II SA/Gd 106/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku radcy prawnego J. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2010 r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia 1. przyznać radcy prawnemu J. J. od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden 40/100 złotych) za sporządzenie i wniesienie, w ramach zastępstwa prawnego wykonywanego na zasadzie prawa pomocy, opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie II SA/Gd 106/11 oraz tytułem zwrotu wydatków kwotę 11,25 zł (jedenaście 25/100 złotych) 2. w pozostałym zakresie odmówić uwzględnienia wniosku. Wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. D. na wyżej wymienione rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. Referendarz przyznał skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. W piśmie z dnia 28 lipca 2011 r. pełnomocnik skarżącej poinformował, że nie widzi podstaw do wniesienia w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej i załączył stosowną opinię w tym zakresie. Nadto, zwrócił się o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm przepisanych. Ponadto, zażądał zwrotu wydatków poniesionych na listy polecone (3 x 3,75 zł, tj. 11,25 zł) oraz na przejazdy w celu zapoznania się z aktami sprawy – według stawki określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodowców osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy - Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm., tj. 4 x 17 km = 68 km x 0,8358 zł = 56,83 zł. Jednocześnie, w powołanym piśmie pełnomocnik oświadczył, że wynagrodzenie jego nie zostało w żadnej części opłacone. Zgodnie z treścią art. 250 tejże ustawy wyznaczony radca otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie zaś do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za sporządzenie powyższej opinii przysługuje w wysokości 180 zł (75 % x 240 zł). W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W myśl art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z art. 5 oraz art. 8 tej ustawy stawka podatku dla tego rodzaju usług wynosi 23 %. Zatem, opłatę za sporządzenie opinii w wysokości 180 zł należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, co daje łącznie kwotę 221,40 zł. Ponadto, na podstawie § 15 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, uwzględniono żądanie wnioskodawcy w zakresie zwrotu wydatków poniesionych na korespondencję ze stroną i sądem (3 listy polecone każdy po 3,75 zł, tj. 11,25 zł łącznie). Żądanie zwrotu wydatków poniesionych na koszty przejazdu do sądu nie zostało, mimo wezwania, w żaden sposób udokumentowane (np.: fakturą na zakup paliwa). Jednocześnie, w ocenie referendarza, brak jest podstaw do domagania się zwrotu wydatków w tym zakresie w oparciu o powołane we wniosku rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodowców osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. Prawo do stosowania uregulowanego w tym akcie prawnym ryczałtu służy bowiem rozliczaniu kosztów przejazdu pracownika samochodem prywatnym w celu służbowym, zaś taki stosunek nie wiąże pełnomocnika z urzędu z sądem. W ocenie referendarza brak jest zatem podstaw do stosowania analogii w tym zakresie w świetle jasnego brzmienia przepisu § 15 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w którym mowa o niezbędnych i udokumentowanych wydatkach, a więc takich, które zostały rzeczywiście poniesione, a nie wyliczone w sposób ryczałtowy. Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.