I SA/Gd 873/15

Dnia 23 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. postanawia: odrzucić skargę. A Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2015 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. Przedmiotowa skarga została podpisana przez pełnomocnika radcę prawnego G. F. Pełnomocnictwo, datowane na dzień 18 lutego 2015 roku, zostało podpisane przez Z. C. W skardze pełnomocnik Spółki wskazał, że do Sądu Rejonowego został złożony wniosek o wykreślenie Z. C. z funkcji prezesa zarządu Spółki, w związku z jego rezygnacją z pełnienia tej funkcji. Ponadto pełnomocnik wskazał, że z informacji udzielonej przez wspólnika Skarżącej wynika, że do pełnienia funkcji członka zarządu nie została powołana żadna inna osoba, a w chwili obecnej Spółka nie posiada organu uprawnionego do jej reprezentacji. Natomiast w piśmie z dnia 17 czerwca 2015 r. pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania wskazując, że Spółka w chwili obecnej nie posiada organu uprawnionego do jej reprezentacji, czego potwierdzeniem jest załączony odpis KRS. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżącej w piśmie z dnia 4 listopada 2015 r. wyjaśnił, że zgodnie z informacją zawartą w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lipca 2015 r., z aktualnego odpisu KRS wynika, że z dniem 11 czerwca 2015 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy KRS sygn. akt [...] dla Skarżącej ustanowiono kuratora wyznaczonego do powołania zarządu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. zawiesił postępowanie sądowe ze względu na brak organu uprawnionego do reprezentacji Spółki. Do pisma procesowego z dnia 12 kwietnia 2016 r. pełnomocnik substytucyjny załączył kserokopie dwóch pism datowanych na dzień 19 stycznia 2015 r. (k. 204-205), zawierających oświadczenie Z. C. o złożeniu rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki. W piśmie pełnomocnik wyjaśnił m.in., że według jego wiedzy zarząd Spółki nie został powołany. W związku z informacją wynikającą z wydruku z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 27 czerwca 2016 r. o powołaniu zarządu jako organu uprawnionego do reprezentacji Skarżącej, w skład którego wchodzi W. O., pełniący funkcję prezesa zarządu Spółki, Sąd postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r. podjął zawieszone postępowanie. Zarządzeniem z dnia 12 lipca 2016 r. Sąd wezwał Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi z dnia 20 kwietnia 2015 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2015 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. poprzez podpisanie skargi przez osobę uprawnioną do jej reprezentacji w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformowano Skarżącą, że przedmiotowa skarga została podpisana i wniesiona przez radcę prawnego G. F. nie posiadającego prawidłowo udzielonego umocowania do działania w imieniu Skarżącej. W związku z niedoręczeniem przesyłki zawierającej wezwanie do podpisania skargi, Sąd zarządzeniem z dnia 13 września 2016 r. ponownie wezwał Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi przez osobę uprawnioną do jej reprezentacji w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że odpis zarządzenia doręczono Skarżącej w dniu 20 września 2016 r. (potwierdzenie odbioru - karta 255). W zakreślonym terminie Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Natomiast w odpowiedzi na zarządzenie Sądu z dnia 26 października 2016 r. o wezwaniu pełnomocnika Skarżącej do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej wraz z dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu Spółki i określającym sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut...) w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia w postepowaniu sądowoadministracyjnym, pełnomocnik substytucyjny Skarżącej adwokat T.K.W. nadesłał pismo procesowe z dnia 14 listopada 2016 r. wraz z załącznikami w postaci kopii pism nadesłanych uprzednio do Sądu przy piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2016 r. w tym pełnomocnictwo z dnia 18 lutego 2015 r. udzielone radcy prawnemu G. F. do reprezentowania Skarżącej przed sądami administracyjnymi podpisane przez Z. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), strona postępowania sądowoadministracyjnego będąca osobą prawną dokonuje czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Strona może przy tym działać przed sądem przez ustanowionego pełnomocnika (art. 34 p.p.s.a.). Stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W przypadku, gdy stroną postępowania jest spółka kapitałowa, występujący w jej imieniu pełnomocnik powinien jednocześnie udowodnić, że został prawidłowo umocowany do reprezentowania osoby prawnej, a więc, że dysponuje pełnomocnictwem podpisanym przez upoważnione do tego osoby, zgodnie z przyjętymi zasadami reprezentacji spółki. W praktyce wiąże się to najczęściej z obowiązkiem przedłożenia aktualnego bądź pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego uprawnienie osób udzielających pełnomocnictwa do występowania w imieniu spółki. W rozpoznawanej sprawie skarga została podpisana przez pełnomocnika radcę prawnego G. F., a fakt umocowania pełnomocnik wykazywał treścią pełnomocnictwa z dnia 18 lutego 2015 r., podpisanego przez Z. C. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń, w szczególności mając na uwadze treść pism z dnia 19 stycznia 2015 r., rozważenia wymaga, czy pełnomocnik był należycie umocowany do wniesienia skargi. Czas trwania kadencji, sposób i okoliczności skutkujące ustaniem (wygaśnięciem) mandatu członka zarządu reguluje art. 202 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej w skrócie "k.s.h."). Zgodnie z § 4 tego artykułu wygaśnięcie mandatu następuje m.in. wskutek rezygnacji, a § 5 stanowi, że "do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie". Kodeks spółek handlowych odsyła więc do art. 746 § 2 i § 3 kodeksu cywilnego. Oznacza to, że członek zarządu spółki, jako przyjmujący zlecenie, może je w każdym czasie wypowiedzieć przez złożenie oświadczenia woli drugiej stronie. Oświadczenie takie jest złożone z chwilą, gdy doszło do drugiej strony w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią (art. 61 kodeksu cywilnego). Jeżeli umowa spółki inaczej nie stanowi, od tej chwili wywołuje ono natychmiastowe skutki prawne w postaci wygaśnięcia zlecenia, a zatem z chwilą dotarcia oświadczenia wygasa mandat członka zarządu składającego rezygnację. Rezygnacja jako jednostronna czynność prawna członka zarządu może nastąpić z dniem albo w terminie określonym w oświadczeniu o rezygnacji. Do jej skuteczności nie jest wymagane jej przyjęcie (zaakceptowanie) przez podmiot, któremu oświadczenie jest składane. Dla wystąpienia skutku w postaci wygaśnięcia mandatu do pełnienia funkcji członka zarządu nie jest także konieczne podejmowanie jakichkolwiek formalnych czynności np. w postaci dokonania wpisu w KRS. Z treści przywoływanych pism, sporządzonych przez Z. C. wynika, że w dniu 19 stycznia 2015 r. złożył on oświadczenie o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu Spółki. Pismo zawierające oświadczenie o rezygnacji zostało opatrzone podpisem K. D., wspólnika Spółki, oraz słowem "Otrzymałem". Także pismo przewodnie zawierające oświadczenie Z. C. o zaprzestaniu z dniem 19 stycznia 2015 r. sprawowania funkcji Prezesa Zarządu, zostało podpisane przez K. D. Z powyższego wynika zdaniem Sądu, że oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji jednoosobowego członka zarządu Spółki dotarło do K. D. w dniu 19 stycznia 2015 r. Powyższy wniosek należy wiązać z niebudzącym wątpliwości oświadczeniem wspólnika Spółki potwierdzającym fakt otrzymania pisma o rezygnacji oraz złożeniem przez K. D. podpisu pod treścią pisma, w którym Z. C. wskazał, że z dniem dzisiejszym (co należy odczytywać jako z dniem sporządzenia pisma), zaprzestaje on sprawować funkcję Prezesa Spółki. Uznać należy, że złożenie stosownych podpisów przez K. D. oznaczało przyjęcie przez niego do wiadomości faktu, że Z. C. z dniem 19 stycznia 2015 r. przestał pełnić funkcję członka zarządu Spółki. Skoro oświadczenie o rezygnacji złożone przez członka zarządu jest skuteczne już z chwilą dotarcia oświadczania do adresata, to zważywszy na podpisy K. D. umieszczone pod treścią pism przyjąć należy, że Z. C. przestał pełnić funkcję członka zarządu Spółki już w dniu 19 stycznia 2015 r. Z. C. nie będąc już członkiem zarządu Spółki w dacie składania podpisu pod pełnomocnictwem, nie był umocowany do jej reprezentowania, a zatem nie mógł złożyć prawnie skutecznego oświadczenia umocowującego radcę prawnego do reprezentowania skarżącej Spółki przed sądami administracyjnymi, w tym także do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2015 roku, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W kontekście powyższego bez znaczenia pozostaje treść oświadczenia złożonego przez Z. C. mającego wskazywać, że podpisał on pełnomocnictwo z dnia 18 lutego 2015 r. Mając bowiem na uwadze, że mandat do pełnienia funkcji członka zarządu wygasł z dniem złożenia przez Z. C. oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu, podpis złożony pod pełnomocnictwem nie wywołał zamierzonego skutku prawnego w postaci umocowania radcy prawnego G. F. do reprezentowania Skarżącej przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie należy zaznaczyć, że w złożonej skardze pełnomocnik wskazał, że do Sądu Rejonowego został złożony wniosek o wykreślenie Z. C. z funkcji prezesa zarządu Spółki i w chwili obecnej Spółka nie posiada organu uprawnionego do jej reprezentowania. Powyższe potwierdzają zawarte w aktach sprawy wydruki Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, z których wynika, że Z. C. został wykreślony z rejestru sądowego jako członek zarządu, natomiast nie został powołany na nowo organ uprawniony do reprezentowania Spółki. Należy podkreślić, że skuteczność oświadczenia woli o rezygnacji z członkostwa w zarządzie nie jest zależna od wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym, który to wpis ma charakter deklaratywny. W związku z powyższym w ocenie Sądu zarówno w dacie udzielenia pełnomocnictwa, jak i wniesienia skargi Spółka nie posiadała organu uprawnionego do jej reprezentacji, a więc zachodził brak uniemożliwiający jej działanie. Na podstawie wydruku z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 27 czerwca 2016 r. Sąd ustalił, że jako organ uprawniony do reprezentacji Skarżącej ustanowiony został zarząd, w skład którego wchodzi W. O., pełniący funkcję prezesa zarządu. W związku z powyższym, wobec powołania organu uprawnionego do reprezentacji Spółki, Sąd uznał, że ustała przyczyna uniemożliwiająca wezwanie Skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi, dlatego wezwano Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi z dnia 20 kwietnia 2015 r. na opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej poprzez podpisanie skargi przez osobę uprawnioną do jej reprezentacji w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformowano Skarżącą, że skarga została podpisana przez radcę prawnego G. F. nie posiadającego prawidłowo udzielonego umocowania do działania w imieniu Skarżącej. Z akt sądowych sprawy wynika, że przedmiotowe zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Powyższe zarządzenie zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 20 września 2016 r. na adres doręczeń wskazany w skardze. Zatem termin siedmiodniowy do uzupełnienia braku formalnego skargi rozpoczął bieg w dniu 21 września 2016 r. i upłynął w dniu 27 września 2016 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianych w art. 83 § 1 p.p.s.a. W zakreślonym terminie Skarżąca braku formalnego skargi nie uzupełniła. Podsumowując, w ocenie Sądu skarga została wniesiona przez osobę nie posiadającą umocowania do działania w imieniu Spółki, jednocześnie Skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, za które niewątpliwie należy uznać niepodpisanie skargi przez osobę uprawnioną do jej reprezentacji strony skarżącej. Zgodnie z art. 58 § 3 Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W związku z powyższym Sąd na mocy art. 58 § 1 punkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.