I SA/Gd 907/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej oddala skargę. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził wygaśnięcie interpretacji indywidualnej nr [...] wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 16 lutego 2016 r. na wniosek A Sp. z o.o., jako niezgodnej z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 24 czerwca 2016 r. nr PT1.050.3.2016.156. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia i z akt sprawy wynika, że A Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Skarżąca) w dniu 1 grudnia 2015 r. wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stawki podatku dla sprzedaży posiłków (Produktów). We wniosku opisała stan faktyczny, z którego wynikało, że Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadzi punkt sprzedaży gotowych posiłków. Przy dokonywaniu sprzedaży brak jest obsługi kelnerskiej; personel nie rekomenduje w rzeczywistości klientom wyboru dania, pasujących do niego dodatków czy napoju, który najbardziej komponowałby się z danym posiłkiem, może jednak przedstawić klientom aktualną ofertę Produktów; nie ma serwisu w ścisłym znaczeniu, polegającego na przyjmowaniu zamówień przy stoliku, przekazywaniu ich do kuchni, przygotowania dania na podstawie złożonego zamówienia, układaniu dań na talerzu i podawaniu ich klientom do stolika. Produkty przygotowywane są uprzednio i są oferowane do sprzedaży jako gotowe dania. Brak jest odbioru pustych naczyń, pełnej, ozdobnej zastawy stołowej oraz typowych dla restauracji elementów ozdobnych/dekoracyjnych. Dania podawane są na ceramicznych naczyniach (a w przypadku zup klient nakłada sobie je sam), co wynika z właściwości fizycznych Produktów, z dołączonymi do nich stalowymi lub jednorazowymi sztućcami. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy na gruncie przedstawionego stanu faktycznego sprzedaż Produktów w opisanych wyżej warunkach należy traktować jako dostawę towarów opodatkowaną stawką podatku VAT w wysokości 5 % w oparciu o art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174), dalej "ustawa o VAT" w związku z pozycją nr 28, 30 i 31 załącznika nr 10 do tej ustawy, czy też jako świadczenie usług gastronomicznych. Zdaniem Spółki, sprzedaż Produktów w punkcie sprzedaży powinna być traktowana jako dostawa towarów opodatkowana stawką podatku VAT w wysokości 5% w oparciu o art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w związku z pozycją nr 28, 30 i 31 załącznika nr 10 do tej ustawy. Sprzedaż ta nie powinna być natomiast traktowana jako świadczenie usług gastronomicznych opodatkowane stawką 8%. Sprzedaż ta bowiem nie wykazuje cech charakterystycznych dla działalności restauracyjnej, na które wskazuje orzecznictwo TSUE. Dyrektor Izby Skarbowej wydał interpretację z dnia 16 lutego 2016r., w której podzielił stanowisko Skarżącej. W dniu 24 czerwca 2016 r. Minister Finansów wydał interpretację ogólną nr PT1.050.3.2016.156 (opublikowaną w Dz.Urz. Ministra Finansów, poz. 51), dotyczącą stosowania właściwej stawki podatku od towarów i usług dla sprzedaży posiłków i dań przez placówki gastronomiczne. W ww. interpretacji ogólnej Minister Finansów stwierdził, że ustawa o VAT dla potrzeb określenia właściwej stawki podatku w określonych w ustawie sytuacjach odwołuje się do klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 5a ustawy o VAT towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. W interpretacji tej Minister Finansów wskazał, że posiłki sprzedawane przez rożnego rodzaju placówki gastronomiczne, które są przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji, nie mogą korzystać z 5% stawki podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2a w związku z poz. 28 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, ponieważ nie są klasyfikowane w grupowaniu PKWiU 10.85.1. Produkty takie, co do zasady, są opodatkowane stawką podatku 8% na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 w związku z poz. 7 załącznika do rozporządzenia w sprawie stawek VAT, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w tej pozycji załącznika, do których ma zastosowanie podstawowa stawka podatku (23%). Na sposób opodatkowania tych produktów (wysokość stawki podatku) nie ma zatem wpływu to, czy w świetle orzecznictwa TSUE ich sprzedaż na terytorium kraju będzie traktowana jako świadczenie usług, czy też jako dostawa towarów. Wynika to z faktu, że ustawodawca przy wyznaczaniu zakresu stosowania obniżonej stawki posłużył się klasyfikacją statystyczną. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wydana dla Skarżącej interpretacja indywidulna z dnia 16 lutego 2016 r. dotyczyła takiego samego stanu prawnego jak ww. interpretacja ogólna Ministra Finansów, jednak rozstrzygnięcie zawarte w interpretacji indywidualnej w zakresie stawki właściwej dla wskazanych Produktów, które jak wynika z opisu stanu faktycznego przeznaczone są do bezpośredniej konsumpcji, jest niezgodne z wnioskami płynącymi z wydanej interpretacji ogólnej. W związku z powyższym na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 800), dalej O.p., organ stwierdził wygaśnięcie ww. interpretacji indywidualnej. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając w nim naruszenie art. 14b ust. 1-3 O.p., art. 41 ust. 2a ustawy o VAT i art. 121 i art. 121 § 1 O.p. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 marca 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie z dnia 28 grudnia 2018 r. Uzasadniając podjęte po rozpatrzeniu zażalenia rozstrzygnięcie, organ przytoczył brzmienie przepisów stanowiących podstawy prawne do wydawania interpretacji ogólnych (art. 14a § 1 i § 1a O.p.) oraz interpretacji indywidualnych (art. 14b § 1 O.p.). Wskazał, że zgodnie z art. 14e §1a pkt 2 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym oraz że zgodnie z art. 14k i art. 14m O.p. wnioskodawca, który zastosował się do interpretacji indywidualnej, która następnie została wygaszona, korzysta z ochrony wynikającej z tej interpretacji. Zastosowanie trybu przewidzianego w art. 14e §1a pkt 2 O.p. spowodowało wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości, niewątpliwie bowiem do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zastosowanie znajduje powołana interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 24 czerwca 2016 r. Podniesione w zażaleniu zarzuty uznane zostały przez organ za bezzasadne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie interpretacji indywidualnej z dnia 16 lutego 2016 r. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 14b ust. 1-3 O.p. poprzez wydanie postanowienia bez uwzględnienia wszystkich istotnych kwestii przedstawionych szczegółowo w stanie faktycznym oraz uzasadnienie stanowiska organu w oparciu o elementy nieprzedstawione przez podatnika w stanie faktycznym, 2. art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w związku z pozycją nr 28, 30 i 31 załącznika nr 10 tej ustawy poprzez uznanie, iż nie ma on zastosowania do sprzedaży Produktów spożywanych przez klientów na miejscu, 3. art. 120 i art. 121 ust. 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. poprzez niedziałanie przez Dyrektora w oparciu o przepisy prawa oraz działanie przez Dyrektora w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego, polegające na naruszeniu przez organ wyszczególnionych powyżej przepisów prawa procesowego i prawa materialnego oraz wydaniu przez Dyrektora postanowienia w oderwaniu od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w szczególności wyroki w sprawie C-231/94 oraz w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka przedstawiła stan faktyczny w wyczerpujący sposób, w szczególności zaprezentowała cały proces zakupu przez klienta Produktów w punkcie sprzedaży oraz w uzupełnieniu wniosku uściśliła, w którym grupowaniu PKWiU sklasyfikowane są Produkty, których dotyczył wniosek. W przedstawionym stanie faktycznym Spółka udowodniła, że sprzedaży Produktów towarzyszą wyłącznie czynności podstawowe, niezindywidualizowane, mające na celu przygotowanie Produktów do sprzedaży, natomiast nie są wykonywane czynności typowe dla działalności restauracyjnej. Niemniej jednak Dyrektor, wśród elementów składających się na czynności dodatkowe, rozstrzygających o nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 16.02.2016 roku, wymienił czynności, których Spółka nie przedstawiła ani w stanie faktycznym złożonego wniosku o interpretację, ani w jego uzupełnieniu, w szczególności czynności sprzątania stolików po konsumpcji klienta oraz przygotowania zastawy do użycia przez kolejnego klienta poprzez wstawianie naczyń do zmywarki. W ocenie Spółki powyższe dowodzi, że Minister Finansów wydając w dniu 24 czerwca 2016 r. interpretację ogólną nie opierał się w wystarczającym stopniu o stan faktyczny przedstawiony w interpretacji indywidualnej, a decydujące dla stanowiska przyjętego przez organ były elementy niewyszczególnione w stanie faktycznym. Powyższe postępowanie organu stanowi więc naruszenie art. 14b ust. 1-3 O.p. Spółka podkreśliła, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione szeroko w uzasadnieniu złożonego wniosku o wydanie interpretacji. Wskazała, że kluczowe dla wydania interpretacji w przedstawionym stanie faktycznym było rozstrzygnięcie, czy sprzedaż Produktów stanowi dostawę posiłków (dostawę towarów) czy świadczenie usług restauracyjnych. Z kolei dla potrzeb ustalenia stawki podatku VAT dla dostawy Produktów konieczne było określenie, czy sprzedawane Produkty sklasyfikowane są w odpowiednim grupowaniu PKWiU, zgodnie z pozycjami: 28, 30 i 31 załącznika nr 10 do ustawy o VAT. W wydanej interpretacji indywidualnej podzielono stanowisko Spółki, że sprzedaż Produktów w lokalu stanowi dostawę towarów, o czym świadczy treść art. 7 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o VAT oraz orzecznictwo TSUE. Brak łącznego występowania elementów działalności restauracyjnej, na które wskazał TSUE, w sprzedaży Produktów oferowanych przez Wnioskodawcę, przesądza o ich charakterze na gruncie podatku VAT, tj. o tym, że nie stanowią one usługi restauracyjnej, ale dostawę towarów. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę, iż Produkty, których dotyczy wniosek, podlegają sklasyfikowaniu w pozycjach 28, 30 i 31 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, to zgodnie z art. 41 ust. 2a ustawy o VAT należało określić, iż Spółce przysługuje prawo do stosowania stawki VAT 5% w stosunku do Produktów sprzedawanych w lokalu. Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 24 czerwca 2016 roku dokonał niewłaściwej w ocenie Skarżącej interpretacji przepisów w zakresie uznawania wykonywanych czynności za usługę restauracyjną. W wyniku poczynionych ustaleń, Minister Finansów, a za nim Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej niewłaściwie uznał, iż art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w nawiązaniu do pozycji nr 28, 30 i 31 załącznika nr 10 do ustawy o VAT nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, czym naruszył powyższe przepisy prawa materialnego. Skarżąca powołała się na wydawane w innych sprawach interpretacje indywidualne oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, które jej zdaniem wspierają prawidłowość wydanej w jej sprawie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług odpowiada zagadnieniu przedstawionemu w interpretacji ogólnej Ministra Finansów i czy w związku z tym, zasadnym było utrzymanie w mocy postanowienia stwierdzającego wygaśnięcie wydanej interpretacji indywidualnej. Zgodnie z art. 14a § 1 O.p. "Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności: 1) dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne), 2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe) - przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej". W myśl art. 14a § 1a O.p., interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności: 1) opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego; 2) wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym. W świetle art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14e § 1a pkt 2 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. Potrzeba wydania z urzędu interpretacji ogólnej powstaje szczególnie wtedy, gdy w tożsamych stanach faktycznych wydawane są rozbieżne interpretacje indywidualne lub zapadają rozbieżne wyroki sądów. Zaistniałe rozbieżności mogą być eliminowane właśnie poprzez stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej niezgodnej z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. Jest to wyrazem swego rodzaju prymatu interpretacji ogólnej nad interpretacją indywidualną. W zaskarżonym postanowieniu organ powołał się na wydaną w dniu 24 czerwca 2016 r. przez Ministra Finansów interpretację ogólną, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z dnia 1 lipca 2016 r., pod poz. 51. W interpretacji tej wskazano, że dotyczy ona kwestii stosowania właściwej stawki podatku od towarów i usług dla sprzedaży posiłków i dań przez placówki gastronomiczne na tle art. 41 ust. 2a w związku z poz. 28 załącznika nr 10 do ustawy o VAT oraz § 3 ust. 1 pkt 1 w związku z poz. 7 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2013r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych –dalej: "rozporządzenie w sprawie stawek VAT", w kontekście kwalifikowania tej sprzedaży jako dostawy towarów lub świadczenia usług w rozumieniu art. 7 i 8 ustawy o VAT. Wyjaśniając zakres oraz sposób stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisywanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym Minister Finansów przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Wskazał, że przepisy dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – dalej: "dyrektywa 2006/112/WE", zezwalają państwom członkowskim (pozostawiając to do ich uznania) na stosowanie stawki obniżonej względem posiłków i dań zarówno gdy są one kwalifikowane jako dostawa towarów, jak i świadczenie usług (szczegółowe wskazówki w zakresie kwalifikacji czynności – w związku ze sprzedażą posiłków i dań przez placówki gastronomiczne – jako dostawa towaru lub świadczenie usług zostały zawarte w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 oraz w wyroku TSUE z dnia 10 marca 2011 r. w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 iC-502/09). Dalej Minister zauważył, że ustawa o VAT dla potrzeb określenia właściwej stawki podatku w określonych w ustawie sytuacjach odwołuje się do klasyfikacji statystycznych (art. 5a ustawy o VAT). Jak wskazano wyżej, dyrektywa 2006/112/WE zezwala na stosowanie stawki obniżonej względem posiłków i dań zarówno gdy czynności, których są one przedmiotem, są kwalifikowane jako dostawa towarów, jak i świadczenie usług. Tym samym niezależnie od kwalifikacji danej czynności jako dostawy towarów lub świadczenia usług przesądzający dla potrzeb stosowania właściwej stawki podatku jest – w przypadku, gdy przepisy regulujące zakres stosowania stawek podatku od towarów i usług odwołują się do klasyfikacji statystycznych – sposób sklasyfikowania danego towaru lub usługi. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku, co do zasady, wynosi 22% (jednak w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r. na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy o VAT stawka ta wynosi 23%). Na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o VAT dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy o VAT, stawka podatku, co do zasady, wynosi 7%, (jednak w okresie od 1stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r. na podstawie art. 146a pkt 2 ustawy o VAT stawka ta wynosi 8%), natomiast dla towarów wymienionych w załączniku nr 10 do ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 5% (art. 41 ust. 2a ustawy o VAT). W poz. 28 załącznika nr 10 do ustawy o VAT wymienione zostały gotowe posiłki i dania, z wyłączeniem produktów o zawartości alkoholu powyżej 1,2% (PKWiU ex 10.85.1). Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie stawek VAT stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT obniża się do wysokości 8% dla towarów i usług wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia. W poz. 7 załącznika do rozporządzenia w sprawie stawek VAT wymieniono usługi związane z wyżywieniem (PKWiU ex 56), z wyłączeniem sprzedaży określonych napojów. Mając na uwadze, że przy obu wyżej wskazanych pozycjach załączników powołano symbole klasyfikacji statystycznej należy zauważyć, że określenie zakresu towarów i usług objętego tymi pozycjami powinno odbywać się przy zastosowaniu PKWiU. Klasa PKWiU 10.85 Gotowe posiłki i dania, odnosi się do gotowych posiłków i dań i obejmuje produkcję gotowych (tj. przygotowanych, przyprawionych i ugotowanych) posiłków i dań, składających się co najmniej z dwóch różnych składników (z wyłączeniem przypraw itp.), mrożonych, w puszkach, słoikach, pakowanych próżniowo lub przy pomocy innych technologii opakowań ze zmodyfikowaną atmosferą, które zwykle są pakowane i etykietowane z przeznaczeniem na sprzedaż. Z kolei, zgodnie z wyjaśnieniami do działu 56 Działalność usługowa związana z wyżywieniem Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD 2007) – dział ten obejmuje działalność usługową związaną z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki "na wynos", z lub bez miejsc do siedzenia. Nie jest tu istotny rodzaj obiektu serwującego posiłki, ale fakt, że są one przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji. W rezultacie w interpretacji ogólnej wskazano, że posiłki sprzedawane przez różnego rodzaju placówki gastronomiczne, które są przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji, nie mogą korzystać z 5% stawki podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2a w związku z poz. 28 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, ponieważ nie są klasyfikowane w grupowaniu PKWiU 10.85.1. Produkty takie, co do zasady, są opodatkowane 8% stawką podatku na podstawie §3 ust. 1 pkt 1 w związku z poz. 7 załącznika do rozporządzenia w sprawie stawek VAT, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w tej pozycji załącznika, do których ma zastosowanie podstawowa stawka podatku, której wysokość do 31grudnia 2016 r. wynosi 23%. Na sposób opodatkowania tych produktów (wysokość stawki podatku) nie ma wpływu to, czy w świetle orzecznictwa TSUE ich sprzedaż na terytorium kraju będzie traktowana jako świadczenie usług, czy też jako dostawa towarów. Wynika to z faktu, że ustawodawca przy wyznaczaniu zakresu stosowania obniżonej stawki posłużył się klasyfikacją statystyczną. Przytoczenie obszernych fragmentów ww. interpretacji ogólnej było celowe, dla wykazania, że stan prawny poddany w niej rozważaniom był identyczny jak ten będący przedmiotem wydanej interpretacji indywidualnej. Bezsporne jest jednocześnie, że rozstrzygnięcie interpretacji indywidualnej, w której za prawidłowe uznane zostało stanowisko Skarżącej, że świadczone przez nią usługi sprzedaży gotowych posiłków podlegają opodatkowaniu stawką VAT 5% na podstawie art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w związku z pozycją nr 28, 30 i 31 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, jest niezgodny z wydaną przez Ministra Finansów interpretacją ogólną, w której wskazano, że posiłki sprzedawane przez różnego rodzaju placówki gastronomiczne, które są przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji, nie mogą korzystać z 5% stawki podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2a w związku z poz. 28 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, ponieważ nie są klasyfikowane w grupowaniu PKWiU 10.85.1. Produkty takie, co do zasady, są opodatkowane 8% stawką podatku na podstawie §3 ust. 1 pkt 1 w związku z poz. 7 załącznika do rozporządzenia w sprawie stawek VAT, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w tej pozycji załącznika, do których ma zastosowanie podstawowa stawka podatku, której wysokość do 31 grudnia 2016 r. wynosi 23%. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że stan faktyczny opisany we wniosku o interpretację odpowiadał stanowi faktycznemu opisanemu w interpretacji ogólnej. Skarżąca zarzuca, że "Dyrektor, wśród elementów składających się na czynności dodatkowe, rozstrzygających o nieprawidłowości interpretacji Ministra Finansów z dnia 16.02.2016 roku, wymienił czynności, których Wnioskodawca nie przedstawił ani w stanie faktycznym złożonego wniosku o interpretację, ani w jego uzupełnieniu w szczególności czynności sprzątania stolików po konsumpcji klienta oraz przygotowania zastawy do użycia przez kolejnego klienta poprzez wstawianie naczyń do zmywarki.". Zarzut ten jest nietrafny. Po pierwsze, ani Minister Finansów ani Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej takiego założenia nie przyjmują - stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia czy to w interpretacji indywidualnej, czy to w interpretacji ogólnej, czy wreszcie w zaskarżonym postanowieniu o stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji indywidualnej (w skardze bowiem nie sprecyzowano, do którego rozstrzygnięcia odnosi się przedmiotowy zarzut), takiego elementu w sobie nie zawierał. Po drugie, z interpretacji ogólnej wynika, że tego rodzaju czynności, jakie opisuje Skarżąca, pozostają bez znaczenia dla ustalenia właściwej stawki opodatkowania sprzedaży gotowych posiłków. Jest to zatem element stanu faktycznego nieistotny dla rozstrzygnięcia. W rezultacie spełniona została przesłanka warunkująca stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14e § 1a pkt 2 O.p., tj. interpretacja indywidualna jest niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. W tej sytuacji organ prawidłowo stwierdził wygaśnięcie interpretacji indywidualnej. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 O.p. organ zobowiązany jest wyłącznie porównać treść interpretacji indywidualnej i treść interpretacji ogólnej i stwierdzić, czy wydane są one w takim samym stanie prawnym i czy są ze sobą zgodne. Nie ocenia natomiast prawidłowości stanowiska zajętego przez Ministra Finansów w interpretacji ogólnej. Również Sąd rozpatrując sprawę dotyczącą kontroli postanowienia stwierdzającego wygaśnięcie interpretacji indywidualnej nie dokonuje oceny tego, czy przedstawiona w interpretacji ogólnej wykładnia przepisów prawa podatkowego jest prawidłowa, czy też nie. W rezultacie nie mogły zostać uwzględnione te zarzuty skargi, które kwestionują treść interpretacji ogólnej. Mając na względzie powyższe, należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł o jej oddaleniu. [pic]