I SA/Gd 992/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2025 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 października 2024 r., nr 2201-IEW.7192.51.2024.ARS w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 października 2024 r. nr 2201-IEW.7192.51. 2024.ARS, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ drugiej instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej jako "k.p.a." oraz art. 17 § 1 i § 1c, art. 18 i art. 33 § 1 - § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona"), (uzupełnionego dnia 25 września 2024 r.) na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US", "organ pierwszej instancji") z dnia 18 lipca 2024 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: 2.1. Naczelnik US, prowadząc postępowanie zabezpieczające do majątku B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie zarządzeń zabezpieczenia od nr [...] do nr [...], zawiadomieniem z dnia 17 listopada 2021 r. o nr [...] zastosował środek zabezpieczający w postaci zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego w [...] w W. Kolejnym zawiadomieniem z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr [...] organ zastosował środek w postaci zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej z tytułu środków pieniężnych zabezpieczonych w Prokuraturze Rejonowej w [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Powyższe zajęcia zabezpieczające dnia 5 kwietnia 2024 r. przekształciły się w zajęcia egzekucyjne tj. z dniem wystawienia tytułów wykonawczych o następujących nr-ach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Pismem z 16 kwietnia 2024 r. nr [...] organ egzekucyjny zawiadomił Spółkę o przekształceniu zajęć zabezpieczających w zajęcia egzekucyjne, doręczając jednocześnie odpisy wymienionych wyżej tytułów wykonawczych. Jednocześnie tym samym pismem egzekucyjny poinformował Spółkę, że kwoty zdeponowane na rachunku bankowym organu egzekucyjnego (kwoty zabezpieczone w wyniku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] w wysokości 93.340,94 zł) wystarczyły na pokrycie należności objętych tytułami wykonawczymi nr: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] oraz w części na należność objętą tytułem wykonawczym nr [...]. Spółce doręczona została również aktualizacja zawiadomienia o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego (po przekształceniu) w [...] o nr [...] oraz aktualizacja zawiadomienia o zabezpieczeniu innej wierzytelności pieniężnej (po przekształceniu) w Prokuraturze Rejonowej [...] w [...] o nr [...] – obu z dnia 16 kwietnia 2024 r. Wydruki wskazanych zawiadomień wraz z odpisami podanych wyżej tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 19 kwietnia 2024 r. na adres jej siedziby, tj.: [...] G., ul. [...]. Pod adresem tym mieści się Biuro H. Sp. z o. o., które posiada ze Spółką umowę do 2025 r. Odbiór korespondencji potwierdziła K.L. - pracownik Biura H. Sp. z o. o. G., ul. [...],[...] (biuro wirtualne - adres oddziału: ul. [...], G.). Podany wyżej adres jest adresem siedziby Spółki wynikającym również z KRS oraz adresem, którym Spółka posługuje się w korespondencji z Naczelnikiem US. Pismem z dnia 20 maja 2024 r. Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...],[...],[...],[...],[...].[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] – z dnia 5 kwietnia 2024 r. oraz z dnia 11 kwietnia 2024 r. nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu zarzutów Skarżąca podniosła, iż w sprawie zaistniały przesłanki: a) nieistnienia obowiązków objętych ww. tytułami wykonawczymi - zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., b) określenia obowiązków niezgodnie z treścią obowiązków wynikających z decyzji nr [...] z dnia 6 lutego 2024 roku - zgodnie z art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a., c) braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane - zgodnie z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., d) wygaśnięcia w całości obowiązków objętych ww. tytułami wykonawczymi - zgodnie z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. W konsekwencji Spółka wniosła o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie wszystkich zastosowanych środków egzekucyjnych, w szczególności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...], dokonanego na podstawie zawiadomienia nr [...] z 22 kwietnia 2024 r. Postanowieniem z dnia 27 maja 2024 r. nr [...] organ egzekucyjny stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Jednocześnie organ egzekucyjny poinformował Spółkę, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w zakresie dotyczącym tytułów wykonawczych nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] rozpozna w postępowaniu odrębnym. W wyniku rozpoznania zażalenia na ww. postanowienie, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Jednocześnie po doręczeniu postanowienia z dnia 27 maja 2024 r. nr [...], pismem z dnia 7 czerwca 2024 roku Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej w odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr: [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. 2.2. Naczelnik US postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 roku nr [...] odmówił Spółce przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. 2.3. Z zachowaniem terminu ustawowego Strona złożyła zażalenie, w którym zarzuciła wydanie postanowienia z naruszeniem przepisów: a) art. 59 § 1 w związku z art. 58 § 1 i § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, b) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędną ocenę okoliczności przytoczonych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. zarzutów, c) oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji został złożony w terminie ustawowym, tj. w ciągu 7 dni od doręczenia Spółce tj. 31 maja 2024 r. postanowienia Naczelnika US z dnia 27 maja 2024 r. nr [...], z którego dowiedziała się ona o uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów. 2.4. W wyniku powyższego, Dyrektor IAS w dniu 8 października 2024 r. wydał postanowienie, w którym utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Dyrektor IAS podał, iż zażalenie rozpatrzył w oparciu o przepisy art. 58 k.p.a. w zw. z art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a. Z powyższych przepisów wynika, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości dochodzonych obowiązków, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Natomiast w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Organ ocenił, iż Spółka niewątpliwie uchybiła terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o tytuły wykonawcze nr: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] - co stwierdził również Naczelnik US postanowieniem z dnia 27 maja 2024 r. nr [...] (utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora IAS z 18 lipca 2024 r. nr [...]). W ww. rozstrzygnięciach, co potwierdza też zebrany w sprawie materiał dowodowy, Spółka zawiadomieniem Naczelnika US z dnia 16 kwietnia 2024 r. – doręczonym 19 kwietnia 2024 r. została poinformowana o wyegzekwowaniu należności dochodzonych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W zawiadomieniu tym organ egzekucyjny w sposób jednoznaczny poinformował, że kwoty zdeponowane na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego (w ramach wcześniejszego postępowania zabezpieczającego) wystarczyły na pokrycie należności objętych wymienionymi tytułami wykonawczymi. Zatem, termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji upływał najpóźniej 16 maja 2024 r. (30 dni od wyegzekwowania należności), podczas gdy zarzuty zostały wniesione w dniu 20 maja 2024 r. We wniosku z dnia 7 czerwca 2024 r. o przywróceniu terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, Spółka powołała się na okoliczność braku wiedzy o dokładnej dacie wyegzekwowania należności objętych tytułami nr: [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W jej ocenie "brak wiedzy na temat wyegzekwowania obowiązków spowodował błędne określenie terminu do wniesienia zarzutów". Natomiast w zakresie drugiego z warunków określonych w art. 58 § 2 k.p.a. tj. wniesienia prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustalania przyczyny uchybienia terminu Spółka wskazała, że wniosek złożono w terminie 7 dni od doręczenia w dniu 31 maja 2024 r. postanowienia Naczelnika US z dnia 27 maja 2024 r. nr [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zarzutów. Organ podał, iż o ile warunek wynikający z art. 58 § 2 k.p.a. (zdanie pierwsze) został w niniejszej sprawie spełniony, gdyż należało uznać, że zgodnie z argumentacją Strony dowiedziała się ona o okoliczności uchybienia terminu w dniu 31 maja 2024 r. tj. w dniu doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji stwierdzającego uchybienie terminu – to w ocenie organu, nie uprawdopodobniono, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej nastąpiło bez winy Spółki. Przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli jego uchybienie nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jakakolwiek postać niedbalstwa strony wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona działała z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się obiektywnie niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od strony. Przeszkoda taka ma zwykle nagły charakter i nie można przezwyciężyć jej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na potwierdzenie powyższych twierdzeń, organ przywołał wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych. Na tym tle Dyrektor IAS stwierdził, że powołanej okoliczności braku wiedzy o dokładnej dacie wyegzekwowania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi, w sytuacji gdy Spółka została poinformowana pismem z dnia 16 kwietnia 2024 r. o pokryciu tych należności z kwot zdeponowanych na rachunku depozytowym, nie można uznać za uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. W konsekwencji zdaniem organu, Naczelnik US zasadnie orzekł w postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. W jego ocenie, organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, o których mowa w zażaleniu, postanowienie natomiast zawiera wszystkie niezbędne elementy, wymienione w art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w tym uzasadnienia faktyczne oraz prawne. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca, w całości skarżąc wskazane powyżej postanowienie Dyrektora IAS zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., 2) art. 59 § 1 w związku z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., 3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.. 4) art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W związku ze sformułowanymi zarzutami złożono wnioski: o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US z dnia 18 lipca 2024 r. nr [...], a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca podała, iż postanowienie Dyrektora IAS z dnia 8 października 2024 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a., gdyż bezzasadnie utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji podczas, gdy w sprawie wystąpiły przesłanki do jego uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych takich jak: [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] – wszystkich z dnia 5 kwietnia 2024 r. Postanowienia organów obu instancji naruszają przepisy art. 59 § 1 w zw. z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej obmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Postanowienia wydane zostały z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędną ocenę okoliczności przytoczonych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wbrew ocenie organów administracji, uchybienie terminu do wniesienia zarzutów nastąpiło bez winy Skarżącej, gdyż nie znała dokładnej daty wyegzekwowania obowiązków tj. zaliczenia kwot zdeponowanych na rachunku bankowym wierzyciela w wyniku postępowania zabezpieczającego. Zgodnie z art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a., zarzuty wnosi się nie później niż w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Brak wiedzy na temat daty wyegzekwowania obowiązków spowodował błędne określenie terminu do wniesienia zarzutów na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Poza tym, w ocenie Skarżącej, ww. tytuły wykonawcze nie zostały prawidłowo doręczone, co wprowadziło ją w błąd co do terminu wniesienia zarzutów. Skarżąca natomiast złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od doręczenia w dniu 31 maja 2024 r. postanowienia Naczelnika US z dnia 27 maja 2024 r. nr [...], które stwierdza uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. Postanowienia obu organów, zdaniem Skarżącej, naruszają przepisy art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnych rozstrzygnięciach i uzasadnieniach, w których organy bezzasadnie przyjęły, iż wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. W związku z tym, w ocenie Skarżącej, skarga jest uzasadniona. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga jest niezasadna. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepisy art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 8 października 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 18 lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co na podstawie powołanego art. 119 pkt 3 p.p.s.a. pozwoliło na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Badając z kolei rozpoznawaną sprawę w podanej kognicji, Sąd stwierdził, iż nie doszło do naruszenia przepisów, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. 5.3. Spór w niniejszej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska organów w zakresie odmowy przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych z dnia 5 kwietnia 2024 r. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej powołała się na brak wiedzy, co do dokładnej daty wyegzekwowania należności objętych wskazanymi tytułami egzekucyjnymi. Poza tym, wymienione tytuły wykonawcze nie zostały jej prawidłowo doręczone, co również wprowadziło stronę w błąd, co do terminu wniesienia zarzutów. Z kolei, zdaniem Dyrektora IAS, jak również organu pierwszej instancji, Skarżąca nie spełniła warunku określonego w art. 58 § 1 k.p.a. tj. nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej nastąpiło bez jej winy. W ocenie Sądu, rację w powyższym sporze należy przyznać organom administracji publicznej. 5.4. Wskazać należy, że podstawę wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o odmowie przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej stanowił przepis art. 58 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a, zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. W myśl art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). W orzecznictwie sądów administracyjnych, którego przykładem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 289/23, (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl., zwanej dalej "CBOSA") - przyjmuje się, że instytucja przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58-59 k.p.a., jest zastrzeżona dla terminów o charakterze procesowym, umożliwiając zainteresowanemu uchylenie negatywnych skutków niezachowania terminu w szczególnych przypadkach, w których brak działania nie powinien prowadzić do obciążenia skutkami zakończenia biegu terminu strony za jej zaniechanie bądź zaniechania osób, którymi się posługiwała. Nie może stanowić przedmiotu sporu, że czynności procesowe dokonywane przez podmioty postępowania muszą spełniać określone wymagania przewidziane przez przepisy prawa administracyjnego procesowego, aby mogły wywoływać określone skutki procesowe. Takim wymogiem jest między innymi czas przewidziany do dokonania danej czynności procesowej, który jeżeli nie został w danych warunkach dopełniony, skutkuje bezskutecznością spóźnionej czynności procesowej. Przywrócenie terminu jest uzależnione od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że charakter ściśle ocenny ma przesłanka uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminowi, pozostająca materialnym warunkiem uwzględnienia jej żądania. Ciężar jej wykazania spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o przywrócenie terminu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2019, s. 397-399; A. Golęba (w:) Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, s. 427). Przewidziany z kolei w art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a. termin 30 dni do wniesienia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, biegnący od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, ma charakter terminu procesowego, który może podlegać przywróceniu na wniosek zobowiązanego stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. 5.5. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż w okolicznościach sprawy Spółka nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nastąpiło bez jej winy. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca została poinformowana zawiadomieniem Naczelnika US z dnia 16 kwietnia 2024 r. m. in. o wyegzekwowaniu należności dochodzonych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 5 kwietnia 2024 r. o nr : [...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz w części na zależność objętą tytułem wykonawczym nr [...]. W treści zawiadomienia organ egzekucyjny zawarł m. in. informację, że kwoty zdeponowane na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego (w ramach wcześniejszego postępowania zabezpieczającego) wystarczyły na pokrycie należności objętych wymienionymi wyżej tytułami wykonawczymi z dnia 5 kwietnia 2024 r. Doręczenie ww. zawiadomienia Skarżącej nastąpiło w dniu 19 kwietnia 2024 r. Zatem, termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji upływał najpóźniej z dniem 16 maja 2024 r. tj. 30 dni od wyegzekwowania należności. Tymczasem, zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego Spółka wniosła w dniu 20 maja 2024 r., co jednoznacznie potwierdza, że Skarżąca wniosła je z uchybieniem terminu przewidzianego podanym wyżej przepisem prawa. Z kolei, we wniosku z dnia 7 czerwca 2024 r. zwracając się do organu o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, Spółka wskazując na okoliczność braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej powołała się na brak wiedzy o dokładnej dacie wyegzekwowania należności objętych podanymi wyżej tytułami wykonawczymi z dnia 5 kwietnia 2024 r. oraz brak prawidłowego doręczenia tytułów wykonawczych. W tym miejscu należy wskazać, iż w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (zob. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt FZ 13/04, niepublikowane). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła przewidzieć i usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2008 r., II OZ 1231/08, CBOSA). Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony. Aby uprawdopodobnić brak winy strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była rzeczywista i od niej niezależna. Dopuszczenie się natomiast przez stronę chociażby lekkiego niedbalstwa, wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Przenosząc powyższe na tle niniejszej sprawy stwierdzenia wymaga, iż nie można przyznać racji Skarżącej, co do uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej z powodu braku znajomości dokładnej daty wyegzekwowania obowiązków wynikających z podanych wyżej tytułów wykonawczych. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Skarżąca, o rozliczeniach należności z kwot zdeponowanych na rachunku depozytowym została poinformowana przez organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 16 kwietnia 2024 r. w sprawie realizacji zajęcia wierzytelności dokonanego w trakcie postepowania zabezpieczającego. W treści pisma wskazano, że zawiadomienie o zabezpieczeniu wierzytelności przekształciło się z dniem z 5 kwietnia 2024 r. w zajecie egzekucyjne, realizowane na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych. Ponadto organ egzekucyjny poinformował, że kwoty zdeponowane na rachunku tut. organu wystarczyły na pokrycie należności objętych tytułami wykonawczymi z dnia 5 kwietnia 2024 r. o numerach; [...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz w części na zależność objętą tytułem wykonawczym nr [...]. Wobec tych informacji, wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze nie można uznać, że uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zarzutów był brak wiedzy zobowiązanej, co do dokładnej daty wyegzekwowania obowiązków tj. zaliczenia kwot zdeponowanych na rachunku bankowym wierzyciela w wyniku postepowania zabezpieczającego. Skoro w piśmie organu egzekucyjnego z dnia 16 kwietnia 2024 r. poinformowano o pokryciu należności objętych wskazanymi tytułami wykonawczymi, to data pisma potwierdza datę wyegzekwowania obowiązku objętego wymienionymi w nim tytułami wykonawczymi. Ponadto wraz z pismem organ egzekucyjny doręczył aktualizację zawiadomienia o zabezpieczeniu innej wierzytelności pieniężnej (po przekształceniu), z której wynika jakie zaktualizowane należności pozostały (pomniejszone o kwoty już wyegzekwowanego obowiązku ) i jaka jest wysokość odsetek na dzień 16 kwietnia 2024 r. Zatem w świetle powołanych okoliczności organy zasadnie przyjęły, że z treści przesłanego do strony zawiadomienia wynika, iż w dacie wystawienia pisma tj. 16 kwietnia 2024 r. wyegzekwowano obowiązki wynikające z wymienionych tytułów wykonawczych z dnia 5 kwietnia 2024 r. W związku z powyższym w ocenie Sądu, organy słusznie uznały, że Spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc brak wiedzy co do dokładnej daty wyegzekwowania obowiązków. 5.6. W ocenie Sądu organy zasadnie nie uwzględniły również podnoszonej we wniosku strony o przywrócenie terminu, okoliczności braku prawidłowego doręczenie zobowiązanej tytułów wykonawczych. Materiał dowody zgromadzony w sprawie wskazuje, że wraz z pismem z dnia 16 kwietnia 2024 r., w treści którego organ egzekucyjny zawiadomił Spółkę o przekształceniu zajęć zabezpieczających w zajęcia egzekucyjne, doręczono odpisy ww. tytułów wykonawczych. Doręczenie zawiadomienia wraz z tytułami wykonawczymi miało miejsce w dniu 19 kwietnia 2024 r. pod adresem siedziby Spółki – G. ul. [...]. Wprawdzie pod podanym adresem, jak wskazał organ odwoławczy mieści się Biuro [...] H. Sp. z o.o., z którą Skarżąca posiada zawarta umowę do 2025 r. Odbiór rzeczonej korespondencji potwierdził pracownik tejże Spółki. Jednakże, podany adres Skarżącej wynika również z Krajowego Rejestru Sądowego. Dodatkowo zauważyć należy, że zobowiązana Spółka adresem tym posługiwała się w korespondencji z organami administracyjnymi, jak i wskazała go w skardze złożonej do tut. Sądu. Wbrew zatem twierdzeniom Spółki, zarzut naruszenia przepisów art. 59 § 1 w zw. z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. nie znajduje uzasadnienia. 5.7. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie uchybił także przepisom art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Zdaniem Sądu wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się natomiast do naruszenia przez organ przepisów z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, uznając zarzut ten za niezasadny, należy wskazać, iż analiza treści zaskarżonego postanowienia dowodzi, że spełnia ono wymogi określone w art. 124 § 1 i 2 k.p.a. 5.8. Podsumowując, w ocenie Sądu z przedstawionych powyżej względów organ egzekucyjny prawidłowo stwierdził, iż w okolicznościach sprawy uzasadnionym było wydanie rozstrzygnięcia o odmowie przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, z powodu nieuprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu tego terminu. Wobec powyższego, wbrew twierdzeniu skargi Dyrektor IAS prawidłowo orzekł o utrzymaniu w mocy powyższego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, co z kolei odpowiada dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Sąd nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które jest zobligowany wziąć pod uwagę z urzędu. 5.9. Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.