II SA/Gd 1059/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2024 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 17 sierpnia 2023 r. znak: SKO.421.649.2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz skarżącej D. J. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. J. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 17 sierpnia 2023 r., uchylającą decyzję Wójta Gminy Chojnice w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w tytułu opieki nad niepełnosprawną matką i orzekającą co do istoty sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 6 maja 2022 r. D. J. zwróciła się o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, K. T. Z akt sprawy wynika, że K. T. (ur. 27 czerwca 1957 r.), zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej KRUS z dnia 22 marca 2022 r. jest niezdolna do samodzielnej egzystencji na czas określony – od 3 grudnia 2021 r. do marca 2023 r. Na podstawie ustaleń przeprowadzonych przez pracownika socjalnego w trakcie wywiadu środowiskowego oraz na podstawie złożonych przez wnioskodawczynię oświadczeń ustalono, że K. T. jest osobą niepełnosprawną ruchowo, nie porusza się samodzielnie, porusza się przy pomocy kul, potrzebuje pomocy przy wchodzeniu pod prysznic, asysty w drodze do toalety czy w przemieszczaniu się z łóżka na krzesło, wymaga pomocy przy ubieraniu się. Wymaga pomocy we wszystkich czynnościach związanych z zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych: opieki higienicznej, medycznej, kontaktów z otoczeniem oraz wsparcia emocjonalnego. Wnioskodawczyni pozostaje do dyspozycji matki przez całą dobę. Ustalono, że K. T. jest wdową, a D. J. jest jedyną osobą sprawująca nad nią opiekę. Ze złożonego oświadczenia wynika, że D. J. do 22 kwietnia 2022 r. sprawowała również opiekę nad ojcem – J. T. i z tego tytułu była uprawniona do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Wnioskodawczyni wykonuje wszystkie czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Pomaga matce przy czynnościach higienicznych – wstawaniu, kąpieli, ubieraniu, prowadzeniu do toalety, podmywaniu oraz przy czynnościach, przy których niepełnosprawna sobie nie radzi: przygotowuje i podaje posiłki, podaje leki. Wójt Gminy Chojnice, decyzją z dnia 3 czerwca 2022 r. odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawna matką, K. T. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 615; dalej jako "u.ś.r."), albowiem niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z 13 lipca 2022 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 10 maja 2023 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 882/22 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 13 lipca 2022 r. Sąd zakwestionował zasadność uznania przez organ odwoławczy, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy rezygnacją strony z aktywności zawodowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. W piśmie z dnia 13 lipca 2023 r. wnioskodawczyni przedłożyła kolejne orzeczenie lekarza orzecznika KRUS z dnia 5 czerwca 2023 r. ustalające okresową niezdolność do samodzielnej egzystencji K. T. do czerwca 2025 r. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, decyzją z dnia 17 sierpnia 2023 r., uchyliło w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i orzekło o przyznaniu wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, K. T. od 1 maja 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. w kwocie 2.119 zł miesięcznie oraz od 1 stycznia 2023 r. w kwocie 2.458 zł miesięcznie do 31 marca 2023 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że z zebranego materiału dowodowego wynika związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją przez stronę z aktywności zawodowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. Okoliczność, że istnieje związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez wnioskodawczynię zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką znalazła bowiem potwierdzenie już na etapie starania się przez stronę o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem w 2021 r. Od tego czasu stan zdrowia podopiecznej uległ pogorszeniu. Organ zwrócił także uwagę, że wcześniejszy brak zatrudnienia wnioskodawczyni wynikał ze sprawowania opieki nad ojcem, który zmarł. Organ odwoławczy zakwestionował jednocześnie prawidłowość wydania decyzji przez organ I instancji w oparciu o przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. wskazując, że Wójt zastosował niekonstytucyjny warunek, od którego uzależniono przyznanie prawa do żądanego świadczenia, stawiając ją tym samym w gorszej sytuacji niż osoby sprawujące opiekę nad dorosłym członkiem najbliższej rodziny, którego niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 18 roku życia, ewentualnie przez ukończeniem 25 roku życia w wypadku nauki w szkole lub szkole wyższej. W dalszej kolejności, wskazując na treść przepisu art. 24 ust. 1 u.ś.r. organ odwoławczy wyjaśnił, że świadczenie przyznano od 1 maja 2022 r. na czas obowiązywania orzeczenia z 22 marca 2022 r. o niepełnosprawności K. T. do tj. do końca marca 2023 r. W ocenie Kolegium, wobec braku ciągłości ustalenia niepełnosprawności matki wnioskodawczyni nowe orzeczenie uzyskane w czerwcu 2023 r. na okres do 2025 r. nie daje podstaw do przedłużenia tego terminu. Zdaniem Kolegium strona winna wystąpić z nowym wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze na powyższą decyzję podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 24 ust. 2a u.ś.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego pominięciu przy orzekaniu, mimo że skarżąca złożyła wniosek z zachowaniem określonego w tym przepisie terminu. Zarzucono także naruszenie art. 24 ust. 3 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak jest możliwości przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres po 31 marca 2023 r. w związku z brakiem ciągłości między złożonym w sprawie orzeczeniem lekarza rzeczoznawcy KRUS wydanym na okres do 31 marca 2023 r., a orzeczeniem lekarza rzeczoznawcy KRUS z dnia 5 czerwca 2023 r. wydanym na okres do czerwca 2025 r. Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności: - art. 77 § 1 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") poprzez niewzięcie pod uwagę całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności faktu wydania w trakcie trwania postępowania orzeczenia lekarza rzeczoznawcy KRUS o niezdolności K. T. do samodzielnej egzystencji na okres do czerwca 2025 r.; - art. 23b ust. 1 pkt 5 u.ś.r. poprzez niezweryfikowanie przy użyciu odpowiednich rejestrów, czy K. T. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co doprowadziło do pominięcia przy orzekaniu faktu istnienia takiego orzeczenia, co z kolei skutkowało przyznaniem skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z naruszeniem art. 24 ust. 3 u.ś.r. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wniesiono także o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów: - poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pisma z dnia 26 września 2023 r. oraz wyciągu z książki nadawczej i systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej na okoliczność udzielenia odpowiedzi na pismo Kolegium z dnia 14 września 2023 r., - poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pisma Kolegium z dnia 12 października 2023 r. na okoliczność pominięcia w postępowaniu odpowiedzi pełnomocnika strony na wezwanie z dnia 14 września 2023 r., - kopii orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności K. T. z dnia 27 lipca 2022 r. na okoliczność legitymowania się przez niepełnosprawną orzeczeniem o niepełnosprawności uzasadniającym przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres dłuższy aniżeli orzeczony zaskarżoną decyzja. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, ustosunkowując się do przedstawionego orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Chojnicach z dnia 27 lipca 2022 r. Kolegium wskazało, że orzeczenie to nie było przedmiotem analizy i badania organu I instancji, nie zostało także złożone przy piśmie strony z dnia 13 lipca 2023 r. Zdaniem organu wywodzona podstawa wznowieniowa nie uprawniała do innego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, w tym uwzględnienia skargi. Końcowo Kolegium podniosło, że po wydaniu zaskarżonej decyzji, strona nie skorzystała z możliwości wniesienia o zmianę lub uzupełnienie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w graniach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., albowiem strony postępowania złożyły wnioski o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 13 lipca 2023 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Chojnice o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w tytułu opieki nad niepełnosprawną matką i orzekającej co do istoty sprawy, stwierdził, że narusza ona prawo. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.; dalej jako: "u.ś.r."). Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skutecznie ubiegać się może jedynie osoba określona w punktach od 1 do 4 tego przepisu, która sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną (legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji) w takim wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. Przy tym, niewątpliwie przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Jednakże, jak słusznie wskazało Kolegium, przepis ten powinien być, interpretowany z uwzględnieniem wiążącego, w myśl art. 190 Konstytucji RP, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, z którego wynika, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała po ukończeniu 18 roku życia, przesłanka momentu powstania niepełnosprawności przy ocenie przesłanek nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji, przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać z jej pominięciem. Organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają zatem obowiązek procedować w oparciu o przepisy u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. W niniejszej sprawie skarżąca, jako córka, niewątpliwie była osobą uprawnioną do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w związku z opieką nad matką. W sprawie niesporne jest, że matka skarżącej na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej KRUS z dnia 22 marca 2022 r. została uznana za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji na czas określony – od 3 grudnia 2021 r. do marca 2023 r. Z uwagi na spełnienie przesłanek przyznania świadczenia organ odwoławczy korzystając ze swoich kompetencji reformatoryjnych uchylił decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania świadczenia i orzekł o jego przyznaniu do końca terminu ważności orzeczenia. Jednocześnie Kolegium uznało, że wobec braku ciągłości ustalenia niepełnosprawności matki wnioskodawczyni nowe orzeczenie uzyskane w czerwcu 2023 r. na okres do 2025 r. nie daje podstaw do przedłużenia terminu przyznania świadczenia. Z akt sprawy wynika, że na etapie postępowania odwoławczego skarżąca przedstawiła wydane 5 czerwca 2023 r. orzeczenia Lekarza Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego stwierdzające okresową niezdolność K. T. do samodzielnej egzystencji do czerwca 2025 r. (pismo w aktach administracyjnych). Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Modyfikacja tego rozwiązania uregulowana jest w art. 24 ust. 2a u.ś.r., zgodnie z którym jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Końcowy termin przysługiwania świadczenia ustala się na podstawie art. 24 ust. 3 tej ustawy. Według tego przepisu w przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby, prawo to ustala się na okres zasiłkowy, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia, nie dłużej jednak niż do końca okresu zasiłkowego. Żaden z przywołanych przepisów, ani też innych przepisów u.ś.r. nie reguluje sytuacji, jaka miała miejsce w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, polegającej na stwierdzeniu okresu przerwy między terminami ważności orzeczeń o niepełnosprawności. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca powinna złożyć nowy wniosek o przyznanie świadczenia. Podniesiony w skardze do sądu administracyjnego zarzut błędnej wykładni przywołanych przepisów i niewłaściwego zastosowania jest nieuzasadniony. Tym bardziej, że skarżąca w żaden sposób nie udowodniła, że w jej przypadku możliwe byłoby zastosowanie art. 24 ust. 2a u.ś.r. Podkreślić należy, że Kolegium pismem z dnia 14 września 2023 r. zwróciło się z zapytaniem, w jakim terminie wniesiono o ustalenie niepełnosprawności K. T., a pismo to pozostało bez odpowiedzi. Za odpowiedź taką nie może być uznane pismo pełnomocnika strony datowane na 26 września 2023 r., w którym wskazuje on, że jest to odpowiedź na wezwanie z dnia 17 sierpnia 2023 r. (takiego wezwania w aktach sprawy nie ma). Jak wyjaśnił pełnomocnik strony przesłał on przy tym piśmie dokument potwierdzający złożenie wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności K. T. Do tego pisma dołączono jednak tylko nie potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię pisma z KRSU z dnia 23 stycznia 2023 r. o przesunięciu terminu wydania decyzji w sprawie ustalenia prawa do dodatku pielęgnacyjnego i ustalenia prawa do świadczenia uzupełniającego z powodu prowadzenia postępowania orzeczniczego. Pomijając odniesienie się do celowości dołączania do akt sprawy kserokopii dokumentów sprzed 8 miesięcy od daty ich przekazania organowi i braku jakiejkolwiek aktualizacji informacji z nich wynikających należy zaznaczyć, że z treści tego pisma (gdyby można byłoby je uznać za dowód w postępowaniu administracyjnym) nie wynika termin złożenia wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności. Jednocześnie jednak na etapie skargi do sądu administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej przedstawił (również nie potwierdzoną za zgodność z oryginałem) kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Chojnicach z dnia 27 lipca 2022 r. Z treści tego orzeczenia wynika, że K. T. została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, a orzeczenie wydano do 31 lipca 2025 r. Powyższe oznacza, że przez cały czas trwania postępowania przed organami administracji publicznej (zaskarżona decyzja została wydana 17 sierpnia 2023 r.) wnioskodawczyni spełniała przesłanki przyznania świadczenia od maja 2022 r. do 31 lipca 2025 r. Z akt sprawy nie wynika z jakich powodów orzeczenie to zostało powołane dopiero na etapie skargi do sądu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję stanowi podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. stwierdzenie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie też należy mieć na uwadze, że art. 23b ust. 1 pkt 5 u.ś.r. nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek samodzielnego uzyskania lub weryfikacji drogą elektroniczną informacji o legitymowaniu się odpowiednim orzeczeniem wydanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44), obejmującej następujące dane: a) datę i rodzaj wydanego orzeczenia, b) wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, c) datę powstania niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, d) datę złożenia wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności albo o stopniu niepełnosprawności, e) okres, na jaki zostało wydane orzeczenie. Gdyby organ właściwy w rozumieniu u.ś.r. przeprowadził taką weryfikację bądź organ odwoławczy uzupełnił w tym zakresie materiał dowodowy na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. ustalono by fakt istnienia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Niezależnie od tego, że w tym zakresie pełnomocnik wykazał niezrozumiałą wręcz bierność, Sąd uznał, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 23b ust. 1 pkt 5 u.ś.r. w stopniu, w którym miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c P.p.s.a. uwzględnił skargę i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 17 sierpnia 2023 r. Sąd uznał za wystarczające uchylenie zaskarżonej decyzji albowiem organ odwoławczy ma możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na przysługujące mu kompetencje reformatoryjne. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Kolegium na rzecz skarżącej kwotę 480 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika.