II SA/Gd 117/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędzia SO Jolanta Górska (spr.) Protokolant Hanna Tarnawska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. 3 II SA/Gd 117/02 U z a s a d n i e n i e Powiatowy Inspektor Sanitarny w I. decyzją z dnia 23 października 2001 r. działając na podstawie art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (jednolity tekst Dz.U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 ze zm.) w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) nie stwierdził u J.M. choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że J.M. zatrudniony był w latach 1965-2000 w "A" S.A. w I. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w B. na podstawie badań przeprowadzonych w dniu 08.05.2001 r. rozpoznał u J.M. szpiczak mnogi w trakcie chemioterapii. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu dochodzenia epidemiologicznego zakończonego w dniu 17.10.2001 r. ustalił, że J.M. w trakcie pracy zawodowej w "I" S.A. nie miał kontaktu ze związkami rakotwórczymi. Instytut Medycyny Pracy Przychodnia Chorób Zawodowych w Ł. orzekł w dniu 08.10.2001 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ustalając, że choroba - szpiczak mnogi - została rozpoznana po upływie 8 lat od podjęcia pracy w magazynie "A" S.A. w I., co przemawia za pozazawodową etiologią choroby. Odwołanie od tej decyzji złożyła H.M. wnosząc o uznanie choroby zawodowej jej zmarłego męża i wskazując, że do uznania choroby zawodowej wystarcza ustalenie, że dana choroba mieści się w wykazie chorób zawodowych i została spowodowana wykonywaniem pracy w warunkach narażających na jej powstanie. Z oświadczeń współpracowników męża wynika, zdaniem skarżącej, że wykonywał on prace w warunkach narażających na powstanie choroby. Wojewódzki Inspektor Sanitarny Pracy w B. decyzją z dnia 12 grudnia 2001 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że organy Inspekcji Sanitarnej związane są rozpoznaniem podanym w orzeczeniach lekarskich wydanych w trybie § 7 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Rozstrzygnięcie o tym, czy stwierdzone schorzenie należy do chorób zawodowych, należy wyłącznie do upoważnionych jednostek służby zdrowia lub instytutów naukowo - badawczych. Instytut Medycyny Pracy w Ł. w orzeczeniu lekarskim z dnia 08.10.2001 r. nie stwierdził choroby zawodowej wskazując przy tym, że chrom +6 nie jest czynnikiem rakotwórczym, który mógłby spowodować rodzaj nowotworu - szpiczak mnogi. W skardze na powyższą decyzję H.M. wniosła o jej uchylenie, kwestionując sposób przeprowadzenia dochodzenia przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie prawomocnego orzeczenia lekarskiego oraz dochodzenia epidemiologicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 165, poz. 294 ze zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Do uznania za chorobę zawodową konieczne jest zatem ustalenie, że choroba jest wymieniona w wykazie, a zespół jej objawów odpowiada biologicznym skutkom działania szkodliwego czynnika występującego w środowisku pracy, w konsekwencji czego przyjmuje się domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie. W § 7 powołanego rozporządzenia określone zostały jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznania chorób zawodowych, którymi są poradnie i kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo - badawczych. Jednostki te po dokonaniu oceny stanu zdrowia badanego przesyłają orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej wraz z posiadaną dokumentacją właściwemu inspektorowi sanitarnemu, który na podstawie orzeczenia i wyników dochodzenia epidemiologicznego wydaje stosowną decyzję w przedmiocie choroby zawodowej (§ 10). Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo - badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej (§ 9 rozporządzenia). W niniejszej sprawie został wyczerpany określony wyżej tryb postępowania. Obie jednostki organizacyjne posiadały uprawnienia do rozpoznawania choroby zawodowej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w B. w orzeczeniu lekarskim z dnia 07.06.2001 r. po przeprowadzeniu w dniu 08.05.2001 r. badania J.M. rozpoznał szpiczak mnogi w trakcie chemioterapii ze znaczną hipoplazją układu krwiotwórczego, przy czym orzekł, że analiza przebiegu w charakterze schorzenia oraz brak potwierdzenia narażenia na czynniki rakotwórcze w środowisku pracy, w oparciu o opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I. , nie pozwalają na rozpoznanie zawodowej etiologii stwierdzonej choroby. Instytut Medycyny Pracy Przychodnia Chorób Zawodowych w Ł. w orzeczeniu lekarskim KP (1004) 2001 z okresu 08.10.2001 r. orzekł również o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej J.M. W orzeczeniu tym stwierdzono, że nawet potwierdzenie narażenia na związki chromu nie miałoby znaczenia, ponieważ chrom +6 nie jest czynnikiem etiologicznym nowotworów takich jak szpiczak mnogi rozpoznany u J.M. w 1999 r. Ponadto wskazano, że nowotwory wywołane chemicznymi kancerogenami znajdującymi się w środowisku pracy charakteryzują się długim (co najmniej kilkunastoletnim) okresem latencji, natomiast choroba została rozpoznana u J.M. po upływie 8 lat od podjęcia pracy w magazynie, co dodatkowo przemawia za pozazawodową etiologią choroby. Wskazać należy, że organy inspekcji sanitarnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim wydanym w trybie § 7 i 8 cytowanego rozporządzenia i nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. W ocenie Sądu organy inspekcji sanitarnej orzekające w niniejszej sprawie, zasadnie orzekły, że w świetle orzeczeń lekarskich brak jest podstaw do stwierdzenia u J.M. choroby zawodowej. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.