I SAB/Gd 10/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 5 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi J.Z. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańsk- Gdańskiego Urzędu Pracy w przedmiocie przyznania dotacji oddala skargę. Wyrokiem z dnia 15 października 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 277/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi J.Z. (dalej "Skarżący") na czynność Gdańskiego Urzędu Pracy z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie odmowy przyznania dotacji, uchylił zaskarżony akt i orzekł o zwrocie kosztów postępowania. Orzeczenie to jest prawomocne od dnia 31 grudnia 2024 r. Pismem z dnia 29 listopada 2024 r. Gdańsku Urząd Pracy wezwał Skarżącego do przedstawienia dowodów wykazujących spełnienie przesłanek do uzyskania dotacji. Pismem z dnia 22 stycznia 2025 r. Sąd przesłał organowi odpis prawomocnego wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności i uzasadnieniem, a także zwrócił akta administracyjne sprawy. Przesyłka została doręczona organowi 23 stycznia 2025 r. Pismem z dnia 29 stycznia 2025 r., w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 29 listopada 2024 r., Skarżący zwrócił się do organu o wykonanie wyroku WSA w Gdańsku i wypłatę należnej dotacji z odsetkami. Pismem z dnia 14 lutego 2025 r. organ wyznaczył Skarżącemu siedmiodniowy termin na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, informując, że Skarżący nie dopełnił obowiązku złożenia do akt sprawy dowodów, o które wzywał organ, niezbędnych do poczynienia ustaleń w sprawie, co może skutkować wydaniem decyzji odmownej. Skarżący odebrał ww. pismo w dniu 8 marca 2025 r. Następnie, pismem z dnia 13 marca 2025 r., doprecyzowanym pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r., Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Gdańskiego Urzędu Pracy w przedmiocie przyznania dotacji wobec braku wykonania przez organ wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 października 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 277/24. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, wskazał przebieg dotychczasowego postępowania i stwierdził, że podejmował czynności warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy dążąc do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ nie przekroczył ustawowych terminów, co więcej załatwienie sprawy pozostaje w ścisłym związku ze współpracą ze strony wnioskodawcy, której w niniejszej sprawie zabrakło. Pismem z dnia 15 maja 2025 r. organ poinformował o wydaniu w dniu 19 marca 2025 r. decyzji o odmowie udzielenia dotacji i przedłożył ją do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach m.in. decyzji administracyjnych. Mając na uwadze treść art. 53 § 2b p.p.s.a. Sąd wskazuje, iż Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu po uprzednim wniesieniu ponaglenia do tegoż organu pismem z dnia 29 stycznia 2025 r. Powyższe czyni skargę dopuszczalną. Odnosząc się do meritum sprawy odnotować należy, że pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej "k.p.a."), przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Istotą kontroli sądu administracyjnego ze skargi na bezczynność jest zbadanie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie i ewentualne przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego, likwidacja stanu opieszałości występującego po stronie organu. W związku z tym w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność organu, sąd kontroluje w tym zakresie jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego rozpatrzył wniosek strony czy też nie. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1797/16, dostępny, tak jak dalsze przywołane w uzasadnieniu orzeczenia, na stronie https//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie skarga dotyczyła bezczynności Gdańskiego Urzędu Pracy w postępowaniu w sprawie przyznania dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Przy czym z treści skargi jednoznacznie wynikało, iż chodzi o postępowanie prowadzone po uchyleniu aktu Gdańskiego Urzędu Pracy z dnia 1 lipca 2021 r., w następstwie wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 października 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 277/24. Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Oznacza to, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. Z bezczynnością mamy więc do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12). Organ administracji publicznej powinien prowadzić postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. Aczkolwiek w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 35 § 1 k.p.a. należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy w nim określone traktować jako terminy maksymalne, należy mieć na uwadze, że ze względu na stopień skomplikowania spraw, nie każde przekroczenie przez organ ustalonych przez ustawodawcę terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (zob. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 3021/17). W kontrolowanej sprawie nie można przypisać formalnie organowi bezczynności po zwrocie akt sprawy przez WSA w Gdańsku, co nastąpiło w dniu 23 stycznia 2025 r. Wprawdzie organ nie załatwił sprawy ponownie ją rozpoznając w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., jednakże czynności mające na celu wykonanie ww. wyroku sądu administracyjnego i ustalenie okoliczności faktycznych organ podjął jeszcze przed zwrotem akt sprawy. Następnie, po okresie oczekiwania na odpowiedź na wystosowane do Skarżącego wezwanie o przedłożenie stosownych dowodów, organ skierował do Skarżącego zawiadomienie na podstawie art. 79a § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego oraz o braku spełnienia przez Skarżącego przesłanek, informując, że może to spowodować wydanie decyzji odmownej. Chociaż zatem organ nie zawiadamiał strony zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o niezałatwieniu sprawy w terminie miesięcznym, podając przyczyny zwłoki oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy, to jednakże – zdaniem Sądu – organ przed wydaniem decyzji podjął jedynie niezbędne czynności (wezwał Skarżącego do przedłożenia dowodów celem wykazania przesłanek przyznania dotacji oraz wyznaczył termin na wypowiedzenie się) konieczne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Ta zaś została rozstrzygnięta decyzją organu o odmowie przyznania dotacji, wydaną 19 marca 2025 r., a zatem przed upływem dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt organowi przez sąd. Analiza przebiegu i terminów powyższych działań organu, implikuje wniosek, iż podjęte przez organ czynności wynikające z obowiązujących przepisów oraz z zaleceń wskazanych prawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 15 października 2024 r., mające na celu ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego, były konieczne i podejmowane bez zbędnej zwłoki, a tym samym brak jest podstaw prawnych do uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do bezczynności organu w rozumieniu art. 37 k.p.a. Brak aktywności organu w okresach pomiędzy wystosowaniem pism do Skarżącego miał swoje proceduralne usprawiedliwienie, bowiem wynikał z konieczności oczekiwania na odpowiedź Skarżącego i przedłożenie przez niego stosownych dowodów celem wykazania przesłanek przyznania dotacji. W świetle powyższych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.