I SA/Gd 996/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę. Decyzją z dnia 28 maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 25 lutego 2013 r. określającą A. spółce z o.o. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 41.496,- zł. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania: A. spółka z o.o. od 2009 r. jest właścicielem nieruchomości zabudowanych położonych w S. W dniu 15 września 2009 r. spółka zakupiła nieruchomości zlokalizowane przy u. Sz. Kolejno na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 14 października 2009 r. przysądzono spółce prawo własności działek położonych w S. przy ul. Sz. z istniejącymi na nich budynkami. W dniach 13, 14, 17 i 21 września 2012 r. inspektor Biura Kontroli Urzędu Miejskiego przeprowadził kontrolę podatkową nieruchomości stanowiących własność spółki. W wyniku dokonanych pomiarów stwierdzono różnicę pomiędzy stanem faktycznym a wskazanym przez spółkę w deklaracjach na podatek od nieruchomości DN-1 za 2010 r. i ich korekcie. W konsekwencji postanowieniem z dnia 31 października 2012 r. wszczęto postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres obejmujący lata 2009-2012. W oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe ustalono niezgodność powierzchni zgłoszonej do opodatkowania z rzeczywistą powierzchnią nieruchomości podlegających opodatkowaniu. Decyzją z dnia 25 lutego 2013 r. Prezydent Miasta określił skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 41.496,- zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że powierzchnie podlegające opodatkowaniu określono w oparciu o protokół kontroli oraz informację z Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego o niedokonywaniu w latach 2009-2012 na terenie przedmiotowych nieruchomości rozbudowy lub budowy nowych budynków. A. spółka z o.o. odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości jako niezgodnej z prawem i ponowne rozpoznanie sprawy. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu spółka zarzuciła naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej wysokość podatku w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i niekompletny materiał dowodowy. W odwołaniu podatniczka uzasadniła sformułowane zarzuty wskazując, że organ podatkowy nie przeprowadził niezbędnych czynności dowodowych w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Pomimo wnoszonych przez spółkę uwag, Prezydent Miasta nie uwzględnił, że zgodnie z ustaleniami zawartymi w umowie pomiędzy spółką a dzierżawcą nieruchomości przy ul. Sz. mógł on dokonywać za zgodą właściciela nieruchomości zarówno budowy jak i rozbiórki budynków i budowli znajdujących się na terenie nieruchomości. Nieruchomość przy ul. Sz. została zakupiona w 2009 r., a przynależne do niej budynki w przeważającej większości były niezdatne do użytkowania ze względu na zły stan techniczny. Część z budynków została wyremontowana, a pozostałe – ze względów bezpieczeństwa czy też ekonomicznych – rozebrane. Jak wskazała spółka remont czy modernizacja nie były opłacalne lub w ogóle możliwe. W kontekście powyższego, skarżąca spółka stwierdziła, że organ podatkowy bezpodstawnie przyjął, że stan nieruchomości z 2012 r. był tożsamy z zastanym w latach ubiegłych, a mianowicie 2009 - 2011. Dalej spółka podniosła, ze organ podatkowy wydał decyzję w oparciu o informacje pochodzące z Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego o niedokonywaniu w latach 2009-2012 na terenie nieruchomości rozbudowy czy budowy nowych budynków. Tymczasem, część budynków w tym okresie znajdowała się w krytycznym stanie technicznym, tj. bez dachu i stropu, a dowody w tym zakresie posiada obecny najemca nieruchomości, firma B. Spółka zaznaczyła, że organ nie wystąpił o przedłożenie dowodów na tę okoliczność, opierając się wyłącznie na informacjach z Wydziału Urbanistyki. Nie odmawiając mocy dowodowej tym informacjom, spółka jednocześnie wskazała, że wydanie decyzji z pominięciem istotnego dla sprawy materiału dowodowego stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. Decyzją z dnia 28 maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W pisemnych motywach uzasadnienia organ odwoławczy, podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ pierwszej instancji, nie znajdując tym samym podstaw do kwestionowania wysokości ustalonego przez tenże organ podatku. Zdaniem organu odwoławczego protokół kontroli podatkowej wraz z protokołem obmiaru budynków należących do spółki zawiera wszelkie ustalenia niezbędne do wydania prawidłowej decyzji. Jak wskazał organ, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił powierzchnie nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, w tym budynków przy ul. Sz. Decyzja nie uwzględnia budynku rozebranego w dniu 28 maja 2012 r. Prawidłowość opodatkowania działek potwierdzała – w ocenie organu – załączona do akt dokumentacja, w tym wypis z ksiąg wieczystych. Dalej organ stwierdził, że od wykazania podnoszonych w odwołaniu okoliczności mających dotyczyć zastosowania prawidłowej stawki podatku, nie zwalniał fakt wydzierżawienia nieruchomości przy ul. Sz. Zdaniem Kolegium powołana przez stronę skarżącą umowa określa jej przedmiot oraz zasady rozliczania się między stronami. Wskazuje również na zakres prac budowlanych dzierżawcy, spółki B. Organ podkreślił, że obowiązkiem strony było złożenie prawidłowego zeznania dotyczącego podstawy opodatkowania. Tym samym – zdaniem organu – nie ma mowy o naruszeniu art. 122 i art. 191 O.p., skoro wskazane obowiązki dotyczące deklaracji spoczywały na podatniczce A. spółce z o.o., a nie na dzierżawcy nieruchomości. Organ wskazał również, że protokół kontroli z września 2012 r. zawiera wszelkie ustalenia niezbędne do wydania prawidłowej decyzji. Na tej podstawie organ podatkowy zastosował prawidłowo stawki podatkowe wynikające z uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie stawek od podatku od nieruchomości. Kolegium zaznaczyło, że spółka pominęła, że nieruchomości przy ul. Sz. są przedmiotem dzierżawy. Zdaniem organu przy opodatkowaniu gruntu należy brać pod uwagę klasyfikację z ewidencji gruntów, a nie to, co na tym gruncie w rzeczywistości ma miejsce, albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany. Sporządzony w sprawie protokół kontroli oraz uzasadnienie decyzji, w ocenie Kolegium, wskazują w tym zakresie na okoliczności brane pod uwagę przez organ pierwszej instancji. Kończąc organ zaznaczył, że sporządzone w sprawie zestawienie obmiaru powierzchni podlegających opodatkowaniu potwierdza, że w przypadku nieruchomości przy ul. Sz. nie ma mowy o pominięciu budynków istniejących w dacie kontroli oraz o naliczeniu podatku od budynku rozebranego. Wykazano bowiem, że w okresie 2009-2012 na spornym terenie nie rozebrano innych budynków, niż wskazany w piśmie Miejskiego Urzędu z dnia 5 lutego 2013 r. Organ zaznaczył, że w aktach znajduje się również decyzja rozbiórkowa nr 132/2010 z dnia 4 maja 2010 r., z tym że powierzchnia budynku, której dotyczy ta decyzja nie była przedmiotem opodatkowania. W 2012 r. fizycznie zmierzono powierzchnie budynków. Uznał zatem organ, że skoro nie budowano innych budynków, ani też nie było innych rozbiórek trudno uznać argumentację odwołania za prawidłową. Ponad wszelką wątpliwość ustalono, że nie ma innych podobnych decyzji rozbiórkowych dotyczących ww. nieruchomości, mogących potwierdzić, że stan pozostałych budynków opisywany w odwołaniu uzasadnia zastosowanie innej podatny opodatkowania. Zdaniem Kolegium nie może być sporne w świetle przedstawionych dowodów, jakie budynki podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. spółka z o.o. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem oraz ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej wysokość podatku w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i niekompletny materiał dowodowy. Uzasadniając sformułowany zarzut naruszenia ww. przepisów postępowania strona skarżąca przypomniała podnoszony w odwołaniu z dnia 15 marca 2013 r. zarzut, że Prezydent Miasta nie uwzględnił tego, że zgodnie z ustaleniami zawartymi w umowie pomiędzy spółką a dzierżawcą nieruchomości przy ul. Sz. mógł on dokonywać za zgodą właściciela nieruchomości zarówno budowy jak i rozbiórki budynków i budowli znajdujących się na terenie nieruchomości. Przypomniała również, że w odwołaniu tym wyjaśniono, że nieruchomości przy ul. Sz. zakupiono w 2009 r., a przynależne do nich budynki w przeważającej większości były niezdatne do użytkowania ze względu na zły stan techniczny. Część z budynków została wyremontowana, a pozostałe – ze względów bezpieczeństwa bądź ekonomicznych – rozebrane. Spółka ponownie wskazała, że organ wydał decyzję w oparciu o informacje pochodzące z Wydziału Urbanistyki UM o niedokonywaniu w latach 2009-2012 na terenie przedmiotowych nieruchomości rozbudowy lub budowy nowych budynków. Tymczasem, jak wskazała spółka, część budynków w tym okresie znajdowała się w krytycznym stanie technicznym, tj. bez dachu i stropu, a dowody w tym zakresie posiada obecny najemca nieruchomości, firma B., a organ nie wystąpił o przedłożenie dowodów na tę okoliczność. Wydanie decyzji z pominięciem istotnego dla sprawy materiału dowodowego stanowi – zdaniem skarżącej – pogwałcenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. Spółka stwierdziła nadto, że twierdzenie Kolegium, iż fakt zawarcia umowy dzierżawy miałby z jakiś względów zwalniać z obowiązku wykazania okoliczności dotyczących zastosowania prawidłowej stawki podatku jest sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej, ponieważ sugeruje ono, że to na stronie postępowania podatkowego ciąży obowiązek udowodnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych spółka stwierdziła, że to na organie podatkowym prowadzącym postępowania podatkowe ciąży obowiązek wykazania wszelkimi środkami dowodowymi, iż nie zachodzi w sprawie przesłanka wyjątkowa względów technicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga A. spółki z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 15 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną tam podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że sformułowany w skardze zarzut dotyczył naruszenia zasady prawdy obiektywnej poprzez wydanie decyzji określającej wysokość podatku w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i niekompletny materiał dowodowy. Tymczasem analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do odmiennego wniosku. W ocenie WSA w Gdańsku postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi zasadami regulującymi jego przebieg. Z treści uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, że przedmiotem analizy były wszystkie zgromadzone dowody, żaden nie został pominięty czy przemilczany, a zaprezentowane wnioski były racjonalne, spójne i stwarzały jednoznaczny obraz sprawy. Organ według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenił wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, czyniąc zadość stawianym w tym zakresie wymogom. Zasada, o jakiej mowa w art. 122 O.p., dotycząca obowiązku wyczerpującego zbadania przez organ podatkowy wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego, nie ma charakteru bezwzględnego. Bezwzględne stosowanie tej zasady prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej. Gromadzenie dowodów nie polega bowiem na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ podatkowy jest zobowiązany do gromadzenia dowodów w takim zakresie, jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2011 r., I FSK 180/11, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W orzecznictwie ugruntowany jest jednak pogląd, że nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, jeżeli z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika (por. wyrok WSA z dnia 7 kwietnia 2004r., sygn. akt III SA 2081/02, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Zdaniem sądu w niniejszym składzie obowiązki podatnika w tym zakresie nabierają szczególnego znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. W miejscu tym wypada podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r., II FSK 1665/06, LEX nr 471526, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, bowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 122 O.p. w zw. z art. 191 O.p. należy wskazać, że w toku postępowania organy podatkowe zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, danych z ewidencji gruntów i budynków, informacji z Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego oraz wyjaśnień strony postępowania. Organ odwoławczy dokonał oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w art. 191 O.p. W tym miejscu przypomnieć wypada, że spółka nie wniosła zastrzeżeń co do pomiarów powierzchni nieruchomości wykonanych przez kontrolera Urzędu Miejskiego, a to właśnie w wyniku dokonanych pomiarów stwierdzono różnicę pomiędzy stanem faktycznym a wskazywanym w składanych deklaracjach na podatek od nieruchomości DN-1 za 2010 r., co w efekcie stało się podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Wskazać również należy, że do określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. przyjęto stan faktyczny stwierdzony w protokole kontroli, albowiem z informacji uzyskanej z Wydziału Urbanistyki UM wynikało, że oprócz rozbiórki budynków socjalnych w oparciu o decyzję z dnia 4 maja 2010 r. dokonaną przez firmę B. (dzierżawcę działek) w latach 2009-2012 nie dokonywano na terenie nieruchomości żadnych prac budowlanych, które zwiększyłyby powierzchnię użytkową budynków. Prace rozbiórkowe zostały zakończone w dniu 28 maja 2012 r., a więc przed przeprowadzeniem kontroli podatkowej. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwym jest, że w wyniku kontroli podatkowej stwierdzono powierzchnię użytkową budynków większą o 1.108,64m2 niż zadeklarowaną w 2010 r. przez skarżącą spółkę. Bezsporny jest również i ten fakt, że składane w latach 2009-2011 deklaracje podatkowe nie zawierają informacji o wyłączeniu z opodatkowania budynków ze względu na stan techniczny. Uznać zatem należy, że gdyby w rzeczywistości taki stan zaistniał, to spółka powinna przedłożyć organowi podatkowemu właściwe dowody i zmienić stawkę podatkową, a nie pomniejszać podstawę opodatkowania. W zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji przyjęto podstawy opodatkowania zgodnie z wynikiem kontroli, a z ustaleń poczynionych w sprawie nie wynika, aby spółka zgłosiła zastrzeżenia co do powierzchni oraz stanu technicznego nieruchomości położonych przy ul. Sz. Istotne przy tym jest również, że w załączniku do umowy dzierżawy pomiędzy skarżącą spółką a firma B. sprecyzowano zakres prac, jakie spółka wydzierżawiająca wykona. Mieści się tam remont hali oraz rozbiórka dobudówki do hali ze względu na zły stan konstrukcji. Tymczasem remont hali nie może być uznany za spełnienie warunków technicznych, względy techniczne to takie, które sprawiają, że ze swej natury nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia danej działalności zarówno teraz, jak i w przyszłości. Nie można zatem do takich zaliczyć względów ekonomicznych, finansowych czy tez modernizacji budynku. Konieczność przeprowadzenia remontu nieruchomości w celu doprowadzenia jej stanu technicznego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, nie może być traktowana jako dowód na brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W sytuacji, gdy spółka nie podała, będąc wezwaną, dokładnych powierzchni ewentualnie wybudowanych oraz wyburzonych budynków, a także braku informacji o dokładnych terminach, w których te zmiany następowały, zasadnie organy przyjęły do określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2010 r. powierzchnie wynikające z protokołu kontroli przeprowadzonej we wrześniu 2012 r. Strona skarżąca wskazała, że organ podatkowy wydał decyzję z pominięciem dla sprawy istotnego materiału dowodowego w postaci dokumentacji znajdującej się w posiadaniu firmy B. – najemcy nieruchomości przy ul. Sz., wskazującej na krytyczny stan techniczny części budynków – bez dachu i stropu. Skarżąca spółka podniosła, że organ nie wystąpił o przedłożenie dowodów na tę okoliczność. Zauważyć wypada, że zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz 6 ust. 9 u.p.o.l. zobowiązanym do przedstawienia stanu faktycznego dotyczącego nieruchomości oraz wszystkich zaistniałych zmian mających wpływ na podstawę opodatkowania jest właściciel – w rozpoznawanej sprawie A. spółka z o.o. Mając na uwadze poczynione powyżej uwagi, podnieść należy, że to, iż gestorem postępowania podatkowego jest organ podatkowy nie zwalania strony z jej czynnego udziału w tymże postępowaniu poprzez dostarczanie dowodów, z których wywodzi dla siebie pozytywne skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwym jest, że skarżąca spółka aktywnie uczestniczyła w postępowaniu podatkowym przed organami obu instancji, jednakowoż nie przedstawiła – jej zdaniem korzystnego dla niej dowodu – przerzucając w tym zakresie odpowiedzialność za pozyskanie owego dowodu na organ podatkowy. Zdaniem sądu to, że spółka sama nie przedstawiła dowodu nie oznacza automatycznie, że organ podatkowy wydając zaskarżone rozstrzygnięcie naruszył art. 122 O.p. Niewątpliwie bowiem SKO wydając zaskarżoną decyzję oparł się na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w roku postępowania, w tym kopii umowy dzierżawy z dnia 31 sierpnia 2009 r., w której wymienione są działki przekazane w dzierżawę, danych z ewidencji gruntów i budynków, na podstawie których organ podatkowy zlokalizował wszystkie budynki znajdujące się na tych działkach, oraz informacji z Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa UM, z której wynika, że w okresie od 2009-2012 r. nie powstały na tym terenie nowe budynki. Reasumując przedmiotowe rozważania w ocenie WSA organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, dokonując subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawne. Ocena zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak również decyzji organu podatkowego pierwszej instancji nie dała sądowi podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestionowane decyzje znajdują bowiem podstawy w obowiązującym prawie, zaś ich wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.