II SA/Gd 113/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędzia WSA Irena Wesołowska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Rady Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 29 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1/ uchyla rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 29 grudnia 2008 r., nr [...] stwierdzające nieważność uchwały nr VIII/152/08 Rady Gminy Kościerzyna z dnia 30 października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Korne, na terenie gminy Kościerzyna, 2/ zasądza od Wojewody na rzecz Rady Gminy kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 29 grudnia 2008r. Nr [...] Wojewoda , działając na podstawie art. 91 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.), stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Gminy K. z dnia 30 października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego K., na terenie gminy K.. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że w wyniku analizy, przedłożonych wraz z uchwałą wskazaną powyżej, akt formalno-prawnych dotyczących uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego K., na terenie grniny K. stwierdził, ze podjęta w dniu 30 października 2008r. przez Radę Grniny K. uchwała Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego K., na terenie gminy K. jest sprzeczna z prawem. Sprzeczność ta wynika z powodu niedochowania procedury określonej w art. 17 ust. 7 pkt c oraz art. 17 ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. Nr 80 z 2003 r., poz. 717. z późniejszymi zmianami), gdyż brak jest uzgodnienia Urzędu Lotnictwa Cywilnego do projektu planu miejscowego oraz dokumentów świadczących o wprowadzonych zmianach wynikających z pisma odmawiającego uzgodnienia przez Urząd Lotnictwa Cywilnego. Przepis art. 17 ustawy z dnia ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa w sposób jednoznaczny procedurę opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z postanowieniami art. 17 ustawy: prezydent, burmistrz lub wójt występuje o opinie i uzgodnienia właściwych organów administracji publicznej do opracowanego projektu planu, stosownie do jego przedmiotu. Brak pozytywnego uzgodnienia Urzędu Lotnictwa Cywilnego oraz brak dokumentów potwierdzających wykonanie niezbędnych korekt w projekcie przedmiotowego planu w zakresie wymagań bezpieczeństwa w opisanym wyżej projekcie, stanowi poważne naruszenie prawa art. 17 ust. 7 i ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, wobec bezspornej rozbieżności w dotychczasowym przeznaczeniu terenu pod lądowisko zarejestrowane pod nr 35 w ewidencji lądowisk cywilnych a obszarem przewidywanym dla lokalizacji lądowiska wg dokumentacji rejestracyjnej nie można jedynie poprzestać na formalno-prawnej ocenie, że nie zachowano formy uzgodnienia przez Urząd Lotnictwa Cywilnego oraz nie wskazano warunków na jakich uzgodnienie może nastąpić. W przedstawionych aktach formalno-prawnych występują niespójności wielkości obszaru podlegającego uchwaleniu planu miejscowego. Tworzenie warunków do realizacji zabudowy w obszarze funkcjonującego lotniska cywilnego stanowi poważne naruszenie zasad bezpieczeństwa. W trakcie postępowania nadzorczego, do Wojewody ego wpłynęło pismo od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 12 grudnia 2008r. w którym podtrzymuje swoje stanowisko o odmowie uzgodnienia przedmiotowego planu z uwagi na brak uwzględnienia w projekcie planu ograniczeń wysokości zabudowy od lądowiska K.. Wojewoda zwrócił uwagę na fakt, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne otoczenie w otoczeniu lotniska (Dz. U. 2003r. Nr 130, poz 1192 ze zm.) obiekty nowo powstające, jak i rozbudowywane, zlokalizowane w rejonie istniejących lotnisk lub lądowisk, nie mogą naruszać wyznaczonych powierzchni ograniczających. Realizacja inwestycji w rejonie lotniska/lądowiska w miejscowości K. bez uwzględnienia powyższych ograniczeń będzie zagrażać bezpieczeństwu ruchu cywilnych statków powietrznych art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze (tekst jednolity: Dz. U. Nr 100 z 2006r. poz. 696 ze zm.). W świetle powyższego, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wojewoda stwierdził naruszenie trybu postępowania przy opracowywaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powodujące nieważność cytowanej powyżej uchwały. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Rada Gminy K. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru, zarzucając jego wydanie z naruszeniem art. 91 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego po upływie przewidzianego w ustawie 30 dniowego prekluzyjnego termin do wydania takiego rozstrzygnięcie. Skarżąca Gmina wskazała na naruszenie art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego nie zawierającego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. Nadto wskazała na naruszenie przepisu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w związku z przepisem art. 17 ust. 7 pkt c oraz art. 17 ust. 9 i art. 24 i 25 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa uchwała Rady Gminy jest sprzeczna z prawem, gdyż nie doszło do uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Urzędem Lotnictwa Cywilnego. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że skarga jest zasadna "aczkolwiek spornym jest to czy de jure doszło do uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Urzędem Lotnictwa". Wojewoda wniósł o oddalenie skargi ewentualnie o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; w tym również organów jednostek samorządu terytorialnego, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2008 r. o samorządzie gminnym stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne oraz, że o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w Art. 90. Wprowadzenie w/w terminu przez ustawodawcę powoduje, że zastosowanie przewidzianego w art. 91 ust. 1 ustawy środka nadzoru zostało ograniczone pod względem czasu. Po upływie tego terminu organ nadzoru traci kompetencje do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy i w myśl art. 93 ustawy o samorządzie gminnym chcąc doprowadzić do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, może zaskarżyć ją do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 30 października 1996 r. III SA 838/96 – LexPolonica nr 377666). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r. II SA/Po 39/2007 ( LexPolonica nr 2030585) stwierdzając że wyrażenie " w terminie nie dłuższym niż 30 dni" określa maksymalny termin, w ciągu którego organ nadzoru ma kompetencje do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy. Jest to termin o charakterze ustawowym, który nie może być wydłużony przez organ administracji publicznej. Termin określony w ustawie o samorządzie gminnym jest terminem prekluzyjnym. Nie podlega on przywróceniu, nie może zostać zmieniony ani przerwany przez czynności organu nadzoru albo przez czynności organu gminy. W rozpoznawanej sprawie niesporną (przyznaną przez organ nadzoru) okolicznością jest, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało po upływie terminu. Wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wojewodę ego nastąpiło zatem z naruszeniem art.91 ustawy samorządowej i zarzut skargi w tym przedmiocie należało uznać za uzasadniony. Z tej też przyczyny Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. W sytuacji uznania zasadności skargi z w/w powodu przedwczesnym, w ocenie Sądu, byłoby wypowiadanie się w przedmiocie pozostałych zarzutów skargi a to z uwagi na przysługujący organowi nadzoru tryb zaskarżenia uchwały przewidziany w powołanym wyżej art. 93 ustawy o samorządzie gminnym. Uchybienie terminowi z art. 91 ust. 1 nie zniweczyło funkcji nadzoru sprawowanego przez Wojewodę ego, jak wyżej wskazano, ma on możliwość skorzystania z trybu przewidzianego w art. 93 ustawy o samorządzie gminnym. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.