I SA/Gd 977/07

Dnia 18 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku U. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi U. S. pismem z dnia 20 września 2007 r., wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] nr [...]w przedmiocie odmowy przyznania płatności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż przyczyną uchybienia była występująca u skarżącej długotrwała choroba, która z uwagi na swój charakter oraz intensywne leczenie uniemożliwiała osobiste wniesienie skargi. Na poparcie swoich twierdzeń do wniosku załączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 20 września 2007 r. wystawione przez lekarza chorób wewnętrznych B. W. Jednocześnie skarżąca zaznaczyła, że nie mogła w żaden sposób dopełnić tego obowiązku za pośrednictwem osób trzecich. Skarżąca stwierdziła, iż skarga została wniesiona w dniu 31 lipca 2007 r., a więc przed wystąpieniem z wnioskiem o przywrócenie terminu, jednak orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wymaga równoczesnego złożenia wniosku i dokonania określonej czynności, czego potwierdzeniem jest wyrok z dnia 27 sierpnia 2999 r., sygn. akt IV SA 1758/97. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 85 powołanej wyżej ustawy czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona alej (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, publ. LEX nr 192260). Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie. Skarżąca wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu, powoływała się na brak winy przejawiający się w istniejącej chorobie, uniemożliwiającej jej złożenie skargi. W ocenie Sądu przedstawiona przez stronę okoliczność nie uprawdopodabnia braku winy w niezłożeniu środka zaskarżenia w przepisanym prawem terminie. Zwrócenia uwagi wymaga to, że w załączonym do wniosku zaświadczeniu lekarskim jedynie w sposób ogólny wskazano na istnienie u wnioskodawczyni choroby przewlekłej, bez bliższego określenia rodzaju stanu chorobowego, a w szczególności tego, czy uniemożliwiał on samodzielne poruszanie się chorej tak, że nie pozwalał na osobiste złożenie skargi. Co jednak istotniejsze, należy zauważyć, że zaświadczenie lekarskie zostało wystawione dopiero w dniu 20 września 2007 r., nie pochodzi ono więc z okresu, kiedy upływał termin do wniesienia skargi, lecz dopiero z chwili składania wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru, decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] nr [...] skarżąca odebrała osobiście w dniu 10 maja 2007 r., a zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 11 czerwca 2007 r. Nie sposób przy tym na podstawie analizy treści zaświadczenia lekarskiego przyjąć, w jakim okresie czasu utrzymywał się stan chorobowy, a w szczególności, czy istniał w chwili, gdy upływał termin do złożenia skargi do sądu. Tymczasem ta informacja ma kluczowe znaczenie dla oceny, czy wnioskodawczyni znajdowała się w stanie uniemożliwiającym jej uczynienie zadość temu obowiązkowi właśnie w tym momencie. Wnioskodawczyni w żaden sposób nie uprawdopodobniła również tego, że stan chorobowy uniemożliwiał jej złożenie skargi za pośrednictwem osoby trzeciej. Tymczasem samo zaświadczenie lub zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza bowiem ono możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez domownika lub osobę trzecią. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 sierpnia 2001 r. I SA/Wr 676/99, którego zapatrywanie w tej kwestii niniejszy Sąd w pełni podziela. Sąd pragnie wskazać, iż wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2999 r., sygn. akt IV SA 1758/97 nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż dotyczy odmiennego stanu faktycznego. Jednocześnie wskazać należy, iż skarga z dnia 13 stycznia 2008 r. została przez skarżącą złożona osobiście w dniu 18 stycznia 2008 r. (wraz z podpisanym wnioskiem o przywrócenie terminu), natomiast we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z dnia 20 września 2007 r. U. S. powołuje się na skargę wniesioną w dniu 31 lipca 2007 r. , której nie ma w aktach sprawy. Niewątpliwie jednak w ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności świadczą o tym, iż skarżąca nie dochowała terminu do wniesienia skargi, nie uprawdopodobniła że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy oraz składając wniosek o przywrócenie terminu, nie dopełniła czynności w postaci wniesienia skargi. W związku z powyższym Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.