II SA/Gd 101/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ekologicznego Stowarzyszenia na uchwałę Rady Gminy z dnia 7 października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W skardze na opisaną wyżej uchwałę Rady Gminy skarżące Stowarzyszenie złożyło wniosek o jej wstrzymanie, uzasadniając go toczącymi się pracami nad planem i Studium, które pociągają znaczne koszty w budżecie gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie, jak również o oddalenie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek jako niezasadny nie może zostać uwzględniony. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 2 pkt 3 tego przepisu, w razie wniesienia skargi na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Z kolei z treści § 3 omawianego przepisu wynika, iż po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skarga w sprawie niniejszej wniesiona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz.1591, ze zm.) a dotyczy uchwały Rady Gminy z dnia 7 października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Ł. Niewątpliwie zaskarżona uchwała nie stanowi przepisu prawa miejscowego. Wniosek taki wypływa z treści przepisu art. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), który w ust. 1, 2, 4 i 5 określa cel i warunki uchwały rady gminy o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ust. 8 zaś ustanawia, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Tak więc plan wymieniony jest wśród źródeł prawa objętych przepisem art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, natomiast ustawodawca nie przewidział, by przymiotem aktu prawa miejscowego objąć uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc również i do zmiany takiej uchwały (także: T. Bąkowski, Komentarz do art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zakamycze 2004). Wobec powyższego, wniosek skarżącego Stowarzyszenia o wstrzymanie zaskarżonej uchwały rozpoznać należy pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym kontekście wskazać należy, że przedmiotowa uchwała opisanych skutków nie wywołuje, niezależnie od okoliczności, iż skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia którejkolwiek z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Odwoływanie się bowiem do kosztów społecznych, a więc nie do szkody, jaką poniesie skarżący, nie mieści się wśród przesłanek objętych przytoczonym wyżej przepisem. Nadto należy dodać, że charakter zaskarżonej uchwały, zmieniającej uchwałę podjętą w myśl przepisu art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż nie może ona przejmować treści projektu planu, a więc nie określa w sposób wiążący przewidywanych rozwiązań przyszłego planu. Trzeba także dodać, że rada gminy, przy pewnych ograniczeniach ustawowych, może w toku prac planistycznych w miarę potrzeby dokonywać zmian, również co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet wycofać się z inicjatywy planistycznej, przerywając procedurę sporządzania planu (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004, str. 145-147). Tym samym, w ocenie Sądu, na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały brak byłoby podstaw do twierdzenia powstania jakiejkolwiek realnej szkody w majątku skarżącego bądź wystąpienia nieodwracalnych skutków o charakterze prawnym. Z powyższych względów oraz z uwagi na fakt, że skarżący nie wskazał i nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności objętych dyspozycją art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy wymienionego przepisu orzekł jak w sentencji postanowienia.