I SAB/Gd 16/25

Dnia 27 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 27 października 2025 roku na posiedzeniu niejawnym skargi D.Ł. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z 2 września 2025 r. D.Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opieszałość organu polegającą na braku udzielenia odpowiedzi na jej skargę z 29 lipca 2025 r., złożoną w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych uregulowań wynika generalna zasada subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji. W przypadku skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 k.p.a. Wskazany przepis, w postępowaniu egzekucyjnym znajduje zastosowanie z uwagi na treść art. 18 pkt 2 ustawy z dnia o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132), z którego wynika, że w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z treści wniesionej skargi wynika, że strona domaga się ochrony w związku z bezczynnością (określaną przez skarżącą jako opieszałość) w rozpoznaniu wniesionej przez nią skargi z 29 lipca 2025 r., złożonej w toku toczącego się postępowania egzekucyjnego. Skoro przedmiotem skargi jest bezczynność organu egzekucyjnego to oznacza, że jej wniesienie do sądu administracyjnego powinno zostać poprzedzone złożeniem stosownego ponaglenia. Skarga do sądu administracyjnego może zostać bowiem wniesiona dopiero po wyczerpaniu wewnątrzadministracyjnego trybu zaskarżania rozstrzygnięć organów administracyjnych. Z przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 495/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 383/20). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.) Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia. W ocenie Sądu, taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, albowiem przed wniesieniem skargi do sądu strona nie złożyła stosownego ponaglenia do organu. W związku z tym, w obecnym stanie rzeczy skargę wniesioną przez stronę należy uznać za niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.