I SO/Gd 5/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 1 grudnia 2016 r., W. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika procesowego w osobie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z renty inwalidzkiej w wysokości 498 zł netto miesięcznie oraz świadczenia z pomocy społecznej przyznanego w kwocie 100 zł miesięcznie, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, wierzytelności ani papierów wartościowych, jego majątek stanowi dom (w stanie do remontu) o powierzchni 121 m2 i wartości 260.000 zł, udział w ½ części nieruchomości rolnej (łąki) o powierzchni 1,41 ha i wartości około 20.000 zł oraz samochód osobowy marki [...], zakupiony na kredyt, którego miesięczna rata wynosi 836 zł, nadto posiada zadłużenie z tytułu kredytu hipotecznego udzielonego w walucie obcej (CHF), którego miesięczna spłata wynosi około 2.000 zł. Jak wskazał wnioskodawca, od trzech miesięcy nie spłaca zobowiązań z tytułu udzielonych kredytów z powodu braku środków płatniczych, co skutkowało wszczęciem procesu windykacyjnego. Wskazać należy, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy była już przedmiotem oceny w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1531/16, w której postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. przyznano mu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W ocenie referendarza sądowego zawarte we wniosku informacje pozwalają uznać, iż wnioskodawca nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania również w niniejszej sprawie. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.