I SAB/Gd 4/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie prowadzonej egzekucji postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 grudnia 2011 r. M.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie doręczenia skarżącemu rozliczenia kwot uzyskanych z egzekucji administracyjnej prowadzonej na rzecz wierzycieli: Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Wojewódzkiego. Skarżący wskazał, że w związku z toczącymi się przeciwko niemu postępowaniami egzekucyjnymi, w ramach których zajęto między innymi nadpłatę w podatku dochodowym za 2007 r. w kwocie 1153 zł oraz dokonano zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych w wysokości 1197,89 zł, wielokrotnie zwracał się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przedstawienie rozliczenia kwot uzyskanych z egzekucji, z którego wynikałoby m.in. w jaki sposób wyżej wskazane kwoty zostały wydatkowane, jednakże bezskutecznie. Dopiero w dniu 20 grudnia 2011 r. po czteroletniej walce z organem egzekucyjnym skarżący otrzymał rozliczenie, o które wnosił, jednakże nie wyjaśnia ono wszystkich wątpliwości w sprawie, w tym jakie kwoty zostały przekazane Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (wierzycielowi). W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego podniósł, że zarzut bezczynności jest niezasadny. Wskazał, że skarżący wniósł o przedstawienie mu rozliczenia pobranych kwot pismem z dnia 7 listopada 2011 r. (data wpływu do organu). Odpowiedź zawierająca zestawienie rozliczenia uzyskanych kwot za okres od 20 kwietnia 2008 r. do 6 grudnia 2011 r. została skarżącemu przesłana pismem z dnia 6 grudnia 2011 r. (doręczonym w dniu 19 grudnia 2011 r.). Organ wskazał nadto, że skarżący nigdy nie kwestionował wysokości kosztów egzekucyjnych, nie wystąpił także do organu egzekucyjnego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, w trybie art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a. Końcowo organ wskazał, że skarga winna zostać odrzucona, jako wniesiona bez wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a więc wniesiona bez zachowania odpowiedniego trybu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) określają art. 3 § 2 pkt 1 -4a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4a. Zauważyć należy, że skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi albowiem jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ w ustalonym terminie nie podjął określonych w art.3 § 2 pkt 1-4a czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, albo mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności. Natomiast w przypadku postępowania egzekucyjnego w administracji o bezczynności można mówić tylko w przypadku określonym w art.3 § 2 pkt 3, który dotyczy "postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie." Konsekwencją przyjętego w art.3 § 2 pkt 3 rozwiązania jest, iż kontroli sądów administracyjnych w postępowaniu egzekucyjnym podlegają wydawane przez organ egzekucyjny postanowienia, na które służy zażalenie, albo bezczynność organu w wydaniu takiego postanowienia. (por postanowienie NSA z dnia 7 września 2011 r., I OSK 1489/11). W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył skargę na bezczynność organu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegającą na niedoręczeniu mu rozliczenia wyegzekwowanych kwot. Abstrahując od zasadności tego zarzutu należy podkreślić, że tego rodzaju czynność faktyczna, polegająca na przedstawieniu zobowiązanemu rozliczenia kwot uzyskanych w egzekucji, nie mieści się w katalogu działań administracji publicznej objętej kognicją sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi nie jest niewydanie przez organ egzekucyjny konkretnego postanowienia, na które służy zażalenie, ale bezczynność w wykonaniu określonej czynności faktycznej, która to czynność nie jest objęta przepisem art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach należy uznać, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego skarga wniesiona została bez wyczerpania trybu przewidzianego dla wnoszenia skarg na bezczynność organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a., tj. bez wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Także zatem i z tego względu skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną odrzucił.