I SA/Gd 929/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2008 r. postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. W dniu 8 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącego P. R. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wyjaśnił, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu uzupełniającego w kwocie 627,- zł z dnia 13 stycznia 2010 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 stycznia 2010 r. Wskazał, że pełnomocnikowi nie udało się w tym dniu skontaktować ze skarżącym ze względu na jego pobyt służbowy w N., natomiast w dniu 19 stycznia 2010 r. pełnomocnik trafił na stałe do szpitala, gdzie przebywał do 16 lutego 2010 r. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że pełnomocnik niezwłocznie po wyjściu ze szpitala tj. 17 lutego 2010 r. próbował nawiązać kontakt z mocodawcą, przy czym ze względu na pobyt mocodawcy w N. kontakt ten nie był możliwy do 1 marca 2010 r. (brak aktywnej usługi roamingu). Pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący nie miał podstaw, by przypuszczać, że na tym etapie rozpoznawania sprawy wstąpi konieczność kontaktu z pełnomocnikiem, ponieważ uiścił wcześniej opłatę. Wyjaśnił, że niezwłocznie po nawiązaniu kontaktu z mocodawcą uiścił brakującą część wpisu (w dniu 3 marca 2010 r.). Skarżący uznał, że w opisanych wyżej okolicznościach brakująca część wpisu nie została uiszczona w terminie z przyczyn od niego niezależnych i niezawinionych. W załączeniu przedłożono oświadczenie pełnomocnika, że w okresie od 14 grudnia 2009 r. do końca lutego 2010 r. brak było kontaktu z mocodawcą, oświadczenie pełnomocnika, że w okresach od 14 grudnia 2009 r. do 8 stycznia 2010 r. i od 19 stycznia 2010 r. do 16 lutego 2010 r. przebywał na leczeniu szpitalnym, zaświadczenie lekarskie wystawione przez chirurga – ortopedę traumatologa stwierdzające, że pełnomocnik J. G. przebywała na oddziale rehabilitacji w dniach od 14 grudnia 2009 r. do 8 stycznia 2010 r. Przedłożono nadto oświadczenie P. R., który podał, że w okresie styczeń – luty 2010 r. przebywał kilkukrotnie za granicą w sprawie negocjacji kolejnych umów na budowy i remonty jednostek pływających i nie posiadał usługi roamingowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki były spełnione łącznie, w przeciwnym razie następuje odmowa przywrócenia terminu, bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzucenie. Zdaniem Sądu podkreślić należy, że przywrócenie terminu następuje jedynie, gdy strona uprawdopodobni, że nie dokonała czynności bez własnej winy. Natomiast zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem, o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 roku, V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059, wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 roku, II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyr. NSA z dnia 4 czerwca 2002 roku, II SA/Ka 1977/00, niepublikowany). W okolicznościach niniejszej sprawy opóźnienie w wykonaniu zarządzenia wyjaśniano stanem zdrowia pełnomocnika (pobyt w szpitalu uniemożliwiający podjęcie czynności) oraz brakiem możliwości kontaktu z mocodawcą. Sąd uznał, że podnoszony w uzasadnieniu wniosku brak możliwości kontaktu z mocodawcą nie jest okolicznością usprawiedliwiającą i stanowiącą o braku winy w uchybieniu terminu, ponieważ Sąd zobowiązuje do wykonania zarządzenia pełnomocnika i od daty doręczenia pisma pełnomocnikowi biegnie termin do jego wykonania. Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych. Sąd ocenił, że pierwsza z podanych przyczyn może być okolicznością wyłączającą brak winy, ponieważ hospitalizacja uniemożliwiała wykonanie zobowiązania Sądu. Sąd stwierdził, że stan ten trwał do dnia 16 lutego 2010 r., co ustalono na podstawie oświadczenia pełnomocnika, które, przy uwzględnieniu przedłożonego zaświadczenia lekarskiego, nie wzbudziło zastrzeżeń Sądu. Zatem do dnia 16 lutego pełnomocnik bez swojej winy nie wykonał zarządzenia Sądu. Ostatecznie więc Sąd uznał, że przeszkoda w wykonaniu zarządzenia Sądu ustała z dniem 16 lutego 2010 r. i począwszy od 17 lutego 2010 r. pełnomocnik był w stanie podejmować czynności urzędowe. Uwzględniając zaś wymóg z art. 87 § 1 p.p.s.a., mianowicie, by wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz by równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokonała czynności, dla której określony był termin, Sąd stwierdził, że dokonano tych czynności z przekroczeniem ustawowego terminu. Siedmiodniowy termin dla złożenia wniosku o przywrócenie terminu i uiszczenia uzupełniającej opłaty sądowej upływał bowiem w dniu 23 lutego 2010 r. Ustawodawca zaś w art. 88 p.p.s.a. przewidział, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie 88 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.