I SA/Gd 927/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi I.N.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji tj. Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia I. N.-J. wysokości podatku od nieruchomości na 2016 rok. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) wskazało, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta S. wydał decyzję z dnia 10 czerwca 2016 r., ustalającą I. N.-J. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2016 rok. Podatek ten naliczono od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, budynków pozostałych oraz od budowli. Podatniczka od powyższej decyzji wniosła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania dokumentów. Zarzuciła przy tym błędy w ustaleniach stanu faktycznego, brak ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Ordynacji podatkowej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie SKO podniosła, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. SKO wskazało również treść przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych konstatując, że opodatkowaniu podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów ich powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (art. 4 ust. 1). Wedle zaś art. 1 a ust. 1 pkt 3 za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z pewnymi wyłączeniami dotyczącymi np. budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Z akt niniejszej sprawy wynika, że strona jest wieczystym użytkownikiem gruntów oraz właścicielem budynków znajdujących się na nieruchomości położonej w S. przy ul. K.. Do opodatkowania za lata 2014-2015 przyjęto grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 5.540 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 687,99 m2, budynki pozostałe o pow. 363,29 m2 oraz budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości 27.689,00 zł. W toku postępowania podatkowego za rok 2016 pełnomocnik strony A.J. poinformował, iż od 2015 roku nie zaistniały żadne zmiany w opodatkowywanej nieruchomości. Z tych względów przyjęto za podstawę opodatkowania powierzchnie gruntów i budynków oraz wartość budowli taką samą jak w latach poprzednich. Takie postępowanie organu podatkowego pierwszej instancji SKO uznało za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu SKO stwierdziło, że nie są one zasadne. Przede wszystkim brak jest wystarczających dowodów na okoliczność zmiany funkcji części nieruchomości z handlowo-usługowej na mieszkalną. Nie odnotowano takiego faktu w ewidencji budynków, która jest podstawą wymiaru podatków. Aby to nastąpiło musiałyby zostać spełnione warunki określone w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), a takie zgłoszenie nie miało miejsca. O zmianie funkcji nie może przesądzać wymiar podatku od nieruchomości dokonany w 1998 r. "A" sp. z o.o. w S., której A.J. był prezesem, ani umowa najmu lokalu z tego samego roku, którą powyższa spółka wynajęła część nieruchomości A.J. na cele mieszkaniowe. W tym kontekście nie ma także znaczenia fakt zameldowania A.J. w przedmiotowej nieruchomości. Meldunek oznacza bowiem jedynie zamiar stałego pobytu, a nie fakt adaptacji lokalu i zamieszkania w nim. Zresztą z załączonego zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów i budynków wynika wręcz, iż A.J. wymeldował się z tej nieruchomości. Podobnie należy ocenić zaświadczenie z dnia 12 grudnia 2013 r., wystawione dla "A" sp. z o.o. w S., a dotyczące możliwości zmiany funkcji nieruchomości na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sama możliwość zmiany funkcji nie przesądza o jej zmianie, co może zostać dokonane na podstawie Prawa budowlanego. O zamieszkaniu nie przesądzają także artykuły higieniczne znajdujące się w pomieszczeniach nieruchomości, ponieważ świadczą one o utrzymaniu higieny osobistej (co może mieć miejsce także np. w pracy) a nie o fakcie zamieszkania. Związek budowli (ogrodzenie i utwardzenie terenu) z działalnością gospodarczą wynika natomiast, z usytuowania ich przy budynkach, w których prowadzona jest działalność gospodarcza przez podmioty wynajmujące pomieszczenia w tych budynkach. Służą one zarówno tym najemcom jak i ich klientom. Nie można się także zgodzić z twierdzeniami strony, jakoby sam fakt prowadzenia praktyki lekarskiej przez podatniczkę, pozwalał na opodatkowanie nieruchomości stawką właściwą dla nieruchomości związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Odwołująca sama bowiem przyznała w odwołaniu, że nie prowadzi praktyki lekarskiej w przedmiotowej nieruchomości. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skargę na powyższą decyzję SKO, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniosła I. N.-J.. Zarzucając decyzji: 1. naruszenie przepisu postępowania podatkowego tj. art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, poprzez oparcie rozstrzygniecie na całkowicie dowolnych ustaleniach pozostających w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, 2. sprzeczność ustaleń dokonanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, poprzez przyjęcie, że zameldowanie w 1998 roku w nieruchomości położonej w S. przy ulicy K., A.J. nie dowodzi faktu adaptacji lokalu na cele mieszkaniowe oraz nie dowodzi faktu zamieszkiwania w tym lokalu, 3. sprzeczność ustaleń dokonanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz przepisami art. 24 ust. 2 pkt 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności, poprzez przyjęcie, że meldunek oznacza jedynie zamiar stałego pobytu, a nie fakt adaptacji lokalu i zamieszkania w nim, 4. błędne zastosowanie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez przyjęcie, że budowle w postaci ogrodzenia i utwardzenia terenu związane są z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podmioty wynajmujące pomieszczenia w budynku przy ulicy K. w S. oraz przyjęcie, że przedmiotowe budowle służą zarówno tym najemcom jak i ich klientom, 5. sprzeczność ustaleń dokonanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, poprzez przyjęcie, że budowle w postaci ogrodzenia i utwardzenia terenu związane są z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podmioty wynajmujące pomieszczenia w budynku przy ulicy K. w S. oraz przyjęcie, że przedmiotowe budowle służą zarówno tym najemcom jak i ich klientom, 6. udział w wydaniu zaskarżonej decyzji członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. podlegającego wyłączeniu z mocy prawa, 7. brak ustalenia istotnych okoliczności mających decydujący wpływ na rozstrzygnięcie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że okoliczność, iż zmiany funkcji części nieruchomości z handlowo - usługowej na mieszkalną nie odnotowano w ewidencji budynków, która jest podstawą wymiaru podatków, nie przesądza w jakikolwiek sposób, że nieruchomość nie mogła być wykorzystywana na cele mieszkaniowe i by było to w jakikolwiek sposób kwestionowane przez Prezydenta Miasta S.. Twierdzeniu Kolegium przeczą bowiem jednoznacznie przedłożone przez stronę dokumenty. Mianowicie decyzją Prezydenta Miasta S. [...] z dnia 11 maja 1998 roku stwierdzono, że w dniu 23 marca 1998 roku w przedmiotowej nieruchomości został zameldowany na pobyt stały A.J. i w związku z tym Prezydent Miasta S. jak organ podatkowy jedynie za miesiąc styczeń, luty i marzec 1998 roku naliczył podatek od lokalu mieszkalnego o powierzchni 264 m2 jako związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nadto A Sp. z o.o. w S. na podstawie umowy najmu lokalu zawartej w dniu 1 kwietnia 1998 roku wynajęła lokal o powierzchni 264 m2 znajdujący się w nieruchomości położonej w S. przy ulicy K. A.J.. W dniu 29 listopada 2013 roku Pan A.J. działając w imieniu Spółki B złożył w Urzędzie Miejskim zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego położonego w S. przy ulicy K. z użytkowania na cele usługowo-handlowe na cele mieszkaniowe. Niezależnie od powyższego Urząd Miejski w S. zaświadczeniem z dnia 12 grudnia 2013 roku [...] stwierdził, iż budynek zlokalizowany przy ulicy K. w S. znajduje się na obszarze miasta, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "K.", na terenie o funkcji usług istniejących i projektowanych z preferencją handlu i rzemiosła - B19 UH,R. Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego na terenie BI9 UH,R, dopuszcza się jako uzupełniającą funkcję mieszkaniową. W konsekwencji Urząd Miejski w S. stwierdził, że zmiana sposobu użytkowania części budynku usługowego na cele mieszkaniowe jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego pod względem funkcji. Pismem z dnia 27 maja 2014 roku [...] Urząd Miejski w S. poinformował I. N.-J., że działka nr [...]obręb [...] usytuowana jest w granicach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "K.", uchwalonego przez Radę Miejską w S. uchwałą NR [...]z dnia 25 października 2006 roku. Działka jest zlokalizowana na terenie oznaczonym w planie symbolem B19 UH,R, z przeznaczeniem na usługi z preferencją handlu i rzemiosła. Urząd Miejski biorąc pod uwagę sugestie zawarte we wniosku skarżącej dotyczącym zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie działki nr [...], obręb [...], poinformował również, że Biuro Urbanistyczne Miasta S. przygotowało projekt uchwały o przystąpieniu do zmiany mpzp "K.". Prezydent Miasta S. w załączniku numer 1 (wykaz zmian) do zawiadomienia [...] z dnia 27 sierpnia 2015 roku o zmianach w danych w ewidencji gruntów i budynków, wskazała na wymeldowanie A.J. z adresu: ulica K. , S.. W tym miejscu podkreślić jednak należy, iż wymeldowanie to i zameldowanie pod adresem ulica P. nastąpiło tylko i wyłącznie ze względu na wygodę i swobodę związaną z doręczaniem oraz odbiorem korespondencji przez A.J., który nadal jednak w rzeczywistości zamieszkuje przy ulicy K. . Powyższe wskazane dowody, które powinny być znane organowi podatkowemu z urzędu i winny być przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., jednoznacznie wskazują, że pomieszczenia o powierzchni 264 m2 znajdujące się w nieruchomości położonej w S. przy ulicy K. były i są wykorzystywane na cele mieszkaniowe - lokal mieszkaniowy, w którym był zameldowany i mieszka A.J.. Ponadto fakt użytkowania przedmiotowych pomieszczeń na cele mieszkaniowe został uznany przez Prezydenta Miasta S. jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można się zgodzić z twierdzeniem Kolegium, iż o zmianie funkcji nie może przesądzać wymiar podatku od nieruchomości dokonany w 1998 roku. Skoro organ podatkowy w 1998 roku dokonując wymiaru podatku od nieruchomości uwzględnił jednak fakt zamieszkiwania w przedmiotowej nieruchomości A.J., w konsekwencji czego dokonał jego zameldowania, to należy przyjąć, iż organ podatkowy uznał, że przedmiotowa nieruchomość może być wykorzystywana na cele mieszkaniowe. Tym samym spełnia ona w części wymagania określone w stosunku do lokalu mieszkalnego. W świetle powyższego trudno uznać, że spółka "A" zawarłaby z A.J. w dniu 1 kwietnia 1998 roku umowę najmu lokalu mieszkalnego o powierzchni 264 m2 znajdującego się w nieruchomości położonej w S. przy ulicy K. , gdyby lokal ten w rzeczywistości nie spełniał wymogów lokalu mieszkalnego i nie można byłoby w nim faktycznie zaspakajać potrzeb mieszkaniowych. Ponadto wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji zasadnicze i właściwie decydujące znaczenie ma fakt zameldowania A.J. w przedmiotowej nieruchomości. Zgodzić się należy, że meldunek oznacza zamiar stałego pobytu. Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności, obowiązek meldunkowy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Natomiast stosownie do przepisu art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem skoro pobyt stały jest zamieszkiwaniem w danej miejscowości pod konkretnym adresem z zamiarem stałego przebywania to ponad wszelką wątpliwość pobyt stały jest możliwy tylko i wyłącznie w lokalu mieszkalnym, który służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych danej osoby. W konsekwencji więc meldunek przesądza bezsprzecznie, że lokal, w którym dana osoba jest zameldowana jest zaadaptowany na lokal mieszkalny i osoba ta w nim faktycznie mieszka. Przyjąć należy, że ustawodawca jest ustawodawcą racjonalnym i normując pobyt stały jako zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem miał na względzie zamieszkiwanie w lokalu, który nadaje się na cele mieszkaniowe. Trudno byłoby uznać, że pobyt stały może być zamieszkiwaniem na przykład w garażu czy hali produkcyjnej bądź w supermarkecie, choć lokale te posiadają określony adres. Skarżąca zwróciła uwagę, iż sama okoliczność braku zgłoszenia określonego w przepisie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budo walne, nie może i nie przesądza o faktycznym wykorzystywaniu określonego lokalu. Wskazuje na to chociażby sytuacja skarżącej jaka miała miejsce w 1998 roku, kiedy to organ podatkowy poprzez czynności dokonane uznał, że przedmiotowy lokal położony w S. przy ulicy K. stanowi lokal mieszkalny. Przypomnieć należy, o czym była mowa wyżej, iż w dniu 29 listopada 2013 roku A.J. działając w imieniu Spółki B złożył w Urzędzie Miejskim zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego położonego w S. przy ulicy K. z użytkowania na cele usługowo - handlowe na cele mieszkaniowe. Dodatkowo wskazał, że obecnie A.J. jest zameldowany pod adresem: S. ulica K. . Podniosła również skarżąca, że krzywdzące i wysoce zaskakujące jest twierdzenie Kolegium, że związek budowli (ogrodzenia i utwardzenia terenu) z działalnością gospodarczą wynika z usytuowania ich przy budynku, w których prowadzona jest działalność gospodarcza przez podmioty wynajmujące pomieszczenia w budynku przy ulicy K. w S.. Natomiast za nielogiczne i nieracjonalne jest uznanie przez organ drugiej instancji, iż budowle służą zarówno najemcom jak i ich klientom. Skarżąca wskazała na fakt niedokonania przez organ podatkowy istotnych ustaleń w zakresie wykorzystywania miejsc parkingowych przez podmioty będące najemcami pomieszczeń w budynku położonym w S. przy ulicy K. . Każdy z najemców ma ściśle określoną w umowie ilość miejsc parkingowych konkretnie związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Nie wszystkie zatem miejsca parkingowe znajdujące się na terenie przedmiotowej nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Poza tym przypomnieć również należy, iż pełnomocnik skarżącej wyraźnie oświadczył, że teren jest ogólnodostępny. W konsekwencji zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nie dokonał w ogóle dokładnych ustaleń w przedmiocie powierzchni parkingowej wykorzystywanej przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą w nieruchomości. Nadto Kolegium w ogóle nie odniosło się do zarzutu skarżącej w tym zakresie zawartej w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 10 czerwca 2016 roku Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2016 rok w kwocie 22.750,00 złotych. Skarżąca podkreśliła, iż ogrodzenie i utwardzony teren nie jest związany z prowadzoną działalnością przez podmioty wynajmujące pomieszczenia przy ulicy K. w S.. Budowle te ponad wszelką wątpliwość w ogóle nie służą ani najemcom, ani tym bardziej ich klientom. Usytuowanie tych budowli przy budynku, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza przez podmioty wynajmujące pomieszczenia, nie przesądza choćby w najmniejszym stopniu o ich wykorzystaniu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej ani związku z wykonywaną działalnością. Dla funkcjonowania sklepu ogrodniczego czy sklepu rowerowego, które są prowadzone przez najemców nie jest niezbędne ogrodzenie ani też utwardzony teren. Skarżąca zastanawia się w jaki to sposób ogrodzenie czy też utwardzony teren służy najemcom i ich klientom. Organ drugiej instancji nawet jednym słowem nie wspomniał w jaki sposób ogrodzenie i utwardzony teren służy najemcom i ich klientom, choć miał taki obowiązek. Organ winien był wskazać podstawy swoich twierdzeń czy też wniosków zawartych w zaskarżonej decyzji. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż Prezydent Miasta S. w swojej decyzji z dnia 10 czerwca 2016 roku Nr [...] (w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2016 rok w kwocie 22.750,00 złotych) w ogóle nie twierdził, że ogrodzenie czy utwardzony teren jest służy najemcom oraz ich klientom. Tym bardziej dziwi więc taki wniosek wyprowadzony przez Kolegium. Skarżąca zwróciła uwagę, iż zgodnie z przepisem art. la ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W związku z tym, w niniejszej sprawie wykazano na podstawie umów najmu zawartych przez skarżącą z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, iż zarówno ogrodzenie jak i utwardzony teren (poza wskazanymi w umowie najmu miejscami parkingowymi) nie były i nie są w posiadaniu podmiotów prowadzących działalność gospodarczą a wynajmujących pomieszczenia w budynku przy ulicy K. w S.. Zarówno Prezydent Miasta S. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie wskazało nawet jednego dowodu czy też poszlaki sugerującej, by ogrodzenie czy też utwardzony teren (poza wskazanymi w umowie najmu miejscami parkingowymi) były w posiadaniu podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. W konsekwencji brak jest podstawy zarówno prawnej jak i faktycznej do ustalenia i uznania, że przedmiotowe budowle (ogrodzenie i utwardzony teren) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym brak jest przesłanek stanowiących podstawę opodatkowania wskazanych budowli. Zgodnie bowiem z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania stanowią budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto na fakt, iż budowla w postaci ogrodzenia okalającego nieruchomość przy K. nie jest związana z prowadzoną działalnością świadczą również inne okoliczności. Mianowicie, na terenie przedmiotowej nieruchomości znajdują się bowiem lokale i pomieszczenia nie związane w ogóle z działalnością gospodarczą, co zostało wyraźnie stwierdzone w toku postępowania podatkowego na rok 2015 oraz w decyzji Prezydenta Miasta S. [...]z dnia 10 lutego 2016 roku. Wskazane pomieszczenia i lokale przeznaczone są głównie na działalność Stowarzyszenia [...] oraz dla użytku własnego właścicielki I. N.-J.. Jest również lokal mieszkalny, w którym mieszka A.J.. Poza tym przypomnieć wypada, iż teren przy bramie wjazdowej na teren przedmiotowej nieruchomości przed budynkami jest ogólnie dostępny. Uwadze Kolegium umknął również inny istotny fakt. Ogrodzenie posadowione na przedmiotowej nieruchomości jest budowlą służącą przede wszystkim właścicielowi nieruchomości osobie fizycznej - I. N.-J. oraz jej mężowi A.J.. Przedmiotowe ogrodzenie okala cały teren nieruchomości położonej w S. przy ulicy K. , a zatem w żaden sposób nie może i nie przesądza, że jest to budowla związana z działalnością gospodarczą prowadzoną w budynku, położonym na terenie nieruchomości, przez osoby trzecie. Podkreślić należy, że ogrodzenie nie było posadowione w celu wyodrębnienia tylko i wyłącznie samego budynku. W rzeczywistości było ono posadowione w celu wyznaczenia granic całego terenu nieruchomości. Tym samym nie służy ono tylko i wyłącznie na potrzeby osób korzystających z budynku w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zważyć również należy, że przedmiotowe ogrodzenie zostało posadowione już kilkadziesiąt lat temu i miało to na celu oznaczenie granic działki czyli całej nieruchomości z uwzględnieniem oczywiście gruntów. W tych okolicznościach całkowicie nieuzasadnione jest zakwalifikowanie budowli w postaci ogrodzenia i utwardzonego terenu jako budowli stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem lokalnym, pozostaje to bowiem w rażącej sprzeczności z dyspozycją normy prawnej określonej w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. Niezależnie od powyższych zarzutów skarżąca podniosła, iż w wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 11 stycznia 2017 roku [...] brała udział jako przewodnicząca A.J., która jest radcą prawnym i prowadzi wspólnie z radcą prawnym R.N. Kancelarię Radcy Prawnego w S. przy ulicy [...]. R.N., jako radca prawny jest pełnomocnikiem D.G. w sprawie sądowej toczącej się przeciwko A.J. zawisłej przed Sądem Rejonowym w S.. Wskazać należy, iż D.G. pozostaje w konflikcie oraz sporze prawnym w tym sądowym z I.N.-J. oraz jej mężem A.J. Powyższe okoliczności, w ocenie skarżącej dają uzasadnione podstawy do wyłączenia A.J. od udziały w przedmiotowej sprawie, a przede wszystkim do orzekania w sprawie. Zachodzą bowiem faktyczne przesłanki dotyczące, a z całą pewnością uprawdopodabniające w bardzo wysokim stopniu graniczącym z pewnością, co do braku obiektywizmu i bezstronności tego członka Kolegium przy rozstrzyganiu odwołania. Z tych też względów skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2017 roku [...], na podstawie przepisu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. Nadto podnieść należy, iż zgodnie z przepisem art. 240 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeśli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ odniósł się do zarzutu nieważności podniesionego w uzasadnieniu skargi wskazując, że zarzut jest ogólny i nie wskazuje, która z przesłanek wymienionych w art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej miałaby stanowić podstawę do wyłączenia członka SKO od udziału w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, cyt. dalej jako p.p.s.a.), wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podnieść, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy I. N.-J., umową przeniesienia użytkowania wieczystego i własności w zamian za długi (zawarta w formie aktu notarialnego), nabyła w dniu 31 grudnia 2013 r. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki [...]obszaru 0.55.40 ha oraz prawo własności stanowiących odrębne nieruchomości budynków w postaci: pawilonu usługowo-handlowego, budynku myjni mechanicznej i wiaty. Przy czym do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2016 rok organy podatkowe przyjęły powierzchnię gruntów i budynków oraz wartość budowli taką samą jak w latach poprzednich, wobec złożonego przez pełnomocnika skarżącej oświadczenia z dnia 27 kwietnia 2016 r., że od 2015 roku nie istniały żadne zmiany przedmiotowej nieruchomości. Przy takim stanie faktycznym Prezydent Miasta S. przyjął do opodatkowania w 2016 roku: - powierzchnię budynków związanych z działalnością gospodarczą 687,99 m2, - powierzchnię budynków pozostałych 363,29 m2, - powierzchnię działki 5.540 m2, - wartość budowli związanych z działalnością gospodarczą 27.689,- zł. Organy obu instancji nie uwzględniły twierdzeń strony skarżącej, ze część budynków zmieniła charakter na budynek mieszkalny oraz, że budowle w postaci ogrodzenia i utwardzonego terenu nie są związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez najemców. Zdaniem Sądu organy podatkowe, w tym SKO w zaskarżonej decyzji prawidłowo podniosły, że skarżąca nie wykazała aby nabyty w 2013 roku pawilon usługowo-handlowy zmienił swój charakter na budynek mieszkalny. Prawidłowo podniesiono, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę dokonania wymiaru podatków W rozpatrywanej sprawie nie odnotowano w ewidencji gruntów i budynków Miasta S. zmiany funkcji budynku handlowo-usługowego na mieszkalny lub w części mieszkalny. Zatem do czasu zmiany klasyfikacji budynków lub ich części nie mogą one podlegać opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków mieszkalnych. Informacja, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką funkcję dla budynków zlokalizowanych przy ul. K. nie jest podstawą do uznania, że rzeczywiście budynek lub jego część stał się lokalem mieszkalnym. Zmiana klasyfikacji budynku handlowo-usługowego na budynek mieszkalny nastąpić może jedynie po spełnieniu warunków określonych w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić m.in. dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania i dołączyć stosowne dokumenty. Nie można zmiany charakteru upatrywać w meldunku, notabene do czerwca 2016 roku, nikt nie był w tej nieruchomości zameldowany ani w tym, że ktoś okazjonalnie śpi w budynku na materacu. Mając na uwadze powyższe oraz treść aktu notarialnego dot. nabycia przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości, z którego nie wynika aby nabyła budynek mieszkalny, Sąd uznał, że prawidłowo organy podatkowe opodatkowały tą część budynków jako pozostałe. Organ podatkowy prawidłowo uznał za związane z działalnością gospodarczą budowle utwardzenia terenu oraz ogrodzenia. Teren nieruchomości, jak podatnik twierdzi, jest ogólnodostępny, zatem z całego ogrodzonego terenu korzystają przedsiębiorcy prowadzący w tej nieruchomości działalność gospodarczą, a z istniejących miejsc parkingowych mogą korzystać ich klienci. Z tego względu należy uznać związanie budowli z działalnością gospodarczą. Na kwestionowaną wartość budowli składa się wartość ogrodzenia - 5.722 zł oraz utwardzenie terenu o wartości 21.967 zł. Odnosząc powyższe ustalenia do przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie, to należy podkreślić, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 z późn. zm. - dalej: u.p.o.l.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b. Natomiast na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pojęcia "posiadanie" używa się na określenie korzystania przez podmiot (przedsiębiorcę) z nieruchomości bez względu na istnienie i rodzaj tytułu prawnego do władania nią. Sam fakt objęcia nieruchomości we władanie przez przedsiębiorcę powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Dodatkowo należy podnieść, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 z późn. zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku, w tym podatku od nieruchomości. Użyte w przywołanym przepisie wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący (patrz np. wyrok WSA w Szczecinie z 6 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 115/16). Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty, naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów Ordynacji podatkowej nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. DSz