻY ZAPALNICZEK Z FIRMĄ SKARŻĄCEGO, ZNAJDOWAŁY SIĘ W SIEDZIBIE FIRMY. PONADTO OŚWIADCZYŁ, ŻE ZAKUP ZAPALNICZEK ZOSTAŁ ZREALIZOWANY W CAŁOŚCI, SKARŻĄCY ZAPŁACIŁ PEŁNĄ KWOTĘ NA PODSTAWIE FAKTURY VAT, ŻE ZŁOŻYŁ STOSOWNĄ DEKLARACJĘ W URZĘDZIE SKARBOWYM ORAZ, ŻE NIE WIE GDZIE DOKUMENTY SĄ W TEJ CHWILI. ODNOSZĄC POWYŻSZE OŚWIADCZENIE DO ISTOTY I PRZESŁANEK WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA (ART. 240 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ) NALEŻY PRZEDE WSZYSTKIM PODNIEŚĆ, ŻE OŚWIADCZENIE TO NIE JEST DOWODEM ISTNIEJĄCYM W DNIU WYDANIA DECYZJI - ZŁOŻONE ZOSTAŁO DOPIERO 15 MARCA 2004 R., A ZATEM JAKO "DOKUMENT" POWSTAŁO PO WYDANIU DECYZJI OSTATECZNEJ. NIE ZAWIERA RÓWNIEŻ W SWOJEJ TREŚCI NOWYCH OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH, NIE WSKAZUJE NOWYCH DOWODÓW ISTNIEJĄCYCH W DNIU WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ I NIEZNANYCH ORGANOWI. ORGAN PODATKOWY W DECYZJI OSTATECZNEJ, CO SŁUSZNIE PODKREŚLIŁ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ, DOKONAŁ OCENY ZEZNAŃ W. R. UZNAJĄC JE ZA NIEWIARYGODNE. ORGAN DYSPONOWAŁ RÓWNIEŻ INFORMACJAMI Z URZĘDU SKARBOWEGO, W TYM DOT. DEKLARACJI VAT-7 ZA MIESIĄC MARZEC 1997 R., ZŁOŻONEJ PRZEZ W. R. I DOKONAŁ OCENY ZEBRANEGO MATERIAŁU. WPRAWDZIE OCENA DOWODÓW DOKONANA PRZEZ ORGAN PODATKOWY W DECYZJI OSTATECZNEJ JEST ODMIENNA, NIŻ OCENA DOKONYWANA PRZEZ SKARŻĄCEGO WE WNIOSKU O WZNOWIENIU POSTĘPOWANIA I OPARTA NA OŚWIADCZENIU W. R. Z 15 MARCA 2004 R., TO OKOLICZNOŚĆ TA NIE MOŻE STANOWIĆ PODSTAWY DO UZNANIA, ŻE OŚWIADCZENIE TO STANOWI O ZAISTNIENIU NOWYCH OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH LUB NOWYCH DOWODÓW" W ROZUMIENIU ART. 240 § 1 PKT 5 ORDYNACJI PODATKOWEJ. NIE ZASŁUGUJĄ RÓWNIEŻ NA UWZGLĘDNIENIE ZARZUTY DOT. NARUSZENIA WSKAZANYCH W SKARDZE PRZEPISÓW ORDYNACJI PODATKOWEJ, M. IN. 180, 187 § 1, 188 I 191 CZY TEŻ ART. 120, 121 § 1, 122, ŻE W TEJ SPRAWIE NIE PRZEPROWADZONO WSKAZANYCH DOWODÓW, KTÓRE UWIARYGODNIŁYBY WSKAZANE JAKO NOWY DOWÓD I NOWĄ OKOLICZNOŚĆ OŚWIADCZENIE W. R. TAKIE POSTĘPOWANIE DOWODOWE PROWADZIŁOBY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA SPRAWY, A NIE TAKI JEST CEL POSTĘPOWANIA W RAMACH WZNOWIENIA - O CZYM SZERZEJ WYPOWIEDZIAŁ SIĘ SĄD WE WSTĘPIE UZASADNIENIA SWOJEGO STANOWISKA W SPRAWIE. ODNOŚNIE, WSKAZANEJ PRZEZ SKARŻĄCEGO, PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ZAWARTEJ W ART. 240 § 1 PKT 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ TO NALEŻY PODNIEŚĆ, ŻE ORGAN PODATKOWY PRAWIDŁOWO ZINTERPRETOWAŁ I ZASTOSOWAŁ TEN PRZEPIS, WSKAZUJĄC, ŻE W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE NIE WYSTĄPIŁA PRZESŁANKA Z PKT 1 ART. 240 § 1. ZGODNIE Z ART. 240 § 1 PKT 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ WZNAWIA SIĘ POSTĘPOWANIE JEŻELI DOWODY, NA KTÓRYCH PODSTAWIE USTALONO ISTOTNE DLA SPRAWY OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE, OKAZAŁY SIĘ FAŁSZYWE. ZATEM WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA NA TEJ PODSTAWIE JEST OGRANICZONE WYSTĄPIENIEM ŁĄCZNIE PEWNYCH WARUNKÓW TJ.: - WYSTĄPIENIE W POSTĘPOWANIU DOWODOWYM W DANEJ SPRAWIE PODATKOWEJ FAŁSZYWEGO DOWODU, - SFAŁSZOWANIE DOWODU MUSI BYĆ STWIERDZONE PRAWOMOCNYM ORZECZENIEM SĄDU LUB INNEGO ORGANU (PRZY CZYM W TYM ZAKRESIE ISTNIEJE WYJĄTEK OKREŚLONY W § 2 I 3 ART. 240), - FAŁSZYWY DOWÓD BYŁ PODSTAWĄ USTALENIA OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH ISTOTNYCH DLA SPRAWY. STRONA WSKAZUJĄC OŚWIADCZENIE W. R. Z 15 MARCA 2004 R., JAKO DOWÓD UZASADNIAJĄCY WYSTĄPIENIE PRZESŁANKI WZNOWIENIA Z ART. 240 § 1 PKT 1, ZDAJE SIĘ WYWODZIĆ, ŻE WCZEŚNIEJSZE ZEZNANIA W. R. BYŁY FAŁSZYWE. PRZY CZYM FAŁSZU TEGO NIE MOŻNA WYKAZAĆ ORZECZENIEM SĄDOWYM ZE WZGLĘDU NA SKUTEK UPŁYWU CZASU. PRAWIDŁOWO JEDNAK PODNIÓSŁ ORGAN, ŻE ZEZNANIA W. R. BYŁY OCENIONE JAKO NIEWIARYGODNE W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM, A ISTOTNE DLA SPRAWY OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE - STANOWIĄCE PODSTAWĘ USTALENIA STANU FAKTYCZNEGO, STANOWIŁY INNE DOWODY WSKAZANE W DECYZJI PODATKOWEJ I PRZYTOCZONE W ZASKARŻONEJ DECYZJI WZNOWIENIOWEJ. MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE USTALENIA I ROZWAŻANIA WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU NIE STWIERDZIŁ W ZASKARŻONEJ DECYZJI NARUSZENIA PRAWA W ZAKRESIE SKUTKUJĄCYM JEJ UCHYLENIEM I NA MOCY ART. 151 P.P.S.A., ODDALIŁ SKARGĘ.