II SA/Gd 103/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 6 października 2011 r., nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J.F. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 3 czerwca 2011 r. R. D. wystąpił do Wójta Gminy K. z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali stalowej z przeznaczeniem na punkt naprawy ogumienia i sklep motoryzacyjny na terenie działek nr: [...] i [...] położonych przy ul. W. w miejscowości P., gmina K.. Decyzją z dnia 6 października 2011 r., znak: [...], Wójt Gminy K. na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 63 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił na rzecz inwestora warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. F. oraz G. F.. Odwołujący się podnieśli zarzuty, że: 1. decyzja jest niekompletna, bowiem nie zawiera pełnej analizy urbanistycznej; 2. inwestor nieprecyzyjnie zdefiniował funkcję i zakres usług, które zamierza wykonywać w przedmiotowym budynku, należy określić zakres działalności według systemu kodów CPV, kwalifikacji usług lub innego powszechnie stosownego wykazu usług; 3. decyzja błędnie określa sposób zabudowy względem stron świata, granice działek nie są zorientowane ortogonalnie względem kierunków geograficznych, co powoduje mylne wyobrażenie o ewentualnych skutkach uciążliwości i ograniczeń zabudowy działek sąsiednich; 4. planowana zabudowa zbliżona do granicy spowoduje zwiększenie zacienienia i konieczność oddalenia od granicy projektowanego domu mieszkalnego, a także ograniczy walory zagospodarowania działki nr 128/45 w zakresie lokalizacji okien zgodnie z§ 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), ograniczy też znacznie nasłonecznienie planowanych budynków mieszkalnych, nadto możliwość wybudowania hali o długości od 25 m od 30 m i wysokości 8 m zmniejszy atrakcyjność sąsiedniej działki; 5. niesprecyzowano dokładnie rodzaju działalności, którą inwestor będzie prowadził, co uniemożliwia spełnienie wymogów zabezpieczeń przeciwpożarowych; 6. nie wyznaczono stref ochronnych od przedmiotowych inwestycji, gdyż "punkt naprawy ogumienia" to inaczej wulkanizacja, a to wiąże się z hałasem i uciążliwym ruch pojazdów w okresie zimowym (wymiana opon); 7. nie zastosowano art. 73, 74 i 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150); 8. nie przeprowadzono precyzyjnej analizy komunikacyjnej z Prezydentem Miasta G., gdyż wskutek zabudowy nastąpi zwiększenie uciążliwości komunikacyjnych, w przedmiotowej inwestycji istnieją już wjazdy od ul. W., w sąsiedztwie jest pętla autobusowa i postój taksówek, a dojazd do działek nr [...] i nr [...] leży na granicy gminy K. i miasta G.. Pismami z dnia 22 i 23 listopada 2011 r. inwestor D. D. oraz A. D., K. T., J. F., G. F., W. K., L. K., K. O., R. Ł. i B. Ł. wyrazili zgodę na zmianę decyzji Wójta Gminy K. z dnia 6 października 2011 r., znak: [...]. Proponowana przez inwestora zmiana decyzji miała polegać na zmianie wysokości budynku z 8 m od poziomu terenu do górnej krawędzi gzymsu lub do kalenicy do 5,6 m, zmianie załącznika graficznego Nr 1 do decyzji ustalającego nowe nieprzekraczalne linie zabudowy i zmianie szerokości pasa zieleni wzdłuż granicy z terenem zabudowy mieszkaniowej z 3 m na 1,5m". W związku z powyższym, Wójt Gminy K. decyzją z dnia 28 listopada 2011 r., na podstawie art. 132 § 2 i 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniesionego odwołania, za zgodą stron, zmienił decyzję Wójta Gminy K. z dnia 6 października 2011 r., znak: [...], zgodnie z opisanym powyżej wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 listopada 2012 r. (sygn. akt: [...]), po rozpoznaniu odwołania J. F. od powyższej decyzji z dnia 28 listopada 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U., Nr 164, poz. 1588 ze zm.) oraz § 12 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z dnia 28 listopada 2011 r., i umorzyło postępowanie w tym zakresie. Organ, wskazał, że wobec braku zgody na zmianę decyzji, nie może ona pozostać w obrocie prawnym, jako niezgodna z art. 132 § 2 k.p.a. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia 28 listopada 2011 r. wydanej w trybie art. 132 § 2 k.p.a. skutkowało koniecznością rozpoznania wniesionych odwołań przez organ II instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt: [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 6 października 2011 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenuw przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 12 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy odnosząc się do treści art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym orzekł o zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującymi przepisami prawa. Swoje uzasadnienie oparł na dołączonych do akt sprawy dokumentach: decyzji Wójta Gminy K. z dnia 8 października 2009 r. orzekającej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postanowieniu Starosty P. z dnia 26 sierpnia 2011 r. o uzgodnieniu możliwości przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i przeznaczenie ich pod inwestycję polegającą na budowie hali stalowej z przeznaczeniem na punkt naprawy ogumienia i sklep motoryzacyjny na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości P., uzgodnieniu projektu decyzji z Zarządem Dróg i Zieleni Miasta G. z dnia 29 września 2011 r. oraz analizie wykonanej przez architekta - członka Północnej Okręgowej Izby Urbanistów, stanowiącej załącznik Nr 2 do zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ wskazał, że decyzja jest kompletna, zawiera analizę urbanistyczną, sporządzoną zgodnie z przepisami ww. ustawy i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił, że nie ma żadnych przepisów zawartych ww. ustawie i rozporządzeniu ani innych przepisów odrębnych, nakazujących organowi wydającemu decyzję o warunkach zabudowy, określenie funkcji i zakresu usług objętych inwestycją systemem kodów CPV czy kwalifikacji usług. Przeciwnie art. 52 ww. ustawy określając wymogi dotyczące złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy nakazuje określić charakterystykę projektowanej zabudowy we wniosku, a gdy postępowanie administracyjne w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, następuje na wniosek, organ nie jest uprawniony do zmiany, modyfikowania czy poprawiania wniosku inwestora. Za niezrozumiały organ odwoławczy uznał zarzut wadliwego usytuowania zabudowy odnośnie stron świata. Organ wskazał, że inwestor lokalizuje inwestycję tak jak określają to jego potrzeby czy warunki nieruchomości i nikt nie może tego prawa kwestionować, jeżeli lokalizacja jest zgodna z prawem. Odnośnie zarzutu ewentualnego zacienienia działki wskutek planowanej zabudowy, organ podniósł, że kwestia ta nie może podlegać rozpatrywaniu w tym postępowaniu, zarzut ten może być zgłoszony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, w tym postępowaniu należy bowiem zachować wymagania zawarte w art. 5 ust. 2 pkt 8-9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm.), dotyczące odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej i ochrony interesów osób trzecich. Organ uznał, że zaskarżona decyzja zawiera postanowienia co do lokalizacji jakim powinny odpowiadać budynki zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i co do ochrony interesów osób trzecich zarówno w trakcie budowy, jak i późniejszej eksploatacji. Organ uznał za niezasadne zarzuty dotyczące "stref ochronnych" czy uciążliwości komunikacyjnych, wskazując, że inwestycja nie wymagała uzgodnienia uwarunkowań środowiskowych i posiada uzgodnienie z zarządcą drogi - ulicy do której ma dostęp teren przewidziany na inwestycję. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji ustalił warunki niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu oraz stwierdził istnienie łącznie wszystkich tych warunków. Organ wskazał, iż inwestor korzystając ze swej nieruchomości, zgodnie z art. 6 ust. 2 ww. ustawy ma uprawnienie w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. J. F. wniósł skargę na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy oraz o zwrotu kosztów postępowania. U uzasadnieniu skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało dwie odrębne decyzje nie posiadające oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i wzajemnie sprzeczne tj. decyzję z dnia 12 listopada 2012 r. sygn. akt: [...] oraz z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt: [...], naruszając tym samym art. 104 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja narusza art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a., dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją tj. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 listopada 2012 r. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu wadliwe ustalenie stanu faktycznego, skutkujące błędnym rozstrzygnięciem, gdyż działka nr [...] nie graniczy z działką, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, a ponadto nie stanowi ona własności ani współwłasności skarżącego. Skarżący zakwestionował pogląd o braku konieczności doprecyzowania funkcji i zakresu usług, które inwestor zamierza wykonywać w przedmiotowej inwestycji i stwierdził, że odstąpienie przez organ od określenia zakresu działalności według systemu kodów CPV, kwalifikacji usług narusza art. 75 § 1 i art. 76 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem materialnym i procesowym. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali stalowej z przeznaczeniem na punkt naprawy ogumienia i sklep motoryzacyjny na terenie działek nr: [...] i [...] położonych przy ul. W. w miejscowości P., gmina K., zostały wydane z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) . Skarżący w odwołaniu, jak również w skardze zarzucił organom naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, poprzez pominięcie, że dopuszczenie usytuowania budynku w odległości 1,5 m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy działki skarżącego (dz. nr [...]) w efekcie spowoduje zacienienia planowanej zabudowy mieszkaniowej na działce skarżącego, jak również konieczność znacznego odsunięcia w przypadku planowanej zabudowy. Organ odwoławczy słusznie w niniejszej sprawie wskazał, że kwestia zacienienia sąsiedniej działki wskutek realizacji planowanej inwestycji badana będzie na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W związku z ustaleniem w decyzji zbliżenia planowanego obiektu do granicy na odległość 1,5 m szczegółowego rozważenia wymagała natomiast dopuszczalność dokonania w decyzji o warunkach zabudowy takiego ustalenia i jego prawidłowość. § 12 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W § 12 ust. 3 rozporządzenia przewidziano odstępstwa od powyższej reguły obowiązujące w zabudowie jednorodzinnej, za dopuszczalne uznano sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m (§ 12 ust. 3 pkt 1). Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 2 rozporządzenia ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie jednorodzinnej - należy przez to rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Na działce, dla której ustalane są warunki zabudowy nie jest planowana zabudowa jednorodzinna, a szerokość tej działki nie była przez organ ustalana. Zbliżenie obiektu do granicy nie znajduje zatem uzasadnienia w treści cytowanego przepisu. Unormowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zaprezentowano stanowisko o braku podstaw do stosowania unormowania § 12 ust. 2 rozporządzenia. Wskazano, że zamieszczenie w decyzji o warunkach zabudowy pozwolenia na usytuowanie garażu bezpośrednio przy granicy działki inwestora z działką innego podmiotu lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy stanowi naruszenie prawa materialnego, a przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest sprzeczny z ustawami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z prawem budowlanym. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. II OSK 2065/10 Lex nr 1121197, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. II SA/Łd 630/12 Lex nr 1241641 wraz z argumentacją zawartą w uzasadnieniach tych wyroków) W ocenie Sądu za dopuszczalną uznać należy także odmienną od powyższej interpretację. Unormowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia nie stanowi upoważnienia dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy do określenia usytuowania budynku na granicy nieruchomości lub w odległości 1,5 m od granicy. Przepis ten skierowany jest do organu wydającego pozwolenie na budowę i ma na celu uwzględnienie usytuowania budynku w stosunku do granicy nieruchomości wynikającego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy, lecz jedynie w granicach wynikających z tego unormowania. Podstawę ustalania w planie zagospodarowania przestrzennego usytuowania budynków na nieruchomości względem ich granic stanowi art. 15 ust. 3 pkt 8 ustawy o o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do granic przyległych nieruchomości. Norma § 12 ust. 2 rozporządzenia nakazuje uwzględnić ustalenia planistyczne w tym zakresie jedynie wówczas gdy ustalenia planistyczne przewidują usytuowanie obiektu w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy. Stanowi to w istocie ograniczenie stosowania normy aktu planistycznego w związku z art. art. 15 ust. 3 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu, podobnej ocenie poddać należy kwestię związaną z ustaleniem zbliżenia do granicy budynku w decyzji o warunkach zabudowy. Art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustalenie zbliżenia obiektu do granicy może być elementem ładu przestrzennego obowiązującego na obszarze analizowanym. Sposób umiejscowienia obiektu na działce budowlanej mieści się w pojęciu "cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu", o których jest mowa w art. Art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli zatem na danym terenie elementem kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu jest posadowienie obiektu przy granicy lub w odległości 1,5 m od granicy, organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może ustalić takie usytuowanie obiektu nawet jeżeli nie wynika ono z unormowań § 12 rozporządzenia. W ocenie Sądu, przeciwko takiej interpretacji nie przemawia treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588), które zgodnie z § 1 określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Z porównania treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i treści § 1 rozporządzenia wynika, że uregulowane w rozporządzeniu kwestie mieszczą się w zakresie pojęcia gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Unormowania rozporządzenia nie obejmują zatem całości kompetencji organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, które to pojęcie jest pojęciem o szerszym zakresie. Także historyczne ujęcie tej kwestii przemawia za dopuszczeniem ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy zbliżenia do granicy nieruchomości. Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41 ze zm.) obowiązywało unormowanie § 12 ust. 6 rozporządzenia stanowiące, że budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, z zastrzeżeniem ust. 10 oraz § 271 ust. 12 pkt 1, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja taka w poprzednio obowiązującym stanie prawnym była wydawana nie tylko w sytuacji istnienia planu zagospodarowania przestrzennego, lecz także w razie jego braku (art. 40 ust. 2 cyt. ustawy) podobnie jak decyzja w warunkach zabudowy wydawana w aktualnie obowiązującym stanie prawnym. W ocenie Sądu, dopuszczenie w decyzji o warunkach zabudowy możliwości zbliżenia do granicy nieruchomości może być podyktowane wyłącznie względami ładu przestrzennego i kontynuacji zastanego sposobu zabudowy. Interesy inwestora zamierzającego zbliżyć obiekt do granicy w pozostałym zakresie chronią unormowania § 12 rozporządzenia oraz art. 9 ust. 1 prawa budowlanego, zgodne z którym W przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7, w trybie przewidzianym w tym przepisie. Mimo uznania, co do zasady, że ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy umiejscowienia budynku w odległości 1, 5 m od granicy nieruchomości sąsiedniej jest możliwe, wskazać należy, że organ w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wykazał, by takie położenie obiektu wynikało z zasad zachowania na tym terenie ładu przestrzennego i stanowiło kontynuację zastanego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydaną decyzję należy zatem uznać za wadliwą. Ponownie rozpatrując sprawę, organ winien wykazać zasadność położenia obiektu w odległości 1,5 m od granicy nieruchomości, a w przypadku braku podstaw do takiego usytuowania budynku, zwrócić się do inwestora o modyfikację wniosku, a w razie jej braku, odmówić ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem przewidującym takie usytuowanie budynku. Pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Fakt wydania decyzji z dnia 12 listopada 2012 r. nie pozostaje w sprzeczności z wydaniem zaskarżonej decyzji. Zarzut wadliwego odstąpienia przez organ od określenia zakresu działalności według systemu kodów CPV kwalifikacji usług jest niezasadny, bowiem w obowiązujących przepisach brak jest obowiązku przyjęcia w decyzji o warunkach zabudowy takiej kwalifikacji. Zarzut dotyczący błędnego określa sposób zabudowy względem stron świata zasadnie został oceniony przez organ odwoławczy jako bezzasadny. Wskazać także należy, że przepisy prawa nie przewidują wyznaczenia stref ochronnych w decyzji o warunkach zabudowy dla takiej inwestycji, podobnie jak nie wprowadzają obowiązku przeprowadzenia sugerowanej przez skarżącego precyzyjnej analizy komunikacyjnej z Prezydentem Miasta G.. Także powoływana przez skarżącego treść art. 73, 74 i 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150) nie znajdowała w sprawie zastosowania. Organ odwoławczy błędnie wskazał w uzasadnieniu decyzji, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] zamiast [...], jednak wadliwość ta stanowiąca oczywistą omyłkę nie miała żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji. Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawioną przez Sąd ocenę prawna i wskazania odnośnie dalszego postępowania. Rozstrzygnięcie w pkt 2 sentencji wyroku zapadło na podstawie art.152 p.p.s.a., zaś w pkt 3 na podstawie art. 200 p.p.s.a.