I SA/Gd 9/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 15 listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. oddala skargę. I SA/Gd 9/02 U z a s a d n i e n i e A. S. w 1995 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami branży spożywczo-rolnej, skupu i sprzedaży artykułów pochodzenia zagranicznego oraz handlu hurtowego artykułami nabiałowymi. W 1995 r. podatnik opodatkowany był na zasadach ogólnych z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. A. i A. S. złożyli do Urzędu Skarbowego zeznanie podatkowe PIT-31 o wysokości dochodów małżonków osiągniętych w 1995 r., w którym wykazali dochód A. S. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 48.421,- zł, odliczenia od dochodu w kwocie – 4.400,45 zł i łączny należny podatek dochodowy w kwocie 11.219,40 zł. Kontrola w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa przeprowadzona przez Inspektora UKS w dniach od 6 marca do 30 kwietnia 1997 r. wykazała m.in. nierzetelne prowadzenie podatkowej księgi przychodu i rozchodu, zaniżenie przychodu. Powyższe nieprawidłowości wpłynęły na określenie podstawy opodatkowania w wysokości wyższej od deklarowanej, a w konsekwencji na określenie należnego podatku dochodowego w kwocie 60.895,80 zł, co znalazło wyraz w decyzji Inspektora UKS z dnia 10 maja 1997 r. uchylonej następnie decyzję Izby Skarbowej z dnia 2 października 1997 r. celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Inspektor Kontroli Skarbowej w wyniku przeprowadzonego w okresie od 1 grudnia 1997 r. do 12 maja 1998 r. ponownego badania dokumentów i ewidencji w zakresie podatku dochodowego stwierdzając nierzetelność prowadzonych ksiąg ustalił przede wszystkim (poza drobnymi nieprawidłowościami w zakresie kosztów uzyskania przychodu, nie kwestionowanymi przez stronę) zaniżenie przychodu ze sprzedaży w wysokości 123.865,90 zł. Przyczyną ustalenia przez kontrolujących wyższego przychodu ze sprzedaży za 1995 r. od przychodu wykazanego przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów było wykazanie przez podatnika marży za 1995 r. w wysokości 2,78%, przy marży handlowej ustalonej przez kontrolujących na poziomie 6,40%. Kontrolujący wyliczyli powyższą marżę na podstawie dowodów źródłowych dotyczących zakupów towarów handlowych za 10 m-cy 1995 r. o łącznej wartości 2.578.396,50 zł, co stanowi 94,14% zakupów za te miesiące i 76,89% ogółu dokonanych zakupów towarów handlowych w 1995 r. dokonując ich wyceny w cenach sprzedaży, wynikających z dowodów źródłowych, tj. okazanych faktur i rachunków uproszczonych VAT. O nierzetelności prowadzonych ksiąg świadczy – zdaniem Inspektora UKS to, że podatnik ewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na koniec każdego miesiąca w wartości łącznej sprzedaż udokumentowaną fakturami i rachunkami oraz sprzedaż nieudokumentowaną, co jest sprzeczne z zapisem § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 99, poz. 496 z 1992 r. z późn. zm.), w myśl którego zapisy dotyczące przychodów powinny być dokonywane jeden raz dziennie, po zakończeniu dnia – nie później niż przed rozpoczęciem działalności w dniu następnym. Nadto przesłankami potwierdzającymi zaniżenie przez podatnika obrotu były – zdaniem kontrolującego – nieprawidłowości w zakresie sprzedaży dokumentowanej fakturami i rachunkami uproszczonymi polegające na ujmowaniu w rejestrach VAT innych wartości sprzedaży niż w dowodach źródłowych, podwójnej numeracji faktur, występowaniu oryginałów dowodów sprzedaży (faktur i rachunków uproszczonych) bez poświadczenia odbioru towarów. W konsekwencji powyższych ustaleń Inspektor Kontroli Skarbowej wydał w dniu 19 czerwca 1998 r. decyzję, w której określił należny podatek dochodowy w kwocie 65.450,70 zł. Od przedmiotowej decyzji pismem z dnia 5 lipca 1998 r. A. i A. S. złożyli odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Powyższe skarżący uzasadniają naruszeniem przepisów art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 112 K.p.a. Strona twierdzi, iż przy ustalaniu obrotu za 1995 r. nie uwzględniono: - sprzedaży po cenach zakupu zapasu końcowego towaru na dzień 31.12.1995 r., - wartości towaru przekazanego nieodpłatnie dla Stowarzyszenia "A", - ubytków naturalnych powstających w tego rodzaju działalności na poziomie 0,7% obrotu, - sprzedaży towarów po cenach obniżonych ze względu na upływające terminy przydatności do spożycia. Nadto podatnik uważa, iż organ kontrolujący nie podał właściwej podstawy prawnej do wniesienia uwag, gdyż "ustawa z dnia 02.09.1991 r. o kontroli skarbowej nie istnieje", dlatego bezzasadne jest nierozpatrzenie wyjaśnień z dnia 25.05.1998 r. wniesionych przez stronę do protokołu zarzucając im uchybienie terminu. Izba Skarbowa decyzją z dnia 30 października 1998 r. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a Ordynacji podatkowej uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i określiła zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 54.212,40 zł oraz zaległość podatkową w wysokości 42.993,- zł. W uzasadnieniu stwierdzono, iż przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest przyjęta przez Inspektora Kontroli Skarbowej do wyliczenia przychodu marża w wysokości 6,40%, skutkująca zwiększenie przychodu ze sprzedaży o kwotę 123.865,90 zł. W ocenie Izby skoro analiza dowodów źródłowych i zapisów dokonanych przez podatnika w podatkowych księgach przychodów i rozchodów wykazała, że A. S. uzyskał ze sprzedaży towarów handlowych marżę w wysokości 2,78%, podczas gdy z zestawienia faktur zakupu w cenach zakupu i sprzedaży za m-ce od stycznia do sierpnia oraz za listopad i grudzień, wyliczona marża wyniosła 6,397%, stwierdzić należy, iż przyjęty przez organ podatkowy I instancji sposób obliczania wielkości sprzedaży znajduje odzwierciedlenie w dowodach źródłowych, zaś zastosowana do wyliczenia przychodu ze sprzedaży przez organ kontrolujący wyżej ustalona marża w wysokości 6,40% jest marżą reprezentatywną pozwalającą ustalić obrót w sposób najbardziej zbliżony do jego rzeczywistej wysokości. Odnosząc się natomiast do kwestii ubytków i strat Izba podzieliła stanowisko strony, iż Inspektor Kontroli Skarbowej rozpatrując przedmiotową sprawę powinien uwzględnić fakt występowania ubytków naturalnych, bowiem oczywistym jest to, iż w handlu artykułami spożywczymi ubytki naturalne, pomijając straty w towarach handlowych spowodowane innymi czynnikami są stałym elementem działalności handlowej i powinny być uwzględnione przy ustalaniu obrotu. Izba nadto podkreśliła, iż wielkość tych ubytków nie musi być ewidencjonowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, gdyż ubytki naturalne nie powodują wzrostu kosztów lecz tylko w związku ze zmniejszeniem np. wagi towarów powodują zmniejszenie ich wartości, a tym samym przychodu. Natomiast wszystkie inne operacje gospodarcze dotyczące strat w środkach obrotowych mające wpływ na wysokość uzyskanego przychodu – obrotu, powinny być przez podatnika udokumentowane i winny znaleźć odzwierciedlenie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów – co wynika z § 10 i 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie i prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Są to m.in. reklamacje, uszkodzenia mechaniczne towarów, przeceny itp. Odnośnie twierdzeń podatnika, iż dokonywał sprzedaży zapasu towarów na dzień 1 grudnia 1995 r. (strona błędnie podała datę 31 grudnia 1995 r., gdyż stan towarów na ten dzień wynosi 0) po cenach zakupu, jak również towaru po cenach obniżonych ze względu na upływający termin przydatności do spożycia, to powinien on – zdaniem Izby – posiadać dokumenty potwierdzające istnienie powyższych okoliczności, które uzasadniają zmniejszenie przychodu ze sprzedaży. Jedynie gołosłowne twierdzenie, że powyższe zdarzenia wystąpiły, nie jest wystarczające do pomniejszenia osiągniętych dochodów będących podstawą określenia należnego podatku dochodowego. Izba uznała zatem za zasadne przyjęcie jedynie ubytków naturalnych w wysokości 0,7% wartości sprzedaży, a więc w wysokości określonej przez podatnika. Odnośnie zarzutu, iż przy ustalaniu obrotu za 1995 r. nie uwzględniono wartości towaru przekazanego nieodpłatnie dla Stowarzyszenia "B" ośrodek w D., Izba zauważyła, że przekazanie przez stronę towaru do powyższego ośrodka rehabilitacji stanowi darowiznę, zaś wszelkiego rodzaju darowizny zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 90, poz.416 z 1993 r. z późn. zm.) można odliczyć od dochodu w wysokości przysługującego limitu. Dowód na przekazaną darowiznę, jakim jest podziękowanie z dnia 29 stycznia 1998 r. od Stowarzyszenia "B" nie określa wartości otrzymanej darowizny. Podatnik nie posiada innych dowodów dokumentujących ten fakt, a więc nie ma podstawy do dokonania takowego odliczenia, aby dane zdarzenie mogło być uznane muszą występować wiarygodne dowody, iż miało to miejsce. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 112 K.p.a. Izba uznając zarzut ten za bezzasadny stwierdza, że organ podatkowy wyczerpująco zebrał i rozpatrzył z urzędu cały materiał dowodowy dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, natomiast niekorzystne dla strony ustalenia nie mogą stanowić w ocenie organów podatkowych o naruszeniu przez te organy przepisów prawa procesowego i materialnego. Jednocześnie Izba zauważa, że przedmiotowa decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej wydana została dnia 19 czerwca 1998 r. w wyniku ponownego postępowania kontrolnego prowadzonego w okresie 01.12.1997 r. – 17.05.1998 r., a zatem zgodnie z art. 324 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja ta winna być wydana w oparciu o art. 207 i art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i zawierać w sentencji decyzji oprócz określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego także określenie wysokości zaległości podatkowej albo nadpłaty. Naruszenie przez organ podatkowy I instancji przepisów prawa poprzez zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej nie powoduje jednakże – zdaniem Izby – uchylenia decyzji, gdyż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 31 października 1989 r. (IV SA 705/98) uchylenie decyzji z powodu błędnego powołania podstawy prawnej decyzji nie powinno stanowić podstawy do uchylenia takiej decyzji zwłaszcza, że nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Natomiast za błędny uznała Izba zarzut strony, że Inspektor Kontroli Skarbowej w protokole badania dowodów i ewidencji z dnia 18 maja 1998 r. nie podał właściwej podstawy prawnej do wniesienia uwag, bowiem ustawa o kontroli skarbowej z dnia 29 września 1991 r. nie utraciła mocy i ma zastosowanie w niniejszej sprawie. A. S. nie zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku na decyzję Izby Skarbowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu naruszenia przepisów postępowania wpływającego w istotny sposób na wynik sprawy. Strona zarzuciła organom podatkowym uchybienia proceduralne i merytoryczne. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 lipca 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 2833/98) uchylił decyzję Izby Skarbowej. W uzasadnieniu wskazał na częściową zasadność zarzutów strony. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut strony dotyczący niesłusznego odrzucenia jako dowodu podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Warunki rzetelności ksiąg określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 99, poz. 496 z 1992 r. z późn. zm.). Podatnik jest obowiązany prowadzić księgę prawidłowo zarówno pod względem formalnym (niewadliwie) jak również materialnym (rzetelnie). W myśl § 10 cyt. rozporządzenia księga jest prawidłowa pod względem formalnym (niewadliwa), jeśli jest prowadzona zgodnie z przepisami tego rozporządzenia i objaśnieniami do niego, a prawidłowa pod względem materialnym (rzetelna), jeśli jest prowadzona zgodnie ze stanem rzeczywistym. Jak trafnie podkreśla Izba dla oceny rzetelności księgi przychodów i rozchodów nie ma znaczenia zamiar, cel, wina podatnika. Decydujące znaczenie ma to, czy w oparciu o jej zapisy można ustalić właściwą podstawę opodatkowania, czyli zgodność jej zapisów ze stanem rzeczywistym. Za stan księgowy odpowiada podatnik, który jest zobligowany do właściwego prowadzenia ksiąg podatkowych. Zdaniem Sądu organ kontrolujący w sposób nie budzący wątpliwości ustalił, iż strona w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie wykazała zakupu towarów handlowych na łączną wartość 2.661,66 zł; podatnik ewidencjował w podatkowej księdze przychodów ze sprzedaży towarów handlowych raz na koniec każdego miesiąca w wartości łącznej – przychód ze sprzedaży udokumentowanej fakturami i rachunkami oraz sprzedaż gotówkowa nieudokumentowana dowodami, w sytuacji, gdy stosownie do § 7 ust. 2 i § 16 ust. 1 i ust. 4 cyt.w. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów podatnik obowiązany był do zaewidencjonowania każdej dziennej sprzedaży bezrachunkowej. Jak ustalono sprzedaż bezrachunkowa stanowi 36,12% ogólnej sprzedaży i wynosi 1.244.943,04 zł. Z wyjaśnień z dnia 7 kwietnia 1997 r. złożonych przez stronę wynika, że powyższa sprzedaż udokumentowana była w formie paragonów. Jednak dowodów takich nie przedstawiono. Ponadto na podstawie okazanych dowodów źródłowych dotyczących sprzedaży w porównaniu z wydrukami komputerowymi, które były podstawą wykazanych przez podatnika przychodów ze sprzedaży stwierdzono również inne nieprawidłowości szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie zarówno fakt niewpisania faktur zakupu w wysokości 2.661,66 zł, jak nieprawidłowości w dokumentowaniu sprzedaży dokonywanej fakturami i rachunkami, szczególnie rozbieżności między wysokością marży wynikającą z księgi podatkowej (2,78%), a marżą wyliczoną na podstawie rachunków, faktur zakupu i sprzedaży (6,40%), stanowiły dostateczną podstawę do pominięcia księgi podatkowej prowadzonej przez skarżącego jako dowód w postępowaniu ustalania dochodu w oparciu o dokumenty źródłowe. W świetle stwierdzonych zatem nieprawidłowości organy podatkowe, zdaniem Sądu, zasadnie przyjęły metodę wyliczenia średniej marży w oparciu o średnią ważoną. Przyjęty przez organ kontrolujący sposób obliczenia wielkości sprzedaży pozwala ustalić obrót w sposób najbardziej zbliżony do jego rzeczywistej wysokości. Jednakże, uznał Sąd, rzeczą organu będzie wyjaśnienie przy ponownym rozpoznaniu sprawy podnoszonej w toku postępowania kwestii czy istotnie skarżący jedynie po cenie zakupu sprzedał (czy przekazał) towar stanowiący zapas na koniec 1995 r. na kwotę 47.905,06 zł, bowiem podkreślono, iż powyższe niewątpliwie będzie miało wpływ na wyliczenie marży. Sąd uznał, iż Izba zasadnie wywiodła, że za wyjątkiem ubytków naturalnych wszystkie inne operacje gospodarcze dotyczące strat w środkach obrotowych mające wpływ na wysokość uzyskanego przychodu – obrotu, powinny być przez podatnika udokumentowane i winny znaleźć odzwierciedlenie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, a czego strona w żaden sposób nie udokumentowała. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut strony jakoby wpływ przy ustalaniu obrotu 1995 r. miały również wartości towaru przekazanego nieodpłatnie dla Stowarzyszenia "B" ośrodek w D. Jak słusznie zauważa Izba przekazanie przez stronę towaru do ośrodka rehabilitacji, o którym mowa wyżej, stanowi darowiznę, zaś wszelkiego rodzaju darowizny zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych można odliczyć od dochodu w wysokości przysługującego limitu. Skoro dowód w postaci podziękowania udzielonego na piśmie z dnia 29 stycznia 1998 r. za udzieloną darowiznę od Stowarzyszenia "B" nie określa wartości otrzymanej darowizny, a poza tym dotyczy firmy "C" Spółki Cywilnej, która rozpoczęła działalność z dniem 1 stycznia 1996 r., skarżący zaś nie posiada innych dowodów dokumentujących fakt dokonania darowizny, brak było podstaw do jego odliczenia. Aby dane zdarzenie mogło być uznane przez organ podatkowy muszą istnieć wiarygodne dowody, potwierdzające faktycznie, iż miało ono miejsce. Strona w skardze zarzuca nieuwzględnienie przy ustalaniu marży stosowanej w m-cu XII/95 r. koniecznego zakupu droższego towaru sprzedawanego z minimalną marżą (dotyczy głównie zakupu twarogu) dla zachowania ciągłości sprzedaży. Strona twierdzi, iż w m-cu grudniu 1995 r. kupowała tani twaróg w niewielkiej ilości i duże ilości towaru o wyższej cenie. Natomiast Inspektor Kontroli Skarbowej do szacowania tego towaru przyjął cenę zakupu taniego towaru (z P.), a nie uwzględnił zakupu twarogu droższego (z K.), który stanowił większość sprzedaży. Powyższego zarzutu podatnik nie stawiał zarówno na etapie postępowania podatkowego, jak również na etapie postępowania odwoławczego, to jednak ponownie rozpoznając sprawę organ rozważy kwestie wyżej podniesione i oceni ich trafność – mając na względzie obowiązek wnikliwego rozpatrzenia wszelkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy decyzją z dnia 15.11.2001 r. uchyliła w całości decyzję organu I instancji i określiła zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1995 w wysokości 50.032,80 zł oraz zaległość podatkową z tego tytułu w kwocie 38.813,40 zł. A. S. reprezentowany przez doradcę podatkowego pismem z dnia 24.12.2001 r. złożył skargę do NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku na decyzję organu drugiej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie przedstawia przebieg dotychczasowego postępowania w przedmiotowej sprawie oraz ponownie przytacza zarzuty zawarte w skardze z dnia 19.12.1998 r. złożonej do NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku na decyzję Izby Skarbowej z dnia 30.10.1998 r. Skarżący podnosi, iż zaskarżona decyzja wydana została bez pełnego rozpatrzenia wniosków zgłoszonych w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I SA/Gd 2823/98), a w szczególności w części dotyczącej wyliczenia średniej marży. Zdaniem podatnika Izba Skarbowa dokonując własnych wyliczeń nie uzasadniła dlaczego pominęła analizy sporządzone przez skarżącego znajdujące się w aktach sprawy. Pominięcie analiz sporządzonych przez podatnika Izba Skarbowa winna szczególnie starannie uzasadnić, tym bardziej, że pominięto analizy sporządzone na podstawie pełnej dokumentacji źródłowej. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podatnika. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzygając w granicach sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Tak pojmując rolę Sądu w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 153 ustawy o p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i faktycznego. Obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej, w zakresie której mieści się także niewątpliwie kwestionowane wskazanie zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2001 r. może być wyłączone jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, a także w razie wzruszenia "pierwotnego" wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej (por. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r. I SA/Po 263/97). W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych wyżej podstaw, która uzasadniać mogłaby zwolnienie z oceny prawnej zaprezentowanej już przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie uznać należy, że Izba Skarbowa przy ponownym rozpatrywaniu sprawy po wnikliwej analizie zgromadzonego materiału dowodowego w pełni zastosowała się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 13 lipca 2001 r. sygn. akt I SA/Gd 2823/98. Zwrócić należy uwagę, że organ drugiej instancji przy ustalaniu wysokości marży handlowej uwzględnił wielkości sprzedaży w czerwcu, listopadzie i grudniu 1995 r. w wysokości wyliczonej przez stronę i uwzględnił korzystniejszą dla strony metodę co do zakupu twarogu w grudniu, czy też rozliczenia miesiąca listopada i czerwca 1995 r. Wartości zakupu i sprzedaży w pozostałych miesiącach zasadnie przyjęto z protokołu z 18.05.1998 r. Uwzględnienie twierdzeń strony spowodowało korzystniejsze dla podatnika wyliczenie marży. Ponieważ podatnik nie kwestionował w toku postępowania wielkości wyliczonych przez organ I instancji kosztów uzyskania przychodów, do wyliczenia dochodu z działalności gospodarczej przyjęto kwotę 3.398.071,92 zł. Ustalony w taki sposób dochód z działalności gospodarczej prowadzonej przez A. S. wynosił 136.071,01 zł. Należy zwrócić uwagę, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazaniami sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lipca 2001 r. przyjął jako dowód do wyliczenia dochodu i w konsekwencji określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych wyliczenia skarżącego dołączone do złożonej do NSA skargi z dnia 19.12.1998 r. W świetle powyższego zarzut podatnika, iż zaskarżona decyzja wydana została bez pełnego rozpatrzenia wniosków zgłoszonych w skardze do NSA (sygn. akt I SA/Gd 2823/98), a w szczególności w części dotyczącej wyliczenia średniej marży jest niezasadny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W takiej sytuacji orzeczono o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy o p.p.s.a.).