I SA/Gd 944/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o. o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem pełnomocnika, w okolicznościach niniejszej sprawy została spełniona przesłanka udzielenia zabezpieczenia w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej szkody, bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) skarżącej, gdyż decyzja ta opiewa na kwotę 12.000 zł, co w sposób oczywisty – zważywszy na wysokość kapitału zakładowego skarżącej (5.000 zł) – doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że wartość uprzednio zaskarżonych w jednym tylko dniu 6 czerwca 2012 r. decyzji wydanych przez Dyrektora Izby Celnej wynosi łącznie 156.000 zł, dlatego oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy wziąć również pod uwagę tę okoliczność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie wykazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Uzasadniając swój wniosek, strona skarżąca ograniczyła się niemal wyłącznie do przywołania wysokości wymierzonej Spółce kary oraz wartości przedmiotu zaskarżenia ustalonej w innych sprawach sądowoadministracyjnych. Lakoniczne stwierdzenie strony o grożącej jej utracie płynności finansowej nie znajduje natomiast potwierdzania w aktach sprawy. Do wniosku nie załączono bowiem żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych przez nią skutków wykonania decyzji, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu jej wykonania na dalszą działalność Spółki. W szczególności Spółka nie przedstawiła żadnych danych dotyczących jej majątku ruchomego i nieruchomego, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, czy posiadanych wierzytelności. Brak jest także danych o wysokości ponoszonych przez Spółkę wydatków. Dysponowanie takim danymi jest natomiast niezbędne, aby dokonać weryfikacji tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Sąd stwierdził jednocześnie, że w aktach sprawy brak jest danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącej, co tym samym uniemożliwiło ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia jej wniosku z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72). Należy jednocześnie podkreślić, że wysokość kapitału zakładowego Spółki nie przesądza o jej kondycji finansowej. Kapitał zakładowy jest tworzony z wkładów wspólników wnoszonych do spółki. Wkłady są formą współdziałania, do jakiej wspólnicy muszą się zobowiązać (art. 3 k.s.h.) i powinny być wniesione do momentu zarejestrowania spółki. Kapitał zakładowy stanowi określoną wartość zapisaną w bilansie spółki po stronie biernej (pasywa). Określa on obowiązek utrzymania majątku na poziomie, który zgodnie z umową spółka zobowiązana jest utrzymywać przez czas swego istnienia. Co do zasady funkcja prawna kapitału zakładowego polega na tym, że jest warunkiem utworzenia spółki. Wskazuje się niekiedy na jego gwarancyjny charakter, jest to jednak funkcja czysto teoretyczna, gdyż nie on stanowi podstawę odpowiedzialności spółki, ale jest nią majątek spółki. Stałość kapitału zakładowego ma w głównej mierze znaczenie księgowe. Kapitał zakładowy ma również znaczenie jako punkt odniesienia przy obliczaniu zysku lub straty. W związku z powyższym pełni on funkcję określonego miernika do obliczania tych wartości (por. A. Kidyba, Komentarz do art. 152 Kodeksu spółek handlowych, LEX/el. 2012). Sama wysokość kapitału zakładowego nie stanowi jednak odzwierciedlenia rzeczywistej sytuacji ekonomicznej spółki. Fakt, że ustalony kapitał zakładowy odpowiada minimalnej jego wartości określonej przez art. 154 § 1 k.s.h., nie dowodzi jeszcze jej trudnej sytuacji ekonomicznej, a tym samym za przedwczesne i nieudowodnione przez wnioskodawcę należy uznać stwierdzenie, iż uiszczenie orzeczonej kary pieniężnej doprowadzić może do utraty płynności finansowej przez Spółkę i tym samym do zakończenia prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowego wniosku – wobec niewykazania aktualnej kondycji finansowej Spółki – pozostaje również liczba spraw zarejestrowanych z jej skarg oraz wynikająca z nich łączna wartość przedmiotu zaskarżenia. Okoliczności te nie przesądzają o spełnieniu wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.