II SA/Gd 1036/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie : Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant: Barbara Kroczak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia 27 marca 2002r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu oddala skargę. Decyzją z dnia 25 stycznia 2002r.Prezydent Miasta na podstawie art. 105 § 1 kpa z dnia 28.03.1980r. (Dz. U. Nr 9, poz. 26 ze zm.), art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 91 poz.578 ze zm ) w związku z art. 92 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 578) po ponownym rozpatrzeniu sprawy A Spółki z o.o. w T. dotyczącej zmiany sposobu użytkowania hali samochodowej B Zakład Taboru na pomieszczenia do prowadzenia działalności związanej z unieszkodliwianiem i wykorzystaniem odpadów niebezpiecznych i wykorzystaniem odpadów innych niż niebezpieczne umorzył postępowanie z urzędu. W uzasadnieniu wskazano, że jest to drugie postępowanie w tej sprawie. Stan faktyczny będący podstawą wydania istniejącej decyzji nie uległ zmianie. W pierwszym postępowaniu w tej sprawie rozpatrzonej z wniosku skarżącego z dnia 19.11.1999r. funkcjonuje ostateczna decyzja z dnia 15.11.2000r., gdyż została utrzymana w mocy decyzją wojewody z dnia 24.01.2001r. Na rozstrzygnięcie tej decyzji złożona została przez inwestora skarga aktualnie rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Świetle powyższego stanu faktycznego ponowne wydanie decyzji w tej samej sprawie z drugiego wniosku z dnia 18.01.2001r. dotknięte byłoby wadą nieważności, gdyż dotyczyłoby sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło A Spółka z o.o. w T., zarzucając organowi naruszenie przepisu art. 105 § 1 kpa przez umorzenie postępowania administracyjnego, które stało się bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazano, że wbrew twierdzeniom organu nie jest to drugie postępowanie w tej samej sprawie. Poprzedni wniosek dotyczył zmiany sposobu użytkowania hali na stałe, zaś wniosek z 18.01.2001r. dotyczy zmiany sposobu użytkowania hali na okres tymczasowy. Postępowanie to zostało zakończone postanowieniem z dnia 22.01.2001 r. Skarżąca wskazała, że jej wniosek oparty jest przede wszystkim na tym, że od 01.01.2001r. nie obowiązuje już decyzja ustalająca strefę ochronną dla ujęcia wody [...], która była główną przyczyną odmowy zmiany sposobu użytkowania hali. Toczące się aktualnie postępowanie wodno prawne w przedmiocie ustanowienia nowej strefy uległo umorzeniu z mocy prawa na podstawie art. 25 ust. 2 nowej ustawy z 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy- Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085). Skarżąca wskazuje również, iż wystąpiła z wnioskiem do Zarządu Miasta o zmianę planu zagospodarowania terenu na funkcje "działalność gospodarcza" i uzyskała w tej mierze pozytywną decyzję Zarządu Miasta z dnia 05.04.2001r. Dotychczas główną przeszkodą zmiany funkcji tego terenu w planie zagospodarowania była lokalizacja hali w pośredniej strefie ochronnej. Nieobowiązywanie strefy ochronnej od 01.01.2001r daje możliwość uzyskania zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma zatem przeszkód, aby na okres niezbędny dla dokonania zmian w planie zagospodarowania przestrzennego wydać zgodę na tymczasową zmianę sposobu użytkowania hali. Spółka twierdzi, iż organ i Instancji umorzeniem tego postępowania naruszył przepisy art. 75 i 77 kpa przez niedogłębne zbadanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności pominięcia dowodu w postaci decyzji UM Wydział Architektury i Nadzoru Budowlanego z 08.07.1998r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji PN. "[...] na terenie B [...], w których w pkt 1 ustaleń dopuszcza się budowę inwestycji jako tymczasową właśnie w obrębie jednostki planistycznej [...]. Decyzją z dnia 27 marca 2002r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż w sprawie zmiany sposobu użytkowania hali istnieje ostateczna decyzja organu z dnia 24.01.2001r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 15.11.2000r. odmawiającej zgody na zmianę sposobu użytkowania tejże hali ze względu na jej niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta T. Obowiązujące przepisy Prawa budowlanego z 1994r. nie przewidują możliwości wydawania pozwoleń na tymczasową zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych. Zmiana sposobu użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z dyspozycją § 10 rozporządzenia MGPiB z dnia 15.12.1994r.w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. Nr 10 z 1995r.) musi być zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego do chwili obecnej nie nastąpiła zmiana planu miejscowego dot. terenu, na którym położona jest powyższa hala. Skargę na powyższą decyzję wniosło A Sp. z o.o. w T. W uzasadnieniu podniesiono zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów, administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Kryterium bezprzedmiotowości i ustalenie istnienia tej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie, ponieważ nie będzie wtedy podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości. Wadliwość ta miałaby charakter kwalifikowany prowadzący w konsekwencji do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zastosowanie tego przepisu następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy [vide: wyrok NSA z dnia 28.11.2000r. I SA/Ka 1458/99 Lex nr 47122). Za prawidłowe należy uznać ustalenie dokonane przez orzekające w sprawie organy, iż skarżący w swym wniosku zmierza do tego samego czego dotyczył wcześniej rozpoznany wniosek w poprzedniej sprawie. Istotne bowiem jest to, że w sprawie zmiany sposobu użytkowania hali istnieje skontrolowana przez NSA w sprawie IISA/Gd 511/01 ostateczna decyzja z dnia 24.01.2001r. znak [...], którą utrzymano w mocy decyzją organu I instancji z dnia 15.11.2000r. znak [...]. Decyzją I instancyjną odmówiono zgody na zmianę sposobu użytkowania tejże hali ze względu na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta T. Obowiązujący dla danego terenu plan zagospodarowania przestrzennego nie uległ zmianie a czynione w tym kierunku starania skarżącego nie mają znaczenia prawnego w sprawie. Dla oceny tożsamości sprawy nie mają też znaczenia inne podnoszone okoliczności skargi takie jak: upływ terminu ważności decyzji administracyjnej o ustanowieniu strefy ochronnej dla ujęcia wodnego [...] czy pozytywna opinia Zarządu Miasta w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że wniosek skarżącego wszczął "nową sprawę administracyjną" a teoretycznie możliwe tymczasowe dotychczasowe użytkowanie w świetle obowiązujących w czasie orzekania przepisów ustawy- o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 10 ust. 1 pkt 10) nie ma w sprawie zastosowania. Brak jest również możliwości do wystąpienia przesłanki z art. 37 ust. 1 cyt. ustawy, ponieważ w planie nie ustalono zasad tymczasowego zagospodarowania. Stwierdzić w tym miejscu należy, że to nie wniosek strony decyduje o tym, że sprawa ma swój przedmiot lecz stosowny przepis prawa materialnego a w rozważanym przypadku można by o tymczasowym sposobie użytkowania mówić tylko w sytuacji gdyby możliwość taka wynikała wprost z planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym terenie. W konkluzji stwierdzić należy, że tylko zmiana planu zagospodarowania przestrzennego w ramach której wprowadzony by został zapis o "tymczasowym" sposobie użytkowania zgodnym z działalnością skarżącego powodowałaby, że wniosek miałby "przedmiot" - takiej zmiany jednak nie było. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł, jak w sentencji wyroku.