I SAB/Gd 3/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.M. na bezczynność Burmistrza Bytowa w przedmiocie podatku rolnego postanawia: odrzucić skargę. B.M. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza Bytowa (dalej jako: "organ") w przedmiocie podatku rolnego. W uzasadnieniu Skarżący podał, że [...] 2020 r. złożył korektę w podatku rolnym za lata 2018 – 2021. Do chwili obecnej organ nie wydał w jego sprawie decyzji. Nie otrzymał również żadnego pisma informującego o przedłużeniu postępowania w sprawie. Interweniował osobiście, jak i telefonicznie u Burmistrza Miasta. Rozmawiał także z pełnomocnikiem organu. Dostarczył wszystkie wymagane kopie decyzji [...]. Od złożenia korekt mija 5 lat a Burmistrz Bytowa nie wydał decyzji. Z powodu braku wydania decyzji jak podał Skarżący, zawieszone zostały wnioski w sprawach dotyczących zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Skarżący wskazał, że niewydanie decyzji skutkuje też obniżeniem wartości realnej kwoty zwrotu podatku akcyzowego. Skarżący wniósł o naliczenie odsetek ustawowych od wartości zwrotu akcyzy w latach 2019 – 2021. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wnosząc o oddalenie skargi podał, iż skarga na bezczynność Burmistrza Bytowa została wniesiona z naruszeniem art. 53 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Mianowicie strona Skarżąca nie wniosła ponaglenia do samorządowego kolegium odwoławczego, które zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa jest organem podatkowym wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę Strony Skarżącej na bezczynność Burmistrza Bytowa w przedmiocie podatku rolnego należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) zwaną dalej "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, m.in. w postępowaniach administracyjnych rozstrzyganych decyzją. Z kolei zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej wyczerpaniem środków zaskarżenia jest - w rozumieniu wskazanego przepisu wniesienie ponaglenia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszenie wskazanych powyżej przepisów art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. powoduje, że sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzeka o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Instytucja ponaglenia natomiast służy zwalczaniu zarówno bezczynności organów podatkowych, ja też przewlekłości ich działania (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 kwietnia 2015 r., I SAB/Gd 3/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej "CBOSA"). Przepis art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, powoływany dalej jako "O.p." umieszczony jest w rozdziale 4 działu IV ustawy - w przepisach dotyczących postępowania podatkowego wyznaczających standardy dla załatwiania spraw. Przepisy działu IV rozdziału 4 O.p., zatytułowanego "Załatwianie spraw" stanowią rozwinięcie zasad ogólnych postępowania podatkowego. W szczególności chodzi tu wprost o realizację zasady szybkości postępowania (art. 125 O.p.). W rozdziale tym określono terminy załatwiania sprawy podatkowej, od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do jego zakończenia przez organ I instancji (art. 139 § 1 i 2 O.p.), jak również termin załatwienia sprawy przez organ odwoławczy (art. 139 § 3 O.p.). W podanym rozdziale zawarto również przepisy dotyczące obowiązku zawiadomienia o uchybieniu terminu (art. 140 O.p.) oraz zwalczania bezczynności organu jak również przewlekłości postępowania w trakcie toczącego się postępowania (art. 141 O.p.). Z kolei wyjaśnienie przyczyn bezczynności organu lub przewlekłości działań organu i ustalenie winnych temu pracowników dokonywane jest poza postępowaniem podatkowym w ramach uprawnień nadzorczych przysługujących z racji zwierzchnictwa organizacyjnego i służbowego, o czym traktuje art. 142 O.p. Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 O.p., na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Organem zaś wyższego stopnia w sprawach z zakresu m. in. podatków rolnych jest samorządowe kolegium odwoławcze. W stanie sprawy, co potwierdził również pełnomocnik organu, Skarżący wniósł skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z pominięciem przysługującego mu środka zaskarżenia jakim jest ponaglenie. Ukształtowanie natomiast instytucji ponaglenia wskazuje, że warunkiem wniesienia zarówno skargi na bezczynność, ale i także skargi na przewlekłość jest uprzednie wniesienie przez podatnika ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zatem osoba, która zamierza wnieść skargę na bezczynność organu pierwszej instancji zobowiązana jest przed wniesieniem takiej skargi złożyć ponaglenie w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby złożenie skargi przez Skarżącego w niniejszej sprawie było poprzedzone ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p., a które według art. 52 § 2 p.p.s.a. jest obligatoryjne. W konsekwencji zatem skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.