II SA/Gd 1178/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K., R. K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 5 września 2024 r., nr GD.RUZ.4219.31.2022.4.AK w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego postanawia odrzucić skargę. W dniu 5 września 2024 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako Dyrektor RZGW w Gdańsku) wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia 24 czerwca 2022 r. Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gdańsku o cofnięciu bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego J. K. i R. K. w 2005 r. Jak wynika z akt organu odwoławczego ww. decyzję doręczono zarówno J. K. jak i R. K. w dniu 12 września 2024 r., a zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął dla każdej ze stron w dniu 14 października 2024 r. W dniu 17 września 2024 r. J. K. i R. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Pismo wniesiono pocztą elektroniczną (e-mailem). W dniu 10 października 2024 r. Dyrektor RZGW w Gdańsku, reprezentowany przez radcę prawnego, przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę. Pismo wpłynęło do Sądu w dniu 15 października 2024 r. Zarejestrowano je pod sygn. II KO/Gd 19/24. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 16 października 2024 r., w dniu 17 października 2024 r. zwrócono Dyrektorowi RZGW w Gdańsku skargę J. K. i R. K. z dnia 17 września 2024 r. wraz z załącznikami i aktami sprawy z uwagi na fakt, że skarga skierowana do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 46, art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., bowiem nie została sporządzona w postaci papierowej z własnoręcznym podpisem, ani w formie elektronicznej z podpisem kwalifikowanym, zaufanym bądź osobistym i wniesiona przez elektroniczną skrzynkę podawczą. W związku z powyższym, skoro skarga nie została skutecznie wniesiona do organu, to nie był on zobowiązany do jej przekazania do sądu administracyjnego. Jednocześnie Sąd poinformował każdego ze skarżących o zwróceniu ich skargi do organu oraz o ww. powodzie tej czynności. Jak wynika z akt o sygn. II KO/Gd 19/24 żadne ze skarżących nie odebrało dwukrotnie awizowanej przesyłki w terminie, a więc uznano obie przesyłki za doręczone ze skutkiem na dzień 5 listopada 2024 r. W dniu 22 października 2024 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga z dnia 17 września 2024 r. w wersji papierowej, podpisana osobiście przez oboje skarżących. Skargę nadano w dniu 18 października 2024 r. (vide: k. nr 10 akt). Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 22 października 2024 r., ww. skargę zarejestrowano pod sygn. II DK/Gd 70/24 i w dniu 23 października 2024 r. przekazano według właściwości Dyrektorowi RZGW w Gdańsku na podstawie art. 54 § 1, 2 i 3 p.p.s.a., o czym poinformowano skarżących. W dniu 15 listopada 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęło pismo Dyrektora RZGW w Gdańsku z dnia 10 października 2024 r. stanowiące odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 18 listopada 2024 r. zarejestrowano skargę pod sygn. II SA/Gd 1178/24, przesłano skarżącym odpisy odpowiedzi na skargę oraz wezwano organ, na podstawie art. 54 § 4 p.p.s.a., do złożenia w terminie 7 dni dowodu zawiadomienia o przekazaniu do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę przez obwieszczenie w siedzibie organu, na stronie internetowej oraz w sposób zwyczajowo przyjęty z pouczeniem o treści art. 33 § 1a p.p.s.a. W dniu 26 listopada 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęło pismo Dyrektora RZGW w Gdańsku, w którym przekazano dowód ww. zawiadomienia poprzez jego umieszczenie na tablicy ogłoszeń oraz w BIPie organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie z § 4 tego przepisu termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu (art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a.). Jak wynika z przytoczonych przepisów jednym z kluczowych elementów umożliwiających zainicjowanie kontroli zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny jest spełnienie przez skarżącego określonych w ustawie p.p.s.a. wymogów skargi, w tym jej wniesienie w ustawowym terminie. Co więcej, ustawodawca nie jest już tak restrykcyjny jeśli chodzi o to, czy skarga prawidłowo wpłynie do organu (zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a.), czy też bezpośrednio do sądu (art. 53 § 4 p.p.s.a.). Nie mniej jednak brak wniesienia skargi w 30-dniowym terminie od dnia doręczenia stronie zaskarżanego aktu uniemożliwia nadanie tej skardze biegu, a w konsekwencji wyklucza możliwość jej merytorycznego rozstrzygnięcia przez sąd. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest również terminem prekluzyjnym w tym znaczenie, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (zob. postanowienia NSA: z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. I OSK 95/12; z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. II GSK 2458/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z przedstawionego powyżej stanu sprawy skarga J. K. i R. K. w wersji papierowej, zawierająca własnoręczne podpisy skarżących, została nadana do tutejszego Sądu w dniu 18 października 2024 r., a więc po upływie ustawowego 30-dniowego terminu. Skoro bowiem skarżący odebrali decyzję organu odwoławczego w dniu 12 września 2024 r., to termin do wniesienia skargi dla każdego ze skarżących upłynął w dniu 14 października 2024 r. (art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a.). W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. K. i R. K. nadaną do tutejszego Sądu w dniu 18 października 2024 r.