I SA/Gd 957/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 grudnia 2016 r. nr [..] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. G. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 27 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Decyzja organu odwoławczego zapadła na tle następującego stanu faktycznego: Na podstawie umowy z dnia 13 stycznia 2007r. (akt notarialny nr [...]) podatnik nabył od likwidatora Gminnej Spółdzielni "A" w C. działkę nr [...], położoną w miejscowości S. o pow. 500m2, na której posadowiony jest budynek młyna. Decyzją z dnia 26 października 2015 r. Wójt Gminy ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 4.124 zł. Organ przyjął, że budynek młyna nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości, ponieważ nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności leśnej. Wskutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 28 stycznia 2016r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jako zasadny uznano argument odwołania, że skoro to organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie podatkowe za 2015r., to na nim spoczywał obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy w ww. roku podatkowym, a nie przyjmowanie danych pochodzących z ustaleń, dotyczących poprzednich lat podatkowych. Kolegium wskazało, że do wydania decyzji podatkowej za rok 2015 posłużyły jako dowody protokół z kontroli i protokół z oględzin, które sporządzono na początku 2012 r. Po wydaniu decyzji za poprzednie lata podatkowe, tj. 2013r. i 2014 r. nie przeprowadzono jakichkolwiek dowodów w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, a akta sprawy nie zawierają żadnych dowodów zebranych w zakresie, dotyczącym roku podatkowego 2015. Kolegium podniosło, że nie posiada wiedzy, czy budynek stanowiący przedmiot opodatkowania nadal istniał w 2015r., a jeśli tak, to czy nadal spełnia definicję budynku, o którym stanowi art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej jako u.p.o.l. Nie wynikało także z akt sprawy, czy rzeczywiście prowadzona była w ww. roku przez podatnika działalność leśna. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji, w dniu 16 marca 2016 r. przeprowadzono wizję lokalną przedmiotowej nieruchomości. Ustalono, że na działce nr [...] nadal posadowiony jest czterokondygnacyjny budynek "inny niemieszkalny", który jest trwale związany z gruntem, wydzielony za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Na frontowych drzwiach wisi tablica informująca o terenie rozbiórki. Pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r. organ I instancji zwrócił się do Nadleśnictwa o udzielenie informacji, czy na działce nr [...] prowadzono od 2013 r. działania leśne. W odpowiedzi na pismo Nadleśniczy wskazał, że prace takie nie były prowadzone. Decyzją z dnia 23 czerwca 2016 r. organ I instancji ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 4.124 zł wskazując, że budynek będący przedmiotem opodatkowania, określony jest w ewidencji budynków jako "pozostały budynek niemieszkalny". Ponadto budynek młyna nie spełnia przesłanki zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l., ponieważ nie jest budynkiem gospodarczym. W odwołaniu od tej decyzji podatnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko, iż budynek był i nadal jest wykorzystywany wyłącznie na cele związane z działalnością leśną, a ciągłość i regularność jej prowadzenia z racji jej charakterystyki jest specyficzna z uwagi na długi proces wzrostu lasu oraz jego pielęgnacji. Podtrzymał także wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz świadka. W ocenie podatnika, bez znaczenia dla sprawy pozostaje powoływanie się przez organ I instancji na słownikowe pojęcia: "młyn" i "budynek gospodarczy", bowiem znaczenie ma tylko to, jaka jest prowadzona działalność w przedmiotowym budynku. Decyzją z dnia 16 grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2015 r, zaś przedmiot sporu dotyczy oceny, czy budynek młyna, znajdujący się na działce nr [...], wykorzystywany jest do prowadzenia działalności leśnej, a w rezultacie, czy powinien być zwolniony z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zwolnienie, o którym mowa tym przepisie, ma charakter przedmiotowy, co oznacza, że obejmuje wszystkie budynki gospodarcze służące działalności leśnej. Dla oceny zasadności przyjętej przez organ I instancji wykładni przepisów prawa materialnego istotne pozostają dwie okoliczności, czy sporny budynek stanowi "budynek gospodarczy", a po drugie, czy faktycznie służy on do działalności leśnej. Takie stanowisko oparte jest na literalnej wykładni ww. przepisu, w którym zastosowany zwrot "służące" interpretować trzeba jako bieżące oraz ciągłe, aktywne wykorzystywanie nieruchomości. Tylko więc w takim przypadku, zgodnie z wolą ustawodawcy, przedmiotowy budynek podlegać może zwolnieniu. Logiczną konsekwencją powyższych ustaleń jest istnienie związku pomiędzy prowadzeniem działalności leśnej na gruncie a wykorzystywanym budynkiem gospodarczym, mającym podlegać zwolnieniu podatkowemu. Nie do zaakceptowania jest bowiem, w ocenie Kolegium stanowisko, zgodnie z którym można by uznać, że budynek jest wykorzystywany na prowadzenie działalności leśnej bez faktycznego prowadzenia tejże działalności. Kolegium podniosło, że ma świadomość możliwej długości trwania procesów zalesienia. Nie może to jednak prowadzić do prostego wniosku, że niejako z samego już faktu oczekiwania na wzrost drzewostanu wszystkie budynki, bez względu na ich rzeczywiste wykorzystanie do prowadzenia działalności leśnej zwolnione będą z podatku od nieruchomości przez ten właśnie okres. Ma to znaczenie także z uwagi na roczny charakter podatku od nieruchomości. Oznacza to, że w toku ustalenia decyzją wysokości zobowiązania podatkowego na każdy rok, organ podatkowy winien ocenić, czy przedmiotowy budynek winien być zwolniony z podatku. Istotne znaczenie w sprawie ma pismo Nadleśniczego Nadleśnictwa z dnia 25 kwietnia 2016 r., w którym to wskazano, że od 2013 r. do chwili sporządzenia pisma nie odnotowano żadnych czynności związanych z gospodarką leśną na działce nr [...], stanowiącej własność podatnika. Inną okolicznością, mającą również znaczenie dla rozstrzygnięcia, jest stan techniczny budynku, który jak wskazuje podatnik, wykorzystywany jest do prowadzenia działalności leśnej. Nie może pozostać niezauważone, że stan techniczny budynku od wielu lat jest zły. Już w 2012 r. podatnik w toku oględzin odmówił wejścia do wnętrza budynku z uwagi na właśnie jego zły stan techniczny. Obecnie, jak wynika z załączonej do akt dokumentacji fotograficznej, na drzwiach wejściowych budynku zawieszona jest tablica informująca, że budynek jest terenem rozbiórki. Zatem w związku z brakiem aktywnej działalności leśnej oraz złym stanem technicznym budynku, który przeznaczony jest do rozbiórki, w ocenie Kolegium, nie sposób uznać, że przedmiotowy budynek wykorzystywany jest ciągle do prowadzenia działalności w sposób, umożliwiający jego zwolnienie z podatku od nieruchomości. Kolegium zaakcentowało, aby właściwie zastosować wspomniane zwolnienie, działalność leśna musi być prowadzona ciągle, a także wykorzystywanie budynku gospodarczego musi być w ciągłym związku z prowadzoną działalnością leśną. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że strona nie skorzystała uprawnienia, o którym mowa w art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej jako "O.p." i nie przedłożyła dowodów, przemawiających za uznaniem jej stanowiska. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, że przedmiotowy grunt oznaczono w ewidencji gruntów symbolem "B" - tereny mieszkaniowe, zaś budynek w ewidencji budynków sklasyfikowano jako "pozostały budynek niemieszkalny". W świetle powyższego organ odwoławczy zaaprobował ustalenia organu I instancji oraz wysokość zobowiązania podatkowego. Powierzchnię gruntu ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków (powierzchnia ta wynosi 500m2), a powierzchnię użytkową budynku, wynoszącą 546,79 m2, na podstawie pomiaru dokonanego w toku oględzin, przeprowadzonych w dniu 13 stycznia 2012 r.. Także stawki podatkowe zastosowano właściwie w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania. Wynikają one z obowiązującej w dacie wydawania decyzji uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję organu II instancji skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że przedmiotowy budynek był wykorzystywany wyłącznie na cele związane z działalnością leśną. Twierdzenie organu podatkowego, że rzekomo prowadzona przez niego działalność nie jest działalnością ciągłą, zdaniem skarżącego, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Oczywistym jest bowiem, że prowadzenie działalności leśnej jest związane z jej specyfiką, co powinno być wiadome organowi z urzędu. Las rośnie kilkadziesiąt lat i zanim pojawią się przychody trzeba go najpierw zalesić, a następnie przez kilkadziesiąt lat pielęgnować, co czyni regularnie. Ponadto skarżący zarzucił, że wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz świadka, a organ ich nie przeprowadził, nie wskazując przy tym powodów, dla których takich dowodów nie przeprowadził. Końcowo, skarżący podniósł, że według organu jedynym i wystarczającym dowodem dla wymierzenia podatku od nieruchomości jest dowód w postaci protokołu kontroli z 2012 r., który w całości został przez niego zaskarżony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Istota sporu dotyczy tego, czy budynek stanowiący młyn, wykorzystany był do prowadzenia działalności leśnej i czy w związku z tym podlegał on zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust.1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w związku z brakiem aktywnej działalności leśnej oraz złym stanem technicznym budynku, który przeznaczony jest do rozbiórki, nie można uznać, że sporny budynek wykorzystywany jest ciągle do prowadzenia działalności w sposób umożliwiający jego zwolnienie z podatku od nieruchomości. Zdaniem podatnika, przedmiotowy budynek był wykorzystywany wyłącznie na cele związane z działalnością leśną. Skarżący podkreślił, że oczywistym jest, że prowadzenie działalności leśnej jest związane jej specyfiką. Las rośnie kilkadziesiąt lat i zanim pojawią się przychody trzeba go najpierw zalesić, a następnie przez kilkadziesiąt lat pielęgnować, co czyni regularnie. W ocenie Sądu, w sporze tym rację przyznać należy organom. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej i rybackiej. Pojęcie działalności leśnej zostało zdefiniowane w art. 1a pkt 7 u.p.o.l. Ustawodawca wskazał, że działalnością leśną jest działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Z definicji tej wynika, iż pojęcie działalności leśnej dla celów podatku od nieruchomości ustawodawca wiąże z czynnościami faktycznymi właścicieli, posiadaczy i zarządców lasów oraz że chodzi o czynności związane z wykonaniem planu urządzenia lasów, ich ochrony i zagospodarowania, takich jak zalesianie, odnowa, pielęgnacja czy też pozyskiwanie płodów leśnych. Wyjaśnić trzeba, że zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l., ma charakter przedmiotowy, co oznacza, że obejmuje wszystkie budynki gospodarcze służące działalności leśnej. W związku z powyższym dla oceny zasadności przyjętej przez organ wykładni przepisów prawa materialnego istotne pozostają dwie okoliczności. Po pierwsze, czy sporny budynek stanowi "budynek gospodarczy", a po drugie, czy faktycznie służy on do działalności leśnej. W wyroku z dnia 28 maja 2009 r. sygn. akt II FSK 160/08 Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do pojęcia "budynku gospodarczego", wskazał na możliwość zastosowania w sprawie podatkowej, na podstawie odesłania zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przepisów prawa budowlanego, definiujących pojęcie "budynku gospodarczego". Zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Wskazać także należy, że budynek gospodarczy służy działalności leśnej, jeżeli jest on faktycznie stale zajęty na prowadzenie tej działalności i dotyczy jej technicznego charakteru na co wskazują wskazane powyżej przepisy prawa budowlanego. Także okazjonalne wykorzystywanie budynku do działalności leśnej nie skutkuje tym, że budynek można uznać za zwolniony od podatku (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 409/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, nie można zasadnie twierdzić, że budynek jest wykorzystywany na prowadzenie działalności leśnej bez faktycznego prowadzenia tejże działalności. Tymczasem ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Nadleśniczego Nadleśnictwa Przymuszewo z dnia 25 kwietnia 2016 r. wynika, że od 2013 r. do chwili sporządzenia tego pisma nie odnotowano żadnych czynności związanych z gospodarką leśną na działce nr [...], stanowiącej własność skarżącego. Jak już podkreślono, dla zastosowania zwolnienia o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. nie wystarczy być jedynie posiadaczem lasu, bowiem pojęcie działalności leśnej dla celów podatku od nieruchomości wiąże się z czynnościami faktycznymi właścicieli, posiadaczy i zarządców lasów. Z regulacji tej zatem wynika, że zwolnieniem objęte będą tylko takie budynki, które mają charakter gospodarczy oraz to, że muszą one służyć działalności leśnej. Obie te przesłanki muszą wystąpić łącznie dla wywołania skutku podatkowego. Rację ma przy tym organ odwoławczy, wskazując na długość procesu zalesiania. Nie oznacza to jednak, że niejako z samego faktu oczekiwania na wzrost drzewostanu wszystkie budynki, bez względu na ich rzeczywiste wykorzystanie do prowadzenia działalności leśnej zwolnione będą z podatku od nieruchomości przez ten właśnie okres. Zasadnie przy tym zwrócił uwagę na roczny charakter podatku od nieruchomości i związaną z tym konieczność oceny, czy w danym okresie rozliczeniowym dany budynek korzysta ze zwolnienia podatkowego. To zaś oznacza, że fakt "służenia" budynku do prowadzenia działalności leśnej badany jest co roku, bez względu na długość trwania wzrostu drzewostanu i specyfiki działalności leśnej. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje również zły stan techniczny spornego budynku. Z ustaleń poczynionych przez organy wynika, że już w 2012 r. podatnik w toku oględzin odmówił wejścia do wewnątrz budynku z uwagi na właśnie jego zły stan techniczny. Przy czym, w dniu 7 listopada 2007 r. Starosta wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowalnego, udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę i wykonanie robót budowlanych. Z załączonej do akt dokumentacji fotograficznej wynika, że na drzwiach wejściowych budynku zawieszona jest tablica informująca, że budynek jest terenem rozbiórki. Zatem wobec braku czynności faktycznych w zakresie działalności leśnej oraz ustaleniami co do stanu technicznego budynku, który przeznaczony jest do rozbiórki, na aprobatę zasługiwało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji o braku podstaw do objęcia spornego budynku zwolnieniem podatkowym, przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. W świetle powyższego, nie budzi zastrzeżeń prawidłowość ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od środków nieruchomości za 2015 r. Powierzchnię gruntu ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków , zaś powierzchnię użytkową budynku, na podstawie pomiaru dokonanego w toku oględzin, przeprowadzonych w dniu 13 stycznia 2012 r. Stawki podatkowe zastosowano właściwie w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania, stosownie do uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony oraz dowodu z przesłuchania świadka, bez podania jakichkolwiek powodów, Sąd zauważa, że zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 i art. 188 O.p. nie oznacza konieczności prowadzenia postępowania dowodowego nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody. W judykaturze akcentuje się również, że gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji, dotyczących zjawisk i zdarzeń. Należy bowiem pamiętać, że organy podatkowe powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale również szybko (art. 125 O.p.). W kontekście powyższego stwierdzić należy, że skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu uzależniona jest więc od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego dla rozpoznania sprawy. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Podkreślić także należy, że w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy daje podstawę sądowi do uwzględnienia skargi. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II GSK 636/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle zaprezentowanej powyżej argumentacji, uchybienie polegające na nieustosunkowaniu się do wniosków dowodowych podatnika pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy umożliwiał ustalenie stanu faktycznego niezbędnego dla rozpoznania sprawy, a w konsekwencji wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Podsumowując, organy podatkowe w niniejszej sprawie podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać także należy, że prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 i art. 191 O.p. organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.