I SA/Gd 970/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. R. i W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie określenia U.R. i W.R. zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Powyższa decyzja została skarżącym doręczona w dniu 22 sierpnia 2007 roku wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego o następującym brzmieniu: "W przypadku stwierdzenia, że decyzja ta jest niezgodna z prawem stronie przysługuje prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku [...] Gdańsk, stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia" . W dniu [...] skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję kierując ją bezpośrednio do WSA w Gdańsku. W dniu [...] tut. Sąd przekazał powyższą skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej (k. [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upływał z dniem 21 września 2007 roku (piętek), przy czym skarżący w okresie tym winni byli wnieść skargę za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, a nie bezpośrednio do sądu administracyjnego, jak błędnie zostali pouczeni. Podkreślić trzeba, że w obecnym stanie prawnym brak jest regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określała czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd. Z tego też względu za zasadne Sąd uznał przyjęcie poglądu wykształconego na gruncie procedury cywilnej, zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 roku, III CZP 33/87 OSNCP 1988/6 poz. 73), jak i powszechnie akceptowanego w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) (w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, C.H. BECK, Warszawa 2002, str. 1343 oraz T. Ereciński (red.) (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, t. I, Warszawa 2004, str. 684), a także powszechnie przyjętego na gruncie procedury sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2006 roku, III SA/Wa 1413/2006, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z roku 2006 II SA/Bk 715/2006, Gazeta Prawna 2007/79 str. 26). Zgodnie z ww. poglądem, który Sąd w niniejszej sprawie podziela w całości - skargę wniesioną bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W takiej sytuacji dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data jej nadania przez sąd administracyjny w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu. Zatem, skoro WSA w Gdańsku nadał skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu [...], to należy uznać, że została ona wniesiona po terminie, który upływał jak wyżej wskazano, w dniu 21 września 2007 roku. Mając jednak na względzie zasadę informowania wynikającą z treści art. 6 p.p.s.a wskazującego, że - sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań – wskazać trzeba, że błędne pouczenie stanowi uzasadnioną podstawę do przywrócenia terminu do złożenia skargi. Zatem skarżący chcąc skutecznie złożyć skargę winni w pierwszej kolejności złożyć do sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy ww. przepisu orzekł jak w sentencji.