I SA/Gd 981/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 5 grudnia 2016 r., którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 31 stycznia 2017 r., skarżący W. W. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Ocena taka została podjęta na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które referendarz sądowy uznał za wystarczające do dokonania oceny możliwości płatniczych skarżącego. Sytuacja finansowa skarżącego była już bowiem przedmiotem ustaleń w związku z wnioskami o przyznanie mu prawa pomocy w sprawach o sygn. akt I SO/Gd 5-6/16 oraz I SA/Gd 1531/16, w których prawo pomocy zostało skarżącemu przyznane. Porównując sytuację finansową skarżącego ustaloną w poprzednich postępowaniach z obecną należało stwierdzić, że nie uległa ona poprawie. Skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 121 m2, którego wartość oszacował na kwotę około 250.000 zł, współwłaścicielem w ½ części nieruchomości rolnej (łąki) o powierzchni 1,41 ha i wartości około 20.000 zł oraz posiada samochód osobowy marki [...] z 2008 r. Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 498 zł netto miesięcznie oraz przyznanego świadczenia z pomocy społecznej w kwocie 100 zł miesięcznie, kwotę 300 zł przeznacza na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem domu oraz leczeniem. Skarżący posiada zadłużenie z tytułu dwóch kredytów: hipotecznego, którego miesięczna spłata wynosi około 2.000-2.100 zł (531 CHF) oraz konsumpcyjnego na zakup samochodu, którego rata wynosi 835-856 zł miesięcznie. W sierpniu 2016 r. zaprzestał regulowania swoich zobowiązań kredytowych. Z dokonanych ustaleń wynika, że skarżący znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i życiowej. W tym stanie sprawy obciążenie skarżącego kosztami niniejszego postępowania w jakiejkolwiek, choćby nawet w niewielkiej części doprowadziłoby do pozbawienia go środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Z tych względów referendarz sądowy, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.