I SA/Gd 875/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 10 kwietnia 2015 r., nr SKO [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od miesiąca lipca do września 2013 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 10 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. T. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 8 listopada 2013r., określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od miesiąca lipca 2013r. do miesiąca września 2013r. w kwocie 378,00 zł. Decyzja organu odwoławczego zapadła na tle następującego stanu faktycznego: W dniu 24 kwietnia 2013r. M. T. złożył deklarację, w której oświadczył, że jest właścicielem działki nr [...] i zdeklarował selektywne gromadzenie odpadów. Okres ponoszenia opłaty deklarujący określił na 5 miesięcy, a wysokość miesięcznej opłaty obliczył na podstawie § 12 ust. 1 pkt 3 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, podjętego uchwałą Rady Gminy z dnia 6 marca 2013r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 29 marca 2013r., poz. 1645), na kwotę 46,00 zł. Pismem z dnia 5 lipca 2013r. Wójt Gminy zwrócił się do M. T. o uzupełnienie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odpowiedzi na to wezwanie M. T. oświadczył, że przedłożona deklaracja zawiera dane zgodne ze stanem faktycznym i została wypełniona w sposób rzetelny a wyliczenie opłaty jest zgodne z art. 6j ust.3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.). W związku z nieprawidłowym naliczeniem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ I instancji, działając z urzędu, postanowieniem z dnia 1 września 2013r. wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013r. do 30 września 2013 r. W złożonej deklaracji nie wykazano bowiem powierzchni domku letniskowego usytuowanego na działce nr [...] i nie wykazano wielkości wymaganego przepisami pojemnika na odpady mieszane. Decyzją z dnia 8 listopada 2013r. Wójt Gminy określił M. T. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od miesiąca lipca 2013r. do miesiąca września 2013r. w kwocie 378 zł. W odwołaniu od tej decyzji M.T. zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Według strony, wskazana w decyzji minimalna ilość pojemników na odpady na terenie nieruchomości jest niezgodna z przyjętym w gminie regulaminem. M. T. podkreślił, że wypełnił deklarację zgodnie z regulaminem, o czym poinformował Wójta Gminy w piśmie wysłanym w dniu 15 lipca 2013r. W związku z powyższym wszczęcie postępowania podatkowego i wydanie decyzji na podstawie art. 6o ww. ustawy było nieuzasadnione. Decyzją z dnia 10 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że organ I instancji, uwzględniając powierzchnię użytkową usytuowanego na przedmiotowej działce budynku letniskowego (124 m2), uznał, że wykazana powierzchnia po przeliczeniu przez normę oznacza, że do naliczenia opłaty należy przyjąć jeden pojemnik o kubaturze 240 litrów i jeden pojemnik o kubaturze 120 litrów, zgodnie z obowiązującym wówczas § 12 ust. 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, podjętego uchwałą Rady Gminy z dnia 6 marca 2013r. Nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości, co do tego, że w rozdziale 4 ww. uchwały w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy uregulowane zostały kwestie, dotyczące rodzajów i finalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, na drogach publicznych oraz warunki rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Kolegium podało, że §12 tej uchwały stanowi, że ustala się dla nieruchomości, na której stale nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne minimalną pojemność pojemnika przeznaczonego do zbierania na terenie nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych pojemność odpowiadającą co najmniej: 1/ pojemnika odpowiadającego wielokrotności 2 litry na każdy 1m2powierzchni użytkowej, jednak co najmniej 1 pojemnik o pojemności 110 litrów; 2/ w stosunku do cmentarzy 1,5 litry na 1 nagrobek; 3/ 120 litrów na domek letniskowy w okresie od 1 maja do 30 września. Organ podkreślił, że przywołany przepis regulaminu, był obowiązującym przepisem prawa miejscowego w dniu podejmowania zaskarżonej decyzji i określone w nim zapisy nie mogą stanowić przedmiotu oceny w niniejszym postępowaniu. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że prawo do zakwestionowania uchwały przysługuje na mocy art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1999r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Wobec powyższego, w sytuacji wystąpienia uzasadnionych wątpliwości co do danych wskazanych przez stronę w deklaracji, Wójt Gminy, działając zgodnie z art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, był zobowiązany do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przyjmując, że wykazana powierzchnia użytkowa budynku letniskowego - 124m2, po przeliczeniu przez normę 2 litry wskazuje zapotrzebowanie na jeden pojemnik o kubaturze 240 litrów i jeden pojemnik o kubaturze 120 litrów. Kolegium wskazało, że stosując przepisy uchwały Rady Gminy, regulujące sposób naliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i przyjmując określone uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 6 marca 2013r. stawki opłaty za pojemniki o pojemności 120 litrów i 240 litrów (§ 3 ust.2 pkt 2 i 3 uchwały) na nieruchomościach niezamieszkałych w przypadku odpadów zbieranych i odbieranych w sposób selektywny otrzymujemy wyliczenie miesięcznej opłaty - (za jeden pojemnik 240 litrów- 40zł x 2 wywozy = 80zł i za jeden pojemnik 120 litrowy- 23zł)- za okres od miesiąca lipca 2013r. do miesiąca września 2013r. w łącznej wysokości 378 zł. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska w sprawie, dlatego zasadnym było orzeczenie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych odwołaniu, Kolegium wyjaśniło, że w celu wykazania wielkości wymaganego przepisami pojemnika na odpady mieszane niezbędna jest informacja odnośnie powierzchni mieszkalnej domku letniskowego w metrach kwadratowych a następnie przeliczenie tej powierzchni przez normę wytwarzania odpadów przypadającą na 1m2, tj. 2 litry. Organ wskazał, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w roku 2013 została ustalona na podstawie następujących dokumentów: deklaracji strony o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla obrębu Podjazdy oraz danych z Referatu Wymiaru Podatków w Gminie, przy zastosowaniu stawki opłaty za pojemnik o pojemności określonej w § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 uchwały Rady Gminy z dnia 6 marca 2013r. nr [...]. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że § 12 ust.1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowi o przyjęciu do naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi minimum jednego pojemnika o kubaturze 120 litrów na domek letniskowy, w związku z czym w pierwszej kolejności należało wyliczyć wielkość pojemnika na podstawie powierzchni użytkowej nieruchomości, tj. domku letniskowego i następnie ustalić wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kwestionując opisane wyżej rozstrzygnięcie organu II instancji, M. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. §12 ust.1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, poprzez jego błędną wykładnię w konsekwencji prowadzącą do niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Według skarżącego, niewłaściwe zastosowanie wskazanego wyżej przepisu regulaminu doprowadziło do utrzymania decyzji Wójta Gminy, określającej wysokość opłaty za gospodarowanie opadami komunalnymi za okres od miesiąca lipca 2013 r. do miesiąca września 2013 r., pomimo jej niezgodności z art. 4 ust.2 pkt 2 oraz art. 6o ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku gminach. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. Uzasadniając wnioski i zarzuty skargi, M. T. podkreślił, że wysokość opłaty za gospodarowanie opadami komunalnymi jest wyliczana zgodnie z art. 6j pkt 3 ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku gminach, tj. stanowi iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6 k ust.1 pkt 2 ww. ustawy. Wysokość opłaty jest wprost zależna od pojemności pojemnika oraz liczby wywozów w miesiącu. Dalej skarżący wskazał, że Rada Gminy na podstawie art. 4 ww. ustawy uchwaliła regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy. Skarżący zaznaczył, że brzmienie §12 ust.1 tego regulaminu wskazuje wyraźnie na rozłączne zasady określania pojemności pojemników dla trzech kategorii nieruchomości. Zdaniem skarżącego, na podstawie ww. przepisu regulaminu można stwierdzić, że dla domków letniskowych zdefiniowana minimalna pojemość pojemników na odpady wynosi 120 litrów, niezależnie od powierzchni użytkowej. Nie ogranicza to jednak właścicieli domków letniskowych do zadeklarowania większej pojemności pojemnika niż minimalny, jeśli uznają to za konieczne ze względu na ilość wytwarzanych odpadów i ponoszenie w związku z tym większej opłaty. Końcowo, skarżący podniósł, że przy właściwej wykładni §12 ww. regulaminu jego deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest prawidłowa. Brak powierzchni użytkowej domku letniskowego w deklaracji jako niemający wpływu na wysokość opłaty jest nieistotny i nie stanowi podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 6o ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku gminach, a wysokość opłaty określona w decyzji jest niezgodna ze stanem faktycznym i deklarowanym. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku zważył, co następuje : Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja w przedmiocie określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od miesiąca lipca 2013r. do miesiąca września 2013r. W ocenie organów, w celu prawidłowego obliczenia jej wysokości, należało w pierwszej kolejności ustalić wielkość pojemnika na podstawie powierzchni użytkowej nieruchomości, tj. domku letniskowego, a następnie ustalić wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami. Odmiennego zdania jest skarżący, wskazując, że dla domków letniskowych minimalna pojemność pojemników na odpady wynosi 120 litrów niezależnie od powierzchni użytkowej. Nie ogranicza to jednak właścicieli domków letniskowych do zadeklarowania większej pojemności pojemnika niż minimalny, jeśli uznają to za konieczne ze względu na ilość wytwarzanych odpadów i ponoszenie w związku z tym większej opłaty. Zasadnicza kwestia sporna pomiędzy stronami sprowadzała się zatem do wykładni § 12 ust. 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącego załącznik do uchwały Rady Gminy z dnia 6 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 29 marca 2013r., poz. 1645). W myśl tego przepisu, ustala się dla właścicieli nieruchomości, na której stale nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne minimalną pojemność pojemnika przeznaczonego do zbierania na terenie nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych, pojemności odpowiadającą, co najmniej: 1) pojemnika odpowiadającego wielokrotności 2 litry na każdy 1 m2 powierzchni użytkowej, jednak co najmniej 1 pojemnik o pojemności 110 litrów, 2) w stosunku do cmentarzy 1,5 litry na 1 nagrobek, 3) 120 litrów na domek letniskowy w okresie od 1 maja do 30 września. W ocenie Sądu, cytowany przepis ustala dla właścicieli nieruchomości, na której stale nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne minimalną pojemność pojemnika przeznaczonego do zbierania na terenie nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych, przy czym normodawca określił w nim odrębne zasady w tym zakresie dla cmentarzy, domków letniskowych oraz pozostałych nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że skarżący w złożonej w dniu 24 kwietnia 2013 r. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wskazał, że jest współwłaścicielem działki o numerze [...] położonej na terenie Gminy, w miejscowości A., na której posadowiony jest domek letniskowy; oświadczył, że gromadzi odpady w sposób selektywny oraz, że na wskazanej nieruchomości odpady komunalne wytwarzane są przez pięć miesięcy (od maja do września). Skarżący wyliczył miesięczną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 46 zł, jako iloczyn miesięcznej ilości pojemników (1 pojemnik o pojemności 120 litrów, stosownie do § 12 ust. 1 pkt 3 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy), stawki opłaty (23 zł) oraz ilości wywozów w miesiącu (2). Tymczasem organy obu instancji stanęły na stanowisku, że dane wskazane w deklaracji budziły uzasadnione wątpliwości, co uzasadniało w świetle art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, określenie w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W zaskarżonej decyzji podkreślono, że § 12 ust.1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowi o przyjęciu do naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi minimum jednego pojemnika o kubaturze 120 litrów na domek letniskowy, w związku z czym w pierwszej kolejności należało wyliczyć wielkość pojemnika na podstawie powierzchni użytkowej nieruchomości, tj. domku letniskowego i następnie ustalić wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu zaprezentowanego przez organy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowano kryteria stosowania różnych dyrektyw wykładni, przyznając pierwszeństwo zasadzie wykładni językowej i traktując pozostałe zasady wykładni, w tym wykładnię systemową i funkcjonalną, a także historyczną, jako subsydiarne. Myśl tę wyrażono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r. (FPS 14/99, ONSA z 2000 r. Nr 3, poz. 92) stwierdzającej, że wykładnia językowa jest punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa i zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym. Pogląd ten rozwinięto i uzupełniono w wielu późniejszych orzeczeniach, odnoszących się do wykładni prawa podatkowego, spośród których można wymienić dwa: wyrok z dnia 9 sierpnia 2004 r. sygn. akt SA/Rz 1824/03 i wyrok z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 445/09. W pierwszym z nich Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że z uwagi na charakter prawa podatkowego szczególne znaczenie w tej dziedzinie prawa należy przypisać wykładni językowej, jednakże w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych wyników, może być przydatna wykładnia systemowa, historyczna lub funkcjonalna. W drugim z omawianych wyroków NSA przyjął, że założenie wskazujące na swoisty prymat wykładni językowej przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić do całkowitej negacji możliwości zastosowania wykładni systemowej lub funkcjonalnej tych przepisów; jedynym kryterium w zakresie wyboru metody wykładni powinna być poprawność jej efektów, a nie dogmatyczne założenie swoistej "wyższości" jednego rodzaju wykładni nad innymi. Można zatem przyjąć, że na gruncie prawa podatkowego przyznać należy pierwszeństwo zasadzie wykładni gramatycznej (językowej), ograniczając dyrektywy odstępstwa od językowego sensu interpretowanego przepisu do przesłanek klasycznych: gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia absurdalnego, niedorzecznego, gdy godzi w cel instytucji prawnej (podważa ratio legis przepisu), gdy pomija oczywisty błąd legislacyjny oraz gdy prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 78-79). Powyższe uwagi pozostają aktualne również w odniesieniu do przepisów regulujących inne niż podatki, należności o charakterze publicznoprawnym, w tym opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, skoro skarżący podał w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, że jest współwłaścicielem domku letniskowego oraz, że na tej nieruchomości odpady komunalne wytwarzane są przez pięć miesięcy (od maja do września), to w tym stanie faktycznym zastosowanie miał § 12 ust. 1 pkt 3 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, jako przepis szczególny wobec § 12 ust. 1 pkt 1 tego Regulaminu. Skoro dla właścicieli domków letniskowych położonych na obszarze gminy, w których na stale nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, ustalono minimalną pojemność pojemnika przeznaczonego do zbierania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych - 120 litrów na domek letniskowy w okresie od 1 maja do 30 września, to w przypadku, gdy stan faktyczny przedstawiony w deklaracji odpowiada językowemu brzmieniu tego przepisu - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - nie ma zastosowania metoda wskazana § 12 ust. 1 pkt 1 tego Regulaminu, przewidująca wyliczenie wielkości pojemnika na podstawie powierzchni użytkowej nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że złożenie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest obowiązkiem właściciela nieruchomości - wynikającym z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Złożenie poprawnej deklaracji powoduje, że nie jest potrzebne, ani możliwe wydawanie decyzji administracyjnej. Wynika to z art. 6o tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Wobec nieprawidłowej wykładni § 12 ust. 1 pkt 1 i 3 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, dokonanej przez organy, zarzut naruszenia art. 6o ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku gminach okazał się zasadny. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 4 ust.2 pkt 2 tej ustawy, w myśl którego regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników. Ewentualną zasadność zarzutu naruszenia tego przepisu należałoby zatem rozważać przy badaniu skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Tymczasem przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest taka uchwała, lecz decyzja w przedmiocie określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od miesiąca lipca 2013r. do miesiąca września 2013r. Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 774/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 6 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę, organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200, art. art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.