II SA/Gd 1/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., M. G. i C. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 28 października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku położonego na działkach nr [...] i [...] przy ul. C. w G. w z funkcji usługowej na funkcję mieszkalną wielorodzinną. W skardze na powyższą decyzję złożono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, uzasadniany faktem, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Wskazać także należy, że szerokie pojęcie wykonalności decyzji obejmuje również jej skuteczność, co ma miejsce w sytuacji, gdy decyzja wywołuje skutki prawne, bez konieczności jej wykonywania. Wstrzymanie wykonalności decyzji, może co do zasady, dotyczyć również decyzji charakteryzujących się skutecznością. Przesłanką uwzględnienia wniosku w takim przypadku jest zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku skuteczności decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlegają wykonaniu, bowiem polegają one na stwierdzeniu istnienia stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu, mają charakter deklaratoryjny i tym samym nie rodzą po stronie adresata i uczestników postępowania żadnych nakazów lub zakazów określonego zachowania się (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 1250/13 dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). Zaskarżona decyzja nie wywołuje zatem skutków o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać nadto należy, że strona składająca wniosek winna starannie uzasadnić swój wniosek o wstrzymanie wykonania i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione i konieczne, a poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku nie jest wystarczające. W złożonym wniosku nie zostały wskazane żadne okoliczności potwierdzające zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.