II SA/Gd 12/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia z siedzibą w B. i grupy mieszkańców Ziemi B. reprezentowanej przez Stowarzyszenie z siedzibą w B. na uchwałę Rady Gminy z dnia 28 czerwca 2012 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację elektrowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i T. w gminie T. postanawia odrzucić skargę grupy mieszkańców Ziemi B. reprezentowanej przez Stowarzyszenie z siedzibą w B. Zaskarżoną uchwałą z dnia 28 czerwca 2012 r., nr [[...]], Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrakowych w obrębie geodezyjnym T. i T. w gminie T. Przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego w dniu 29 sierpnia 2012 r. (poz. 2741) W dniu 11 grudnia 2012 r. skargę na powyższą uchwałę wniosło A. w imieniu własnym oraz w imieniu grupy mieszkańców, których dane personalne i adresy zamieszkania nie zostały w skardze wskazane, Skarżący zarzucili nieważność uchwały z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa w odniesieniu do zasad i trybu sporządzania planu oraz braku zgodności planu ze studium. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy, działający w imieniu Rady Gminy wskazał, że przedmiotowa skarga nieoznaczonej grupy mieszkańców reprezentowanej przez A. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wyczerpali drogi postępowania przed organem gminy zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, tzn. nie wezwali właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Za takie wezwanie nie mogło zostać uznane wezwanie A. do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 października 2012 r. (data wpływu: 15 października 2012 r.), ponieważ skarżące A. wniosło je wyłącznie w imieniu własnym, a nie w imieniu grupy mieszkańców. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ odniósł się do merytorycznych zarzutów skargi. W zarządzeniu z dnia 11 stycznia 2013 r. (vide: k. 1) skarżące A. zostało wezwane, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do nadesłania pisemnej zgody mieszkańców (zawierającej imiona, nazwiska i adresy zamieszkania) upoważniającej do wniesienia skargi. W ustawowym terminie skarżące A. działające w imieniu grupy mieszkańców złożyło upoważnienia podpisane przez następujące osoby: J. M., A. B., M. B., P. S., D. B., K. R., R. Ż. –T. i M. T. R. (vide: k. 109-115, 291). Następnie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 29 stycznia 2013 r. (vide: k. 130) skarżące A. reprezentujące grupę mieszkańców, zostało wezwane do nadesłania, w terminie 7 dni, oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi wymienione osoby zwracały się do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Jednocześnie zobowiązano A. do złożenia pełnomocnictwa procesowego upoważniającego T. B. (która udzieliła pełnomocnictwa w imieniu D. B.) do działania w imieniu D. B., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2013 r. (vide: k.310) skarżący oświadczył, że wycofuje upoważnienie D. B. Wskazał nadto, że A. działając w oparciu o przepisy art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym i na podstawie udzielonych A. pełnomocnictw przez: J. M., A. B., M. B., P. S., D. B., K. R., R. Ż. – T. i M. T. R. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 października 2012 r. (data wpływu: 15 października 2012 r.) wniosło również w imieniu grupy mieszkańców. W przedmiotowym wezwaniu nie zostały wymienione imiennie osoby, na skutek uzasadnionej obawy i chęci ochrony tych osób przed organem, ponieważ wcześniej podczas posiedzeń sesji Rady Gminy w dniu 28 czerwca 2012 r. miały miejsce takie zachowania ze strony organu jak: szykanowanie, używanie słów obraźliwych czy nawet gróźb karalnych pod adresem wyżej wymienionych osób. Nadto zdaniem A. reprezentującego grupę mieszkańców przepisy art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym nie nakładają obowiązku dołączenia pisemnych upoważnień już na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślono, że dowodem działania nie tylko w imieniu własnym, ale i w imieniu grupy mieszkańców ma być fakt udzielenia pełnomocnictw z datą nie późniejszą niż data złożenia wezwania do usunięcia prawa. Zdaniem skarżącego grupa mieszkańców spełniła postulat wyczerpania drogi postępowania przed organem gminy zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 października 2012 r., które zostało wniesione przez A. w imieniu własnym oraz w imieniu grupy mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591, ze zm.), zwanej dalej ustawą, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie do treści ust. 2a skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Z treści art. 101 ust. 1 wynika, że warunkiem koniecznym dla dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do kontroli sądu administracyjnego nad zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. m.in. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481). Przytoczony przepis ust. 2a ustawy nie wyłącza obowiązku poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa sytuacji, gdy skargę taką składa podmiot reprezentujący grupę mieszkańców. Wynika to wprost z treści tego przepisu, nakazującego do skargi dołączyć pisemną zgodę grupy mieszkańców, a więc konkretnych osób. Osoby te muszą zatem wezwać organ gminy do usunięcia naruszenia, o ile zamierzają zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, stosownie do treści ust. 1 art. 101 ustawy. Skarżące A. twierdzi, że wezwało organ do usunięcia naruszenia prawa w imieniu własnym i w imieniu grupy mieszkańców , których dane nie zostały wskazane z przyczyn opisanych w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2013 r. Niemniej, z treści wezwania A. do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 października 2012 r. (vide: wezwanie w aktach planistycznych) nie wynika, aby oprócz wystąpienia w swoim imieniu skarżące A. dokonało wezwania również w imieniu innych osób. W przedmiotowym wezwaniu A. nie powołuje się na przedłożone następnie do sądu pełnomocnictwa określonych osób, z których miałoby wynikać upoważnienie A. do skierowania takiego wezwania również w ich imieniu. Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia winno pochodzić od konkretnie określonego podmiotu, działającego osobiście lub przez pełnomocnika, tylko bowiem wskazany w wezwaniu podmiot wzywający jest uprawniony następnie do złożenia skargi do sądu. W wezwaniu skierowanym do organu w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy A. musiałoby zatem wskazać, że domaga się usunięcia naruszenia prawa w imieniu własnym oraz w imieniu konkretnie oznaczonych w tym wezwaniu osób, dołączając pełnomocnictwa udzielone przez te osoby. Ponadto treść pisma skarżącego A. z dnia 8 lutego 2013 r. nie wykazuje, że wymienione osoby kiedykolwiek składały wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z zaskarżoną przez A. uchwałą Rady Gminy T. Argumentacja A. nie zasługuje na uwzględnienie, pozostając w sprzeczności z wymogiem określonym w art. 101 ust. 1 ustawy. Tym samym grupa mieszkańców, po ograniczeniu dokonanym oświadczeniem A. obejmująca: J. M., A. B., M. B., P. S., K. R., R. Ż. –T. i M. T. R., reprezentowana przez A., nie wyczerpała trybu wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy, bowiem wymienione osoby nie wniosły do właściwego organu samorządu gminnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 ust. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) oraz art. 101 ust. 1 i 2a ustawy o samorządzie gminnym odrzucił skargę grupy wymienionych mieszkańców, reprezentowaną przez A.