II SA/Gd 106/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 21października 2009 r. sprawy ze skargi A. G., A. M. C. i M. M. G. na decyzję Wojewody z dnia 26 kwietnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza nieważność decyzji Wojewody z dnia 28 stycznia 2002 r., nr [...], 3. określa, że decyzja wymieniona w punkcie drugim nie może być wykonana, 4. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz A. G., A. M. C. i M. M. G. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 31 października 2001r. nr [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i wydał A. i M. G. pozwolenie na budowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania dla inwestycji polegającej na przystosowaniu części poddasza nieużytkowego na mieszkalne w budynku przy ulicy D. [...] w S. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że inwestor przedłożył zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej na powyższe zamierzenie. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i R. S. podnosząc, że Wspólnota Mieszkaniowa unieważniła uchwałę wyrażającą zgodę na adaptację wspólnej części strychu przez M. i A. G. Decyzją z dnia 28 stycznia 2002r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną decyzję wydano na wniosek A. i M. G. o pozwolenie na adaptację na cele mieszkalne części poddasza nieużytkowego położonego bezpośrednio nad będącym ich własnością mieszkaniem nr [...]. W aktach sprawy znajduje się akt własności lokalu nr [...] oraz uchwała Wspólnoty Mieszkańców nr [...] wyrażającą zgodę na wnioskowaną zmianę. Organ wskazał, że zmiana przeznaczenia nieruchomości wspólnej, jako czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu, zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali wymaga zgody wspólnoty mieszkaniowej wyrażonej uchwałą. W aktach sprawy znajduje się uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nr 9 z dnia 4 października 2001r. udzielająca zgody na wnioskowaną zmianę większością głosów (73 % udziałów). W aktach znajduje się również uchwała nr 10 Wspólnoty Mieszkaniowej podjęta w dniu 30 października 2001r. anulująca poprzednią uchwałę nr 9 i wprowadzająca zasadę, że na każdego właściciela przypada jeden głos. Organ stwierdził, że procedura uchwalania takiej zasady liczenia głosów zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 2 ustawy o własności lokali może odbyć się jedynie większością głosów liczoną wielkością udziałów. Uchwała nr 10 została podpisana przez właścicieli lokali posiadających razem 42 % udziałów, w związku z czym nie jest prawomocna. Uchwała wspólnoty mieszkaniowej stanowi dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ inwestor przedłożył wymaganą przepisami prawa uchwałę nr 9 wyrażającą zgodę na planowane zamierzenie, kompletny projekt budowlany przystosowania poddasza nieużytkowego na mieszkalne opracowany przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane spełniający wymogi art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 35 ust.1 i 2, organ odwoławczy uznał, że stanowi to podstawę do udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku M. i R. S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo w sposób stanowiący podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie uchwały nr 9 Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w S. przy ulicy D. [...]. Uchwała ta została uchylona wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 7 lutego 2002r. sygn. akt IC1651/01. Skarżący wskazali nadto, że w dniu 31 grudnia 2001r. Wspólnota Mieszkaniowa podjęła uchwałę nr 12 potwierdzającą wolę Wspólnoty zawartą w zaginionej uchwale nr 8 z dnia 14 sierpnia 2001r. o podziale spornej części poddasza pomiędzy M. i R. S. oraz A. i M. G. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2002r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 38 § 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kpa i art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego uwzględnił w całości skargę M. i R. S., uchylił zaskarżoną decyzję własną z dnia 28 stycznia 2002r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania A. i M. G. pozwolenia na budowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania części poddasza nieużytkowego na mieszkanie w budynku przy ulicy [...] [...] w S. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 lutego 2002r. sygn. akt IC1651/01 uchylił uchwałę nr 9 z dnia 4 października 2001r. Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] w S. Wyrok ten jest prawomocny, w związku z czym inwestycja objęta decyzją z dnia 28 stycznia 2002r. pozbawiona została dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co przesądza o niemożności udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. W tej sytuacji organ uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie w całości. Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. i M. G. domagając się jej uchylenia. Skarżący zakwestionowali żądanie od nich uchwały wspólnoty, twierdząc, że przedmiotowa część strychu stanowi integralną część ich lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania zmarł skarżący M.G., a w jego miejsce wstąpili jego następcy prawni A. G., A. M. C. oraz M.M. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1271 ze zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W niniejszej sprawie została zaskarżona decyzja Wojewody z dnia z dnia 26 kwietnia 2002r. wydana w trybie autokontroli uruchomionej wniesieniem przez M. i R. S. skargi na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2002r. W myśl stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji przepisu art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może uwzględnić skargę w całości do dnia wyznaczenia przez sąd terminu rozprawy. Nie ulega wątpliwości, że unormowanie to ma umożliwić organowi administracji publicznej weryfikację własnego działania bez potrzeby rozpatrywania sprawy przez sąd administracyjny. Rozwiązanie takie prowadzi do zapewnienie szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego (pośrednie zrealizowanie jednej z zasad ogólnych postępowania administracyjnego - zasady szybkości i prostoty postępowania), nie angażuje też w rozstrzygnięcie sprawy sądu administracyjnego (tak uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. FPS 20/98 - ONSA 1999 Nr 4 poz. 120). Organ może działać jedynie w tych granicach, w których działałby sąd, gdyby rozpoznawał skargę. W tym miejscu należy wskazać, iż sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy tj. na podstawie stanu faktycznego, który istniał w chwili podjęcia decyzji i stanowił jej podstawę faktyczną. Omawiany przepis wymaga uwzględnienia skargi w całości, określając przy tym termin, w jakim powinno to nastąpić. Uprawnienia organu dokonującego autokontroli określone w tym przepisie stanowią samoistną podstawę postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej w ramach tej procedury. Uprawnienie to bowiem powstaje w związku ze skargą skierowaną do sądu administracyjnego. Bez wątpienia organ odwoławczy w momencie złożenia skargi przez M. i R. S. na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nabył uprawnienie do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, o ile prowadziło to do uwzględnienia skargi i nastąpiło przed wyznaczeniem przez sąd terminu rozprawy. Odnosząc przedstawione uwagi na tle stosowania przepisu art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że żądanie wyrażone w skardze sprowadzało się do uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo w sposób stanowiący podstawę do wznowienia postępowania. W zakresie tak określonych żądań zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja autokontrolna nie odpowiada treści przepisu art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Uwzględniając bowiem skargę Wojewoda uchylił swoją decyzję z dnia 28 stycznia 2002r. oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, jak wprost stanowi cytowany przepis. W piśmiennictwie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podkreśla się, że "uwzględnienie skargi w całości" oznacza w rozumieniu przywołanej normy prawnej uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia 26 kwietnia 2002r. nie uwzględnia zarzutów i wniosków skargi M. i R. S., jako że zmierzały one zasadniczo do uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na podstawę wznowieniową. Decyzja ta z całą pewnością nie uwzględnia wniesionej skargi w całości, a tym samym została wydana z obrazą powołanego jako jej podstawa prawa art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Jeżeli bowiem organ odwoławczy orzekając w trybie unormowanym w art. 38 ust. 2 tej ustawy nie uwzględnia skargi w całości, to decyzję tę należy uznać za wydaną z naruszeniem przywołanego przepisu prawa. Konkluzja ta uzasadnia konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Stwierdzić nadto należy, że art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie określa prawnych form, w jakich ma nastąpić przewidziane w tym przepisie "uwzględnienie skargi w całości". Rozstrzygnięcie organu administracyjnego nie może się ograniczyć się stwierdzenie, że organ ten "uwzględnia skargę". Decyzja wydana na podstawie art. art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym powinna nadto rozstrzygać o losach zaskarżonej decyzji i ewentualnie decyzji organu I instancji. Należy przyjąć, że rozstrzygnięcie takie może zawierać: -uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub części (w zależności od zakresu zaskarżenia) i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy; -uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o istocie sprawy: -uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie; -uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania odwoławczego. W niniejszej sprawie organ odwoławczy orzekł w ten sposób, że uwzględnił w całości skargę M. i R. S., uchylił zaskarżoną decyzję własną z dnia 28 stycznia 2002r. oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania A. i M. G. pozwolenia na budowę. Organ orzekł o istocie sprawy, jednakże nie uchylił decyzji organu I instancji. W efekcie po wydaniu tego rozstrzygnięcia w obrocie prawnym była zarówno decyzja Prezydenta Miasta z dnia 31 października 2001r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca A. i M. G. pozwolenia na budowę, jak i decyzja Wojewody odmawiająca zatwierdzenia tego samego projektu i wydania A. i M. G. pozwolenia na przedmiotową budowę. Decyzja ta jest wadliwa również z innych przyczyn. Zakres postępowania dowodowego determinowany jest podstawową funkcją postępowania sądowoadministracyjnego, to jest oceną z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji norm prawa administracyjnego materialnego w określonym stanie faktycznym. Postępowanie dowodowe przed sądem i w konsekwencji dokonywanie przez sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją ( vide wyrok NSA z 7 lutego 2001r., V SA 671/00, LEX nr 50129, oraz wyrok NSA z 1 marca 2001r., V SA 2746/00, LEX nr 49958). Wskazać także należy, że wydanie decyzji w trybie autokontroli organu następuje w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to rozpoczyna się z momentem wniesienia skargi. Organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji uwzględniającej skargę w całości. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi uznanie zasadności skargi tj. stwierdzenie, że uprzednio wydana i zaskarżona do sądu decyzja zapadła z naruszeniem prawa. Strona ma zaś prawo do zaskarżenia decyzji wydanej na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym bezpośrednio do sądu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy wydał decyzję w trybie autokontroli po dokonaniu nowych ustaleń. Tym samym doszło do uruchomienia nowego toku postępowania administracyjnego niedopuszczalnego z powodu wniesienia skargi. Wbrew przepisom postępowania organ odwoławczy uwzględnił nowe dowody i okoliczności, które nie były przedmiotem ustaleń ani rozważań przy wydawaniu decyzji z dnia 28 stycznia 2002r., co w szczególności odnosi się do wyroku Sądu Okręgowego z dnia 7 lutego 2002r. sygn. akt IC1651/01. Wydanie przez Wojewodę decyzji z dnia 26 kwietnia 2002r. nastąpiło zatem z naruszeniem przepisów postępowania - art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś uzasadnia jej uchylenie przez Sąd 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał także na uwadze art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z treści tego przepisu wynika, że zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi - determinująca granice rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), dotyczy również następnej fazy postępowania sądowoadministracyjnego, a mianowicie fazy orzekania przez sąd administracyjny. Skoro z art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych wynika, iż sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej co do zasady pod względem zgodności z prawem, to obowiązkiem tego sądu jest - przez wydanie orzeczenia - stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem. Dlatego też, stosując art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd ma możliwość objęcia zakresem kontroli wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie i pozbawienia bytu prawnego tych rozstrzygnięć, które są niezgodne z prawem. Uwzględniając zatem skargę na ostateczną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny jest uprawniony do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie tylko w stosunku do zaskarżonej decyzji, lecz również w stosunku innych decyzji wydanych w granicach sprawy, jeżeli są one obarczone wadami przewidzianymi w przepisach tego artykułu. W wyroku z dnia 18 stycznia 2000r. I SA/Łd 1269/97 (LEX nr 40856) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchylając, jako niezgodną z prawem decyzję powołującą się na art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, sąd uprawniony będzie również do uzasadnionego uchylenia poprzedzających ją decyzji, o których wymieniona rozstrzygała, albowiem wszystkie te decyzje wydane zostały w jednym, tym samym postępowaniu, prowadzonym dla załatwienia danej sprawy. Nadto Sąd miał na uwadze, że decyzja z dnia 28 stycznia 2002r. nr [...] została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku przez M. i R. S. Po wydaniu decyzji autokontrolnej z dnia 26 kwietnia 2002r. skarżący cofnęli skargę, w związku z czym postępowanie zostało umorzone prawomocnym postanowieniem z dnia 11 grudnia 2002r. wydanym w sprawie II SA/Gd 519/02. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny - rozpoznając niniejszą sprawę - ocenił również decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 28 stycznia 2002r. nr [...]. W decyzji tej organ odwoławczy uznał, że podstawę do udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę stanowi wymagana przepisami prawa i przedłożona przez inwestora uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] z dnia 4 października 2001r. wyrażającą zgodę na planowane zamierzenie, która to stanowi dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie organ dokonał oceny zgodności z prawem znajdującej się w aktach administracyjnych uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] podjętej w dniu 30 października 2001r., anulującej poprzednią uchwałę nr 9 i zmieniającej zasady głosowania. Wskazując na przepisy ustawy o własności lokali organ odwoławczy stwierdził mianowicie, że uchwała ta nie jest prawomocna. Istotnie zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykonanie adaptację na cele mieszkalne części poddasza nieużytkowego położonego bezpośrednio nad będącym ich własnością mieszkaniem nr [...] stanowi niewątpliwie przebudowę nieruchomości. Inwestor winien więc legitymować się zgodą Wspólnoty Mieszkaniowej, wyrażoną w formie uchwały właścicieli lokali. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (j. t. Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ odwoławczy rozpatrując sprawę winien merytorycznie ją ponownie rozstrzygnąć. Taki obowiązek wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania. Ocena przesłanek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odbywa się w sytuacji wniesienia odwołania dwukrotnie. Oznacza to, że zarówno w dacie orzekania przez organ I instancji, jak i orzekania przez organ odwoławczy winny być spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Stwierdzić jednakże należy, że kwestia oceny prawidłowości bądź legalności uchwały wspólnoty w przedmiocie zgody na realizację przedmiotowej inwestycji nie należy do kognicji organów administracji, ani też sądu administracyjnego. Wspomniana ustawa o własności lokali przewiduje bowiem w art. 25 tryb zaskarżania uchwały wspólnoty do sądu powszechnego. Stąd też organy administracji, a także sądy administracyjne, nie są uprawnione do wskazywania na wadliwość bądź nieprawidłowość podjętej uchwały przez Wspólnotę Mieszkaniową. Dokonując zatem oceny uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] organ przekroczył własne kompetencje, naruszając tym samym w sposób rażący przepisy postępowania w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 Kpa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia 28 stycznia 2002r. nr [...]. Nadto podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że decyzja ta nie może być wykonane. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.