I SA/Gd 891/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz dokonania zabezpieczenia na majątku postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 24 maja 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania W. K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 lutego 2016 r. określającą skarżącemu przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od października 2013 r. do stycznia 2015 r. w wysokości 4.175.419 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 491.023 zł i orzekającą o zabezpieczeniu na majątku skarżącego. Na powyższą decyzję organu odwoławczego W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w konsekwencji błędnej decyzji organ zajął wierzytelności z wszystkich rachunków bankowych posiadanych przez skarżącego, uniemożliwiając w praktyce całkowicie prowadzenie działalności gospodarczej. Wskutek zajęcia skarżący nie jest obecnie w stanie biznesowo funkcjonować, regulować swoich zobowiązań wobec kontrahentów, wykonywać należycie zawartych umów. Podano, że aby móc wykonywać działalność warsztatową skarżący potrzebuje co najmniej 150.000 zł wolnych środków, natomiast aby działalność funkcjonowała optymalnie i obejmowała również zakup samochodów, skarżący powinien dysponować sumą minimum 500.000 zł. Zdaniem strony, działanie organu spowoduje likwidację zakładu skarżącego i jego upadłość w przeciągu kilku najbliższych miesięcy. Tym samym, wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę dla skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzja wydana w przedmiocie dokonania zabezpieczenia jest w istocie rozstrzygnięciem godzącym w uprawnienia podmiotu. Dokonanie zabezpieczenia na majątku poprzez zajęcie ruchomości lub nieruchomości może w istocie znacznie ograniczać jego prawa. Dlatego też możliwość wstrzymania takiego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, a tym samym badania wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wykluczona (por. postanowienia NSA: z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt I FZ 432/10, LEX nr 740872; z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FZ 62/14, LEX nr 1449734; czy z dnia 3 listopada 2014 r. sygn. akt I FSK 1719/14, LEX nr 1532852). Z przepisów art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez zainteresowanego okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego zwykle wiąże się z dolegliwością dla jego adresata, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania jego wykonania. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 2165/13, LEX nr 1451966). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Poza lakonicznym stwierdzeniem, że działanie organu spowoduje likwidację zakładu skarżącego i jego upadłość w przeciągu kilku najbliższych miesięcy, W. K. nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Do wniosku nie załączono również żadnych dokumentów, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji mogłoby się wiązać ze stratami dla skarżącego. Nieznana jest wysokość uzyskiwanych przez skarżącego obrotów czy ponoszonych przez niego kosztów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tymczasem, do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji majątkowej strony (za niewystarczające w tym zakresie uznać należy wskazanie w uzasadnieniu skargi, że skarżący posiada istotny majątek trwały w postaci zabudowanej nieruchomości). Zweryfikowanie tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego stanie majątkowym, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych zasobach pieniężnych, obciążeniach, czy ponoszonych wydatkach. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04 (LEX nr 799460), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko strony skarżącej, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został należycie uzasadniony, a z dokumentów zebranych w aktach sprawy nie wynikają okoliczności wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.