II SA/Gd 1004/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi F. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 lipca 2024 r., nr GG.ZUT.471.3.2024.KK/1 w przedmiocie określenia opłaty podwyższonej za pobór wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącej F. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. kwotę 1323 (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga F. Spółki Akcyjnej na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 lipca 2024 r., nr GG.ZUT.471.3.2024.KK/1, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 27 czerwca 2024 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku wydało informację o obowiązku uiszczenia przez skarżącą za II kwartał 2022 r. opłaty podwyższonej w wysokości 44 090 zł za pobór wód podziemnych ze studni [...] (działka nr [...]) oraz studni nr [...] (działka nr [...]) bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Nie zgadzając się z powyższym, skarżąca złożyła reklamację, wskazując, że dołożyła wszelkich starań aby uzyskać nowe pozwolenie wodnoprawne w terminie. W dniu 31 stycznia 2022 r. skarżąca złożyła bowiem wniosek o uzyskanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, tj. w czasie, gdy poprzednie jeszcze obowiązywało. Powyższe, w ocenie skarżącej, świadczy o tym, że nigdy nie zamierzała korzystać z usług wodnych niezgodnie z prawem. Z kolei, postępowanie w sprawie wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego trwało ponad 20 miesięcy. Przedsiębiorca oczekujący zaś na wydanie kolejnego pozwolenia na korzystanie ze środowiska nie może być ukarany wyższą opłatą. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 31 lipca 2024 r., wydaną na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 280 pkt 1a, art. 281 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm.) w związku z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o rewitalizacji rzeki Odry (Dz.U. z 2023 r., poz. 1963 ze zm.), Dyrektor Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił skarżącej administracyjną karę pieniężną w postaci opłaty podwyższonej w wysokości 44 090 zł za korzystanie z usługi wodnej polegającej na poborze wód podziemnych na terenie działek nr [...] i nr [...] obręb [...] ze studni nr [...] i [...] za II kwartał 2022 r. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego. Uzasadniając wydaną decyzję, organ wskazał, że skarżąca posiadała pozwolenie wodnoprawne z dnia 21 lutego 2012 r. na pobór wód podziemnych na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], ze studni nr [...] i [...], którego termin obowiązywania został określony do dnia 28 lutego 2022 r. Wniosek o wydanie kolejnego pozwolenia skarżącą złożyła w dniu 31 stycznia 2022 r. Zawiadomieniem z dnia 2 czerwca 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Gdańsku przekazał ten wniosek według właściwości Dyrektorowi Regionalnemu Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Gdańsku. Postępowanie zostało wszczęte w dniu 4 kwietnia 2023 r. i zostało zakończone w dniu 4 lipca 2023 r. Nowe pozwolenie zostało wydane w dniu 6 października 2023 r. i stało się prawomocne w dniu 25 października 2023 r. Zdaniem organu, z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca nie dochowała wszystkich wymaganych prawem czynności, które skutkowałyby nieponoszeniem opłaty za brak aktualnego pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie organu, brak ważnego pozwolenia wodnoprawnego jest następstwem spóźnionego działania skarżącej. Przede wszystkim skarżąca nie dochowała należytej staranności z uwagi na niezłożenie odpowiednio wcześniej wniosku w celu uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego przed upływem okresu, na który udzielono dotychczasowego pozwolenia. Wniosek złożony został niecały miesiąc przed wygaśnięciem dotychczasowego pozwolenia. Ponadto, złożony w dniu 31 stycznia 2022 r. wniosek zawierał braki uniemożliwiające załatwienie sprawy a także został on złożony do organu niewłaściwego. Tym samym, skarżąca miała świadomość, że korzystanie z usług wodnych będzie się odbywać bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Z kolei, w art. 414 ust. 2 ustawy – Prawo wodne przewidziano możliwość przedłużenia bytu prawnego udzielonego pozwolenia wodnoprawnego w przypadku dochowania terminu na złożenie wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania owego pozwolenia przed upływem 90 dni do wygaśnięcia obowiązującego pozwolenia. Brak wydania nowego, ważnego pozwolenia wodnoprawnego wynikał z niezłożenia wniosku w terminie poprzedzającym wygaśnięcie pozwolenia obowiązującego (przed upływem 90 dni) a także złożenia go do organu niewłaściwego. Takim działaniem skarżąca doprowadziła do sytuacji, w której organ nie miał możliwości wydania nowej decyzji przed wygaśnięciem z mocy prawa dotychczas obowiązującego pozwolenia. Z uwagi na powyższe, organ uznał, że ciężar naruszenia prawa polegający na korzystaniu z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego jest znaczący i dlatego też zasadne jest wymierzenie skarżącej kary pieniężnej w formie opłaty podwyższonej. Jednocześnie, organ wskazał, że wysokość opłaty została obliczona prawidłowo w wysokości 500% opłaty zmiennej (8818 zł), określonej w informacji nr [....] z dnia 15 lutego 2023 r. za okres II kwartału 2022 r. Organ wskazał przy tym, że waga i okoliczności naruszenia prawa nie są znikome a zatem nie wystąpiły przesłanki z art. 189f k.p.a. We wniesionej do Sądu skardze skarżąca zarzuciła, że dołożyła wszelkich starań, aby uzyskać pozwolenie wodnoprawne na usługi wodne obejmujące pobór wód podziemnych ze studni nr [...] i [...] zlokalizowanych na terenie działek nr [...] i [...] obręb [...]. Wniosek o pozwolenie wodnoprawne złożyła w czasie, gdy obowiązywało jeszcze pozwolenie uprzednie, i nigdy nie zamierzała korzystać z usług wodnych niezgodnie z prawem. Nie mogła złożyć wniosku wcześniej, albowiem w 2022 r., w związku z pandemią COVID-19, obowiązywał szereg ograniczeń, które utrudniały skompletowanie dokumentacji niezbędnej do złożenia wniosku celem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego - w tym operatu wodnoprawnego. Dopiero 28 marca 2022 r. zniesiono większość ograniczeń, nakazów i zakazów. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 lipca 2024 r. wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Kontrolowaną decyzją nałożono na skarżącą opłatę podwyższoną za II kwartał 2022 r. w wysokości 44 090 zł za korzystanie z usługi wodnej polegającej na poborze wód podziemnych na terenie działek nr [...] i [...] obręb [...] ze studni nr [...] i [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, nie uznając tym samym reklamacji złożonej przez skarżącą od informacji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2024 r. Podstawę prawną nałożonej powyższą decyzją opłaty stanowił przepis art. 280 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm.). Przepis ten znajdował zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo uchylenia go z dniem 1 stycznia 2024 r. ustawą z dnia 13 lipca 2023 r. o rewitalizacji rzeki Odry (Dz.U. z 2023 r., poz. 1963 ze zm.), albowiem, zgodnie z treścią art. 19 ust. 3 tej ustawy, za korzystanie z usług wodnych, o których mowa w art. 280 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 13 (tj. ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne), do dnia 1 stycznia 2024 r. ponosi się opłatę podwyższoną na zasadach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art. 13 w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie zaś z treścią art. 280 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo wodne opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Stosownie przy tym do treści art. 281 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wysokość opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 1, w przypadku dokonywania poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Ustalając wysokość opłaty podwyższonej, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał (art. 281 ust. 3). Z treści powołanego art. 280 pkt 1 lit. a wynika, w sposób jednoznaczny, że przesłanką warunkującą obowiązek poniesienia opłaty podwyższonej jest brak odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego lub zintegrowanego. Orzekający organ stwierdził, że powyższa przesłanka została spełniona w niniejszej sprawie, jako że skarżąca w II kwartale 2022 r. korzystała z usługi wodnej polegającej na poborze wód podziemnych na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...] ze studni nr [...] i [...], bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Z przedstawionych przez organ ustaleń wynika przy tym, że pozwolenie wodnoprawne w tym zakresie uzyskane przez skarżącą decyzją z dnia 21 lutego 2012 r. było ważne do dnia 28 lutego 2022 r. Wniosek o wydanie nowego pozwolenia skarżąca złożyła w piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r. i kolejne pozwolenie wodnoprawne uzyskała decyzją z dnia 6 października 2023 r. Niewątpliwie zatem, w okresie od dnia 28 lutego 2022 r. do dnia 6 października 2023 r., skarżąca nie posiadała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 414 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Przepis art. 280 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo wodne nie budzi wątpliwości w sytuacji, gdy korzystanie z usług wodnych ma miejsce przez podmiot, który nigdy nie miał pozwolenia wodnoprawnego. Z kolei, w przypadku podmiotu, który dysponował pozwoleniem wodnoprawnym sytuacja nie jest tak jednoznaczna. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11, wskazał, że w sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji na podstawie w art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres. Wskazano przy tym, że chociaż niezałatwienie przez właściwy organ w terminie tego rodzaju sprawy (udzielenia pozwolenia na wprowadzanie substancji do środowiska) nie wyłącza samo przez się zastosowania art. 276 ust. 1 ustawy, to nie można jednak całkowicie abstrahować od przyczyn i okoliczności prawnych i faktycznych, które to niezałatwienie sprawy spowodowały. W tym zakresie NSA podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 1998 r., sygn. akt OPS 13/98, gdzie wskazano, że stwierdzenie, że strona nie ponosi odpowiedzialności prawnej z tego powodu, iż nie posiada wymaganego pozwolenia, może dotyczyć sytuacji wyjątkowej i wymaga oceny indywidualnej w każdej sprawie oraz oczywiście po uwzględnieniu wszystkich okoliczności. Dopiero ich łączna ocena pozwoli na sformułowanie wniosku, że w danej sprawie naliczenie i wymierzenie opłaty podwyższonej jest w sprzeczności z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego, zasadą sprawiedliwości, a także z zasadą praworządności materialnej (art. 7 Konstytucji RP). Do tych okoliczności należy w szczególności zaliczyć: posiadanie w poprzednim okresie przez podmiot korzystający ze środowiska pozwolenia na eksploatację instalacji w rozumieniu art. 180 w związku z art. 181 ustawy, termin wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia oraz spełnienie wymagań przewidzianych dla wniosku, przebieg postępowania w tej sprawie, a także brak naruszenia zasad ogólnych prawa ochrony środowiska, a przede wszystkim zasady zrównoważonego rozwoju (art. 3 pkt 50 ustawy), zasady kompleksowości (art. 5 ustawy), zasady prewencji i przezorności (art. 6 ustawy) oraz zasady zanieczyszczający płaci (art. 7 ustawy). Podsumowując NSA wskazał, że opłatę za korzystanie ze środowiska za okres, w którym z przyczyn leżących po stronie organu, upłynął już termin ważności dotychczasowego pozwolenia (ale właściwy organ nie stwierdził jeszcze jego wygaśnięcia), a nowe pozwolenie nie zostało jeszcze wydane, istnieje obowiązek poniesienia opłaty w wysokości takiej, jak w okresie ważności dotychczasowego pozwolenia. NSA podkreślił przy tym, że dlatego też, każdą tego rodzaju sprawę należy analizować indywidualnie, rozpatrując przyczyny braku pozwolenia, a w szczególności, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie kolejnego wymaganego pozwolenia oraz czy przyczyna braku pozwolenia jest związana z działaniem organu podczas rozpatrywania wniosku o wydanie nowego pozwolenia. Powyższy pogląd zachowuje aktualność mimo zmiany stanu prawnego. Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, tj. do 1 stycznia 2018 r. opłata podwyższona za korzystanie ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji, w tym więc za korzystanie z usług wodnych bez pozwolenia, wymierzana była bowiem w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 276 ust. 1.). Istota opłaty podwyższonej za korzystanie z usług wodnych bez stosownego pozwolenia była taka sama zarówno w przypadku stosowania przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, jak i przepisów ustawy - Prawo wodne (zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 4289/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji nie wynika zaś aby orzekający organ przeanalizował niniejszą sprawę w takim zakresie a tym samym aby zasadne było twierdzenie organu, że odpowiedzialnym za brak wydania pozwolenia jest wyłącznie skarżąca. Z ustaleń organu, zawartych w uzasadnieniu wydanej decyzji wynika przy tym, że skarżąca wniosek o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego złożyła w piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r. a poprzednie pozwolenie obowiązywało do dnia 28 lutego 2022 r. Nowe pozwolenie wydane zaś zostało dopiero po ponad roku od złożenia przez skarżącą wniosku, tj. w dniu 6 października 2023 r. Organ wskazał przy tym jedynie lakonicznie i niekonkretnie, że wniosek skarżącej zawierał braki i został złożony do organu niewłaściwego. Jednakże, organ nie wyjaśnił okoliczności dotyczących przekazania złożonego przez skarżącą wniosku do organu właściwego, a zwłaszcza daty tego przekazania, które miało miejsce dopiero w dniu 2 czerwca 2022 r., tj. po 5 miesiącach od jego złożenia. Zgodnie zaś z treścią art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Organ wskazał także na przepis art. 414 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, zgodnie z którym pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Z ustaleń organu zawartych w zaskarżonej decyzji nie wynika przy tym, czy skarżąca złożyła wniosek w tym zakresie. Ponadto, organ wskazał, że postępowanie przed właściwym organem zostało wszczęte w dniu 4 kwietnia 2023 r., co jest niezrozumiałe w kontekście daty złożenia przez skarżącą wniosku – 31 stycznia 2022 r. Tym bardziej, że decyzja wydana została dopiero po kolejnych 6 miesiącach, tj. w dniu 6 października 2023 r. Zgodnie zaś z treścią art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Okoliczności tych organ nie przeanalizował wydając kontrolowaną decyzję i nie ustalił ich wpływu na zasadność orzeczenia opłaty podwyższonej. Z kolei, samo złożenie wniosku o wydanie kolejnego pozwolenia wodnoprawnego na miesiąc przed upływem ważności starego pozwolenia nie może stanowić uzasadnienia dla kontrolowanej w sprawie decyzji. Nie można bowiem z góry założyć, że wystąpienie z wnioskiem miało miejsce zbyt późno tylko dlatego, że do wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego doszło już po upływie okresu ważności poprzedniego pozwolenia, jeżeli całkowicie abstrahuje się od przebiegu samego postępowania, zwłaszcza czynności podejmowanych przez organ, a także okoliczności mu towarzyszących (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 367/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wreszcie, organ nie odniósł się w ogóle do wskazywanych przez skarżącą okoliczności związanych z ograniczeniami wynikającymi z pandemii COVID – 19. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z kolei, Sąd nie może w zastępstwie organu dokonać ustaleń niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jako że sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie przy tym do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W świetle zaś art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Nie może być przy tym uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie (zob. wyrok NSA z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1241/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 251/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, wskazane uchybienia świadczą o wydaniu kontrolowanej decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane. Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uwzględnił skargę i uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 lipca 2024 r. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni powyższe rozważania, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na wniosek skarżącej i brak sprzeciwu organu.