II SA/Gd 115/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. N. o wymierzenie Burmistrzowi grzywny z powodu niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 580/09 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 580/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi W. N., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2009 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 20 maja 2009 r. o ustaleniu na rzecz I. L. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania garażu z przeznaczeniem na lokal handlowy na działce nr [...] przy ul. G. w C. wraz z budową urządzeń z tym związanych. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że skarga została uwzględniona, jednakże z innych powodów niż wskazano w jej uzasadnieniu, a mianowicie z uwagi na brak udziału w sprawie następców zmarłego - po wszczęciu postępowania administracyjnego – A. G., będącego stroną postępowania. Sąd wyjaśnił, że stwierdzenie powyższego uchybienia upoważniało do odstąpienia od merytorycznego rozpoznania zarzutów zawartych w skardze, albowiem na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przedmiotowa sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu z uwzględnieniem przepisów art. 10 § 1 i art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.". W. N. w dniu 20 stycznia 2015 r. wniósł skargę o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta z powodu niewykonania wyżej opisanego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 580/09 w przedmiocie warunków zabudowy. Wskazał, że Burmistrz Miasta nie wykonał wyroku z dnia 11 lutego 2010 r. mimo wezwania skarżącego z dnia 17 grudnia 2014r. o jego wykonanie. W skardze oraz w piśmie procesowym złożonym w trakcie postępowania sądowego skarżący podnosił, że sporny obiekt (przybudówka) powinien zostać zlikwidowany (rozebrany), tymczasem prace modernizacyjne i adaptacyjne dot. obiektu, tj. szopy oraz garażu na cele handlowo-przemysłowe zostały wykonane, prace adaptacyjne nie zostały wstrzymane, natomiast została, jak podniósł skarżący wydana nowa decyzja. Skarżący podnosił, że mimo prawomocności opisanego wyroku, roboty budowlane zostały zrealizowane przez I. L., podczas gdy w ocenie skarżącego sporny obiekt powinien być rozebrany. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że po otrzymaniu ww. wyroku postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010 r. zawiesił postępowania z uwagi na brak dokumentów stwierdzających nabycie spadku po zmarłym A. G. Po ustaleniu spadkobierców, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy zostało podjęte postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013 r. Pismem z dnia 29 maja 2013 r. I. L. wniósł o wycofanie wniosku w sprawie. Decyzją z dnia 24 września 2013 r. Burmistrz Miasta umorzył postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania garażu z przeznaczeniem na lokal handlowy na działce nr [...] przy ul. G. w m. C. wraz z budową urządzeń budowlanych z tym związanych. W ocenie organu wykonał on wyrok o sygn. akt II SA/Gd 580/09 poprzez ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie. Z informacji uzyskanej od Burmistrza Miasta wynikało, że ww. decyzja z dnia 24 września 2013 r. o umorzeniu postępowania stała się ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postawę wniesionej skargi stanowił art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z § 3 tego przepisu wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Skuteczność wniesienia skargi o wymierzenie grzywny wymaga spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest pisemnie wezwać organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Po drugie, organ administracji publicznej, który został zobowiązany wyrokiem sądu administracyjnego do podjęcia określonych działań musi pozostawać w bezczynności lub przewlekle prowadzić postępowanie. Stan bezczynności lub stan przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w powtórnym postępowaniu, prowadzonym na skutek wydanego uprzednio wyroku w sprawie sądowoadministracyjnej, pomimo upływu stosownych terminów nie załatwia sprawy, tzn. nie wydaje nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Bezczynność organu zachodzi niezależnie od tego, czy organ podejmował w określonym czasie jakieś czynności proceduralne, czy też był całkowicie bierny. Podobna sytuacja dotyczy stanu przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera, Warszawa 2013, str. 596). Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wtedy, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt: II OSK 1956/12 LEX nr 1233717, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2014 r. sygn. II SA/Łd 57/14 LEX nr 1502548). Sąd administracyjny oceniając zasadność skargi na bezczynność organu i przewlekle prowadzenie postępowania po wyroku kasacyjnym bierze pod uwagę stan istniejący w czasie wniesienia skargi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2014 r. sygn. II SA/Łd 57/14 LEX nr 1502548). Brak w dacie wnoszenia skargi przesłanki bezczynności organu lub przewlekłości postępowania uniemożliwia zatem jej uwzględnienie. Nadto art. 154 § 3 p.p.s.a., stanowi, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Z przepisu tego wynika bowiem, że ustawodawca uznał za miarodajny dla oceny zasadności skargi moment jej wniesienia. O niewykonaniu wyroku może być mowa wyłącznie wówczas, gdy organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia, bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego je postępowania. Skarga o wymierzenie organowi grzywny jest bowiem skargą w odrębnej, samodzielnej z punktu widzenia jej podstaw prawnych sprawie. Jej celem nie jest kontrola zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności organu administracji. Zastosowanie się przez ten organ do oceny prawnej zawartej w wykonywanym wyroku podlega bowiem kontroli na ogólnych zasadach w ramach skargi od nowego rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżący pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. wezwał Burmistrza Miasta do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. akt II SA/Gd 580/09, zatem formalny warunek dopuszczalności skargi został spełniony. Jednakże wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle okolicznościach faktycznych sprawy nie można bowiem twierdzić, że Burmistrz nie wykonał ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i pozostaje, bądź w chwili wniesienia skargi, pozostawał w stanie bezczynności lub przewlekłości. Wyrokiem tym została uchylona decyzja organu drugiej instancji – Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta ustalająca warunki zabudowy. Wobec tego obowiązkiem organu I instancji było ponowne rozpatrzenie wniosku I. L. o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...] w C. Z akt administracyjnych wynika, że Burmistrz Miasta zakończył postępowanie w sprawie warunków zabudowy, której to sprawy dotyczył powoływany wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2010r. W ponownym rozpoznaniu sprawy o ustalenie warunków zabudowy na skutek wycofania wniosku przez inwestora I. L. Burmistrz wydał decyzję z dnia 24 września 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie, która to decyzja uzyskała walor ostateczności. Na marginesie dodać należy, że przed wydaniem ww. decyzji organ pierwszej instancji dokonał ustalenia spadkobierców po zmarłym A. G., usunął zatem uchybienie przepisom postępowania, które stało się podstawą wydania wyroku o sygn. akt II SA/Gd 580/09. Wydanie przez organ pierwszej instancji ww. decyzji świadczy o braku bezczynności organu po wydaniu wyroku sądu administracyjnego. Bezczynność ta, jak i ewentualna przewlekłość postępowania ustały bowiem w momencie wydania przez organ w wyniku zapadłego w sprawie wyroku nowej decyzji, niezależnie od jej treści. Niniejsza skarga wpłynęła do organu w dniu 2 lutego 2015 r. (przekazana wg właściwości zarządzeniem tutejszego Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r., znak akt II62/1/15), a więc już po wydaniu decyzji umarzającej postępowanie, która w sposób definitywny zakończyła sprawę z wniosku I. L. z dnia 1 kwietnia 2009 r. Ujawnione okoliczności faktyczne potwierdzają, że w dacie wniesienia skargi nie istniał stan bezczynności ani przewlekłości po wydaniu wyroku, o jakich jest mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. akt II SA/Gd 580/09 przez organ I instancji doszło bowiem w momencie wydania decyzji z dnia 24 września 2013 r. umarzającej postępowanie administracyjne, a słuszność tej decyzji nie podlega badaniu w toku postępowania prowadzonego na podstawie skargi wniesionej w trybie art. 154 § 2 p.p.s.a. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące prowadzenia robót budowlanych w rozpoznawanej sprawie nie mogą mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie, albowiem przedmiotem skargi była konkretna sprawa związana z ustaleniem warunków zabudowy, której dotyczył wskazywany wyrok. Wyrok ten nie dotyczył prowadzenia robót budowalnych, w tym jak podnosił skarżący adaptacyjnych, czy też ewentualnego nakazu rozbiórki (likwidacji przybudówki) czy też innego, kolejnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W rozpoznawanej sprawie badanie przez Sąd legalności czy też prawidłowości robót budowlanych nie jest dopuszczalne, gdyż nie stanowiło to przedmiotu rozpoznania w sprawie II SA/GD 580/09. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, jako niezasadną.