I SA/Gd 908/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi T. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 8 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej T.N., na podstawie wystawionego przez wierzyciela – "A" S.A., tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 sierpnia 2017 r. obejmującego należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okresy od listopada 2014 r. do stycznia 2017 r., na łączną kwotę należności głównych wynoszącą 584,00 zł. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomienia nr [...] z dnia 8 stycznia 2018 r. o dokonanym zajęciu wynagrodzenia za pracę doręczono zobowiązanej w dniu 21 stycznia 2018 r.. W odpowiedzi Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie poinformowało, że od dnia 11 lipca 2017 r. zobowiązana nie jest pracownikiem powyższej jednostki. Pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. zobowiązana, reprezentowana przez pełnomocnika, zgłosiła w ustawowym terminie zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 sierpnia 2017 r.. Jako ich podstawę wskazała nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). W treści wniesionych zarzutów podniesiono, że wynikający z przedmiotowego tytułu wykonawczego obowiązek nie istnieje, gdyż w dniu 7 marca 2012 r. nieruchomość położona przy os. J. w S. została sprzedana i od tego czasu zobowiązana w niej nie mieszka. Dodatkowo argumentując powyższy zarzut zobowiązana wywiodła, że na przedmiotowym tytule wykonawczym nie wskazano, jakiego odbiornika dotyczy opłata sugerując, że może on dotyczyć osób, które obecnie zamieszkują w tej nieruchomości. Zarzucono też, że wszelka korespondencja kierowana na powyższy adres była doręczana w sposób nieprawidłowy (bezskuteczny), ze względu na wysyłanie korespondencji na nieaktualny adres. W związku z czym, zdaniem strony, wszelkie pisma wydane w przedmiotowej sprawie zostały doręczone z naruszeniem art. 39 i 44 k.p.a.. W konsekwencji zobowiązana wywodzi, że skoro tytuł wykonawczy został nieprawidłowo doręczony, to upomnienie, o którym mowa z art. 15 § 1 u.p.e.a. również nie zostało prawidłowo doręczone. Postanowieniem nr [...] z dnia 25 kwietnia 2018 r. wierzyciel uznał zarzuty za niezasadne. Na skutek zażalenia zobowiązanej postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem "A" S.A. z dnia 21 czerwca 2018 r. nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia 12 lipca 2018 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Organ wskazał na wydanie przez wierzyciela ostatecznego postanowienia w tej sprawie, w którym wierzyciel uznał niezasadność zarzutów. Pismem z dnia 18 lipca 2018 r. T.N. wniosła w ustawowym terminie zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, zaskarżając je w całości. W ocenie strony, rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz materialnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr [...] z dnia 8 sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazano na prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 7 września 2018 r. T.N., reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jego uchylenie i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie strony, naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi strona powieliła argumenty przedstawione w zarzutach oraz zażaleniu, dodatkowo akcentując, że dowód jakim jest karta doręczeń jest niewiarygodny. Zdaniem skarżącej, nie sposób uznać, że upomnienie zostało jej skutecznie doręczone. Załączone do postanowienia potwierdzenie odbioru z dnia 21 lutego 2017 r. nie zawiera podpisu skarżącej i nie potwierdza w żaden sposób, że taki dokument został faktycznie przez nią odebrany. Stąd też T.N. wywodzi, że wszczęcie postępowania jest bezbarwne i bezpodstawne, bo narusza przepis art. 15 § 1 u.p.e.a.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem prowadzonego postępowania była ocena zarzutów wniesionych przez zobowiązaną: nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz niedoręczenia upomnienia przedegzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Zgodnie z obowiązującym trybem ich rozpoznania, w przedmiocie zarzutów wypowiedział się wierzyciel, zajmując stanowisko o ich niezasadności (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Było to podstawą do oddalenia zarzutów - najpierw przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, a później - w wyniku utrzymania ww. postanowienia w mocy - przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zgodnie z przepisami prawa kontrolą Sądu w niniejszej sprawie jest objęte tak stanowisko wierzyciela, jak i legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ostatecznym postanowieniu "A" S.A. wskazał, że zebrane dowody potwierdzają, że zobowiązana dokonała rejestracji odbiorników RTV pod adresem: os. J., S., w wyniku której została wydana książeczka radiofoniczna służąca do dokonywania opłat z tytułu abonamentu. Przedmiotowa książeczka została zastąpiona nadaniem indywidualnego numeru indentyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342). Powyższe zostało dokonane w terminie wskazanym w ww. przepisach - zawiadomieniem z dnia 11 lipca 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta [...], stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej. Dalej wierzyciel wskazał, że do uznania zarzutu nieistnienia obowiązku za zasadny, w związku ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości w dniu 7 marca 2012 r. T.N. była zobligowana do zgłoszenia zaistniałej zmiany, stosownie do treści § 4 rozporządzenia, w myśl którego: "O zmianie danych zawartych we wniosku, o którym mowa w § 2 ust. 2, a także o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników, o których mowa w § 3 oraz o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora publicznego poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych". Jednocześnie wierzyciel zauważył, że abonament RTV jest przypisany do osób, które go zarejestrowały, nie zaś do adresu. Abonent ma obowiązek aktualizacji danych, w przypadku zaprzestania używania urządzeń RTV, ma obowiązek wyrejestrowania, czego nie dokonano. Opierając się na powyższym organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było prawidłowe. W ocenie Sądu, zgodzić się z takim wnioskiem nie można. Organ pominął bowiem, co wynika jednak ze stanowiska wierzyciela (k. 63 a a.), że z uwagi na sprzedaż w 2012 r. nieruchomości przez skarżącą, w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, istotne jest czy pod nowym adresem wnoszone są opłaty z tytułu posiadania i użytkowania urządzeń RTV przez skarżącą lub przez inne wskazane osoby. Okoliczność ta została zupełnie pominięta, choć niewątpliwie jest istotna dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu nie ulega także wątpliwości, że organ nie mógł uznać za skuteczne jakichkolwiek doręczeń korespondencji skarżącej, dokonanych po dniu sprzedaży nieruchomości. W żaden sposób nie wykazano bowiem, że skarżąca w sprzedanej nieruchomości przebywała. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych. Powyższa konstatacja, która powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, nie wpływa jednak na to, że prawidłowy jest pogląd organu, że przepisy prawa nie nakładały na operatora publicznego obowiązku doręczenia abonentowi zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, ale jedynie powiadomienia go o jego nadaniu. Powyższe stanowisko wierzyciela znalazło potwierdzenie w orzeczeniach sądów - m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1297/15, gdzie Sąd stwierdził, że "Przesłanie zawiadomienia ma charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia". Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.), a nie wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. i nawet brak doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego nie powoduje wygaśnięcia obowiązku regulowania opłat abonamentowych. Mając jednak na uwadze wskazane na wstępie zastrzeżenia, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. i w zw. z art. 200 p.p.s.a..