II SA/Gd 12/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2022 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2021 r., nr [...] w sprawie uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wydaną w toku postępowania wznowieniowego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 listopada 2021 r. utrzymującą w mocy własną decyzję z 27 kwietnia 2020 r. o stwierdzeniu wydania decyzji Kolegium z 28 grudnia 2016 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji z naruszeniem prawa oraz odmowie uchylenia ww. decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: We wniosku z 10 września 2012 r. A. wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatację kruszywa naturalnego – piasku ze złoża "[..]" na części działek nr [..]-[..] w obrębie C., gmina T. Do wniosku załączono Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia. Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia. W dniu 12 października 2012 r. Wójt Gminy zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Postanowieniem z 7 listopada 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako RDOŚ) wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko niniejszego przedsięwzięcia, określając zakres raportu. Postanowieniem z 21 listopada 2012 r. Wójt Gminy stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko niniejszego przedsięwzięcia, określając zakres raportu. W dniu 30 kwietnia 2013 r. wnioskodawca przedłożył raport. Postanowieniem z 9 lipca 2013 r. RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia, określając jej warunki. Przed wydaniem decyzji Wójt zapewnił społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu. Decyzją z 21 października 2013 r. Wójt Gminy określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację niniejszego przedsięwzięcia. Załącznik nr 1 wskazywał charakterystykę planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ omówił szczegółowo raport, który w jego ocenie odpowiada wymogom ustawowym. Zdaniem Wójta, ustalenia raportu są przekonywujące. Organ przedstawił możliwy wpływ inwestycji na środowisko na etapie budowy i eksploatacji stwierdzając, że w wariancie przyjętym do realizacji planowane przedsięwzięcie nie będzie źródłem istotnego, niekorzystnego oddziaływania na środowisko pod warunkiem uwzględnienia uwarunkowań zawartych w decyzji oraz uwag i zaleceń wynikających z raportu. Odwołania od powyższej decyzji złożyli B. J. i S. B. S. B. wskazał m.in., że w odległości 700 m od planowanej inwestycji znajduje się budowany przez niego kompleks mieszkaniowy, w związku z czym emisja hałasu przedsięwzięcia może stanowić ponadnormatywną uciążliwość akustyczną i będzie stanowić istotne źródła wibracji, co w sposób negatywny wpłynie na walory realizowanej przez skarżącego inwestycji. Postanowieniami z 16 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność obu odwołań w związku z brakiem przymiotu strony obojga skarżących. Postanowieniami z 9 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienia Kolegium: sygn. II SA/Gd 375/15 (dot. odwołania S. B.), sygn. II SA/Gd 377/15 (dot. odwołania B. J.). W ocenie sądu, Kolegium nie zbadało należycie statusu S. B. w kontekście ustalenia, czy posiada on przymiot strony postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na eksploatacji kruszywa naturalnego ze złoża [..]. Wskazano też m.in., że w sytuacji, gdy w sprawie nie występuje oczywisty brak legitymacji, a dodatkowo w odwołaniu podmiot powołuje się na swój interes prawny, konieczne jest wszczęcie i przeprowadzenie postępowania odwoławczego, mającego na celu wyjaśnienie tej kwestii. Decyzją z 28 grudnia 2016 r. Kolegium, uznając że S. B. przysługuje status strony w postępowaniu, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, stanowisko organu I instancji nie budzi wątpliwości i znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Natomiast zarzuty przedstawione w odwołaniach są niezasadne. Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia przepisów proceduralnych, ani materialnych. Akta zawierają wymagane zawiadomienia, obwieszczenia a wszystkie strony postępowania miały możliwość wypowiedzenia się. W odniesieniu do raportu Kolegium przypomniało, że zadaniem raportu jest określenie i ocena wpływu planowanego przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska oraz ludzi, przy uwzględnieniu przyjętych przez inwestora i zawartych w opracowaniu rozwiązań technologicznych. Organ odwoławczy podkreślił, że w raporcie uwzględniono w całości ustalenia RDOŚ. W raporcie szczegółowo omówiono działania minimalizujące potencjalny negatywny wpływ na środowisko planowanego przedsięwzięcia, więc zdaniem Kolegium, nie zachodzi konieczność przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy. Decyzja Kolegium została wysłana bezpośrednio do S. B. zamiast ustanowionego w tej sprawie – jego pełnomocnika. Przesyłka została dwukrotnie awizowana i w konsekwencji, uznano ją za doręczoną. Pismem z 7 czerwca 2018 r. pełnomocnik S. B. wniósł o wznowienie przedmiotowego postępowania z uwagi na pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu w ten sposób, że stronie nie doręczono decyzji Kolegium. Postanowieniem z 11 marca 2020 r. Kolegium wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z 28 grudnia 2016 r. Decyzją z 27 kwietnia 2020 r. Kolegium: (1) stwierdziło wydanie decyzji własnej z 28 grudnia 2016 r. z naruszeniem prawa z uwagi na brak skutecznego doręczenia decyzji pełnomocnikowi S. B.; (2) odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 28 grudnia 2016 r., gdyż w wyniku wznowienia postępowania może zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pomimo uchybienia procesowego, brak było podstaw do uznania wadliwości materialnej kontrolowanej decyzji. Decyzja ta zapadła bowiem w zgodzie i z uwzględnieniem obowiązujących wówczas przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353) i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Z poczynionych ustaleń wynikało bezspornie, że planowane przez inwestora . K. przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Po uzyskaniu opinii RDOŚ o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wraz z zakresem raportu organ pierwszej instancji postanowieniem z 21 listopada 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko, nakładając na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oraz określił zakres tego raportu. Organ odwoławczy, weryfikując stanowisko organu pierwszej instancji, jakie zapadło decyzją środowiskową z 21 października 2013 r. wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko i nie spowoduje negatywnych skutków dla środowiska na etapie budowy, funkcjonowania oraz likwidacji, a wydana w tej sprawie przez organ pierwszej instancji decyzja zawiera wszystkie elementy, jakie powinna zawierać decyzja wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy w kwestionowanej decyzji odniósł się do warunków formalnych raportu, ustaleń przedłożonych przez inwestora, a także do przyjętego wariantu realizacji planowanego przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko. Do decyzji środowiskowej załączona została charakterystyka przedsięwzięcia, a jej uzasadnienie spełnia kryteria przewidziane art. 85 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Organ odwoławczy odniósł się też do zarzutów podnoszonych we wniesionym odwołaniu. Konkludując uznano, że zastosowane normy prawa materialnego, regulujące wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia zostały zweryfikowane i ocenione przez organ drugiej instancji w sposób prawidłowy i kompleksowy w ramach przepisów prawa regulujących przedmiot sprawy. Tym samym skoro nie ma podstaw do wydania decyzji innej, niż podjęta przez organ odwoławczy 28 grudnia 2016 r., zasadne było zastosowanie przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. i wydanie rozstrzygnięcia przewidzianego art. 151 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając wniosek S. B. o ponowne rozpoznanie sprawy decyzją z 9 listopada 2021 r., utrzymało w mocy decyzję własną z 27 kwietnia 2020 r. w całości podzielając ustalenia i wnioski w niej zawarte. Odnosząc się do argumentacji zawartej w środku zaskarżenia dotyczącej błędnego, w ocenie wnioskodawcy, określenia w raporcie, a następnie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, odległości planowanej inwestycji od granic T., Kolegium stwierdziło, że pozostaje ona bez znaczenia dla rozpoznania sprawy. W raporcie dokonano bowiem opisu i analizy charakteru oraz lokalizacji planowanej inwestycji, a także możliwych konsekwencji jej realizacji dla gruntów sąsiednich i sposobów ich ograniczania. W ocenie Kolegium, poza ogólnymi twierdzeniami o wadliwości raportu skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych zarzutów, mogących skutecznie podważyć prawidłowość jego sporządzenia i wydanej m.in. na jego podstawie oraz uzgodnienia dokonanego przez wyspecjalizowany organ - decyzji środowiskowej. Podkreślono, że raport jest dokumentem prywatnym, ale opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne i przysługuje mu szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów, dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w oczywistej i rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Skarżący analizy takiej nie przedstawił. W ocenie Kolegium, przedstawiony w niniejszej sprawie raport jest prawidłowy pod względem merytorycznym i formalnym, co potwierdził również organ wyspecjalizowany – RDOŚ, uzgadniając realizację opisanego w nim przedsięwzięcia. Zaznaczono też, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia, mające na celu ochronę środowiska przy realizacji przedsięwzięcia, natomiast żaden przepis prawa nie wymaga, aby do pozytywnej decyzji konieczne było uzyskanie akceptacji, zgody właścicieli sąsiadujących z inwestycją nieruchomości. S. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz dopuszczenie się błędu w wykładni prawa materialnego, tj.: 1) art. 146 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w razie uchylenia decyzji wydanej w trybie zwyczajnym mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; 2) art. 7 oraz 70 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy, w szczególności niedokonanie dokładnej analizy zarzutów i zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżącego wobec treści raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, na tyle podstawowych i zasadnych, że nie wymagających dysponowania wiadomościami specjalnymi; 3) art. 8 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do okoliczności podnoszonych przez skarżącego w trakcie postępowania, w szczególności niedokonanie dokładnej analizy zarzutów i zastrzeżeń wobec treści raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w zakresie w jakim ich rozpoznanie było możliwie bez konieczności korzystania z wiadomości specjalnych; 4) rażące naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów ustawy o ochronie środowiska, poprzez wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji negatywnej w okolicznościach, w których niewątpliwie istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji celem dokonania ponownej, prawidłowej oceny sposobu i zakresu oddziaływania planowanej przez wnioskodawcę inwestycji na środowisko. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 listopada 2021 r. i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 27 kwietnia 2020 r. W ocenie skarżącego, Kolegium odniosło się tylko do kwestii odległości planowanej inwestycji od miasta T. i to tylko w bardzo ogólnym zakresie i pobieżnie, a pominęło pozostałe zastrzeżenia skarżącego przedstawione w złożonych środkach zaskarżenia. Skarżący nie zgodził się z ustaleniami raportu oddziaływania na środowisko, który, jego zdaniem, wskazując na brak lub znikome oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnia to w głównej mierze przyjętym założeniem o znacznej odległości planowanej działalności od granic administracyjnych miasta T., które autor opracowania określił na około 3 km. Tymczasem zdaniem skarżącego, rzeczywista odległość planowanej inwestycji od zabudowy mieszkaniowej w granicach administracyjnych Miasta wynosi zaledwie 475 m (lokalizacja budynków wielorodzinnych) oraz 178 m od istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Opierając się na błędnych ustaleniach raportu organy prowadzące postępowanie nie uwzględniły występowania zabudowy znajdującej się w obszarze potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji, w odległości znacznie mniejszej, niż wskazana w raporcie oddziaływania na środowisko Dodatkowo, właściciel najbliżej położonej nieruchomości zabudowanej został pominięty przy ustalaniu kręgu stron postępowania, podczas gdy status strony przyznano właścicielom nieruchomości zabudowanych, znajdujących się w dalszej odległości od planowanej inwestycji. Tymczasem organy nie zbadały, czy raport spełnia warunki formalne, poprzestając jedynie na ogólnym stwierdzeniu, że raport spełnia wymogi i został sporządzony rzetelnie. Kolegium, dwukrotnie rozpoznając sprawę, nie dokonało samodzielnej i wnikliwej oceny raportu jako jednego z dowodów w sprawie, co narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze okoliczność, że odległość planowanego przedsięwzięcia od granic administracyjnych Miasta T. jest znacznie mniejsza niż określona w raporcie oddziaływania na środowisko, raport wymaga w tym zakresie ponownej analizy i szczegółowych ustaleń, a wydana na podstawie dotychczasowej treści raportu decyzja jest błędna i z tego względu powinna zostać uchylona w całości. Skarżący stwierdził też, że ustalenia raportu dotyczące zagrożeń dla środowiska są niejasne i nie dają precyzyjnej odpowiedzi w kwestii ewentualnych zagrożeń, jako przykład podając zawartą na stronie 70 raportu ocenę, że "bezpośredni wpływ inwestycji na najbliższe środowisko ogranicza się głównie do lokalnej emisji hałasu i spalin, generowanych przez pojazdy i maszyny obecne w wyrobisku. Tereny przylegające do obszaru wydobycia wydają się być niezagrożone zniszczeniem przy zachowaniu środków ostrożności oraz przy ścisłym trzymaniu się granic wydobycia." Skarżący podkreślił też, że z treści raportu nie wynika, jakie znaczenie dla środowiska, w tym zabudowy mieszkaniowej, będzie mieć transport urobku z miejsca prowadzenia działalności. Autorzy raportu stwierdzają, że odziaływanie działalności na środowisko nie będzie duże, jeśli działalność będzie realizowana przy ścisłym utrzymaniu granic wydobycia. Jednak w ocenie skarżącego, przedsięwzięcie nie będzie ograniczało się tylko do granic wydobycia, gdyż wykopany materiał będzie podlegał wywozowi poza teren prac wydobywczych, co niewątpliwie przełoży się bezpośrednio na sąsiadujące nieruchomości, w tym te zamieszkałe w niewielkiej odległości od wyrobiska. Reasumując stwierdzono, że decyzje w sprawie zostały wydane w oparciu o nieprawidłowe przesłanki i w tym zakresie wymagają ponownej weryfikacji pod względem merytorycznym i prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego z uwzględnieniem wszelkich nieścisłości i nieprawidłowości. Zdaniem skarżącego, po wznowieniu postępowania możliwe byłoby wydanie w niniejszej sprawie decyzji odmiennej od decyzji dotychczasowej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie uznając, że podniesione w niej zarzuty są bezzasadne i podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 listopada 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z 27 kwietnia 2020 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przy czym, przedmiotem wznowionego postępowania zakończonego zaskarżonymi decyzjami była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28 grudnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z 21 października 2013 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja kruszywa naturalnego ze złoża [..]" realizowanego na części działek nr [..]-[..]. Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z trzech trybów nadzwyczajnych służących wzruszaniu decyzji ostatecznych. Regułą bowiem jest zasada trwałości decyzji, w myśl której decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 k.p.a.). W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wystąpią przesłanki wymienione w art. 145-145b k.p.a. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). W wyniku postępowania wznowieniowego organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.). W tym miejscu podkreślić należy, że ustawodawca zastosował przesłanki ograniczające zarówno możliwość wszczęcia postępowania wznowieniowego, jak i w przypadku jego przeprowadzenia – ograniczające możliwość uchylenia kontrolowanej decyzji ostatecznej. Zgodnie bowiem z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast w przypadku żądania wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z kolei w myśl art. 146 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2). Należy podkreślić, że powołany przepis nie stanowi ujemnej przesłanki wznowienia postępowania, lecz jedynie ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. A zatem nawet wobec wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. organ winien wszcząć postępowanie wznowieniowe, natomiast jego efektem nie będzie mogło być uchylenie kontrolowanej decyzji ostatecznej. W takim przypadku, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne wówczas, "gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. W sytuacji gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania. [...] Dopiero wówczas, gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej podejmie decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej, obowiązany jest zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 k.p.a." (zob. M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 146, pkt 12 i 13 oraz przytoczone tam poglądy doktryny oraz orzecznictwo). Stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, nie jest dopuszczalne wówczas, gdy poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (teza pierwsza wyroku NSA z 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, PS 1994, nr 7–8, poz. 155, cytowane za P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 146, pkt 5). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. może być podstawą dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z tytułu szkody spowodowanej przez wydanie ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa, przy czym koniecznym warunkiem dochodzenia takiego odszkodowania jest stwierdzenie we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem decyzji (art. 4171 Kodeksu cywilnego). Konieczne jest więc we wznowionym postępowaniu rozstrzygnięcie o wszystkich wadach ostatecznej decyzji, a więc nie tylko o tym, że została ona wydana w wadliwym postępowaniu (np. bez udziału strony postępowaniu), ale także o tym, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., zostałaby wydana inna decyzja (zob. wyrok z 19 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 841/17, CBOSA). Jednocześnie wskazuje się, że w trybie wznowienia postępowania organ nie może działać w taki sposób, jakby załatwiał daną sprawę merytorycznie po raz pierwszy, a strona nie może domagać się zbadania jej sprawy tak, jakby miałaby ona zostać po raz pierwszy rozpoznana (zob. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., sygn. II GSK 761/14, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że oceniając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 listopada 2021 r. sąd bierze pod uwagę decyzję tego organu z 28 grudnia 2016 r. Jak wynika z akt sprawy decyzją z 21 października 2013 r. Wójt Gminy ustalił na wniosek P. K. środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja kruszywa naturalnego ze złoża [.]." realizowanego na części działek nr [..]-[..]. W związku ze stwierdzeniem konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wnioskodawca przedłożył raport o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko poddany analizie przez organ I instancji, który nie dopatrzył się jego nieprawidłowości. Decyzją z 28 grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy, decyzja Kolegium została błędnie nadana bezpośrednio do odwołującego się S. B., zamiast do jego pełnomocnika. Wobec faktu nieodebrania przez stronę przesyłki, po jej dwukrotnym awizowaniu, uznano ją za doręczoną. Dopiero na wniosek strony z 7 czerwca 2018 r., po zbadaniu przesłanki, o której mowa w art. 148 § 2 k.p.a., postępowanie wznowiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Okoliczność ta i jej przyczyny nie są sporne pomiędzy stronami. Natomiast istotą sporu jest to, czy Kolegium słusznie uznało w swoich decyzjach z 27 kwietnia 2020 r. oraz z 9 listopada 2021 r., że ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji ww. przedsięwzięcia, które nastąpiło w decyzji Wójta Gminy z 21 października 2013 r. i zostało utrzymane w mocy przez Kolegium decyzją z 28 grudnia 2016 r., było zgodne z obowiązującymi wówczas przepisami. Materialnoprawną podstawą decyzji z 2016 r. były przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), dalej jako u.u.i.ś. Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl § 3 ust. 1 pkt 40 lit. b) oraz pkt 86 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dalej jako rozporządzenie, planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na eksploatacji kruszywa naturalnego zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko (art. 59 ust. 1 u.u.i.ś.). Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania wymienione w tym przepisie. Postanowienie wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13, 15-17 i 22 (art. 64 ust. 1 u.u.i.ś.). Podstawową oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest raport, o którym mowa w art. 67 i n. u.u.i.ś. W myśl art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego; 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 22. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 u.u.i.ś.). Powyższe warunki zostały spełnione w niniejszej sprawie, bowiem w związku z postanowieniem Wójta Gminy z 21 listopada 2012 r., wydanym po postanowieniu opiniującym RDOŚ z 7 listopada 2012 r., nałożono na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskodawca przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w dniu 30 kwietnia 2013 r. Następnie, przed wydaniem decyzji, postanowieniem z 9 lipca 2013 r. RDOŚ uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia, określając jej warunki. Natomiast organ I instancji umożliwił społeczeństwo udział w postępowaniu, co odzwierciedlają akta sprawy (vide: k. 176-177 akt organu I instancji). Stosownie do art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Zgodnie z art. 81 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Art. 82 u.u.i.ś. wskazuje, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ: 1) określa: a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, b) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, d) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, e) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, f) gotowość instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW; 2) w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba: a) wykonania kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji, b) zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań; 3) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; 4) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, z zastrzeżeniem pkt 4a i 4b; 4a) nakłada obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub inwestycji jej towarzyszącej wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących; 4b) może nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prace przygotowawcze wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących; 5) może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. W myśl art. 85 ust. 2 u.u.i.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać: 1) w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: – ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, – wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; 2) w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyżej wskazane wytyczne również zostały spełnione, gdyż decyzja Wójta Gminy z 21 października 2013 r. szczegółowo opisuje rodzaj i miejsce realizacji planowanego przedsięwzięcia (pkt 1 decyzji), określa warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia (pkt 2 decyzji), określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż (pkt 3 decyzji), określa wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych (pkt 4 decyzji), nie ustala wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko (pkt 5 decyzji), nie stwierdza konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (pkt 6 decyzji). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał odległość planowanego przedsięwzięcia od obszarów Natura 2000. Następnie wskazał, że wniosek, postanowienie RDOŚ i przedłożony przez wnioskodawcę raport zostały umieszczony w publicznie dostępnym wykazie danych (s. 7 decyzji). Organ przywołał szczegółowo wnioski raportu (s. 5-7 decyzji) i wskazał, że przedmiotowe uwarunkowania zostały uzgodnione z RDOŚ, a postanowienia uzgodnieniowe są ostateczne, w związku z czym jego treść została uwzględniona w sentencji (s. 8 decyzji). Załącznik nr 1 do decyzji stanowi charakterystyka planowanego przedsięwzięcia. Nawet jeżeli uznać, że organ I instancji powielił wnioski raportu, nie uzasadniając ich oraz nie stwierdził wprost, że pozytywnie ocenia raport jako istotny dowód w sprawie, to raport ten został również zweryfikowany w postępowaniu odwoławczym. W decyzji z 28 grudnia 2016 r. Kolegium przychyliło się do stanowiska organu I instancji i uznało zarzut niezgodności raportu z obowiązującymi przepisami za niezasadny, bowiem w zależności od rodzaju i charakteru przedsięwzięcia, a także jego usytuowania różny może być stopień szczegółowości raportu i określenia jego wpływu na środowisko. Ponadto, zdaniem Kolegium, w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy. W świetle powyższych okoliczności Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego w opisanych decyzjach Wójta Gminy z 21 października 2013 r. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28 grudnia 2016 r. Natomiast bezsporna okoliczność błędu procesowego Kolegium związanego z niedoręczeniem decyzji pełnomocnikowi strony zasadnie potraktowana została jako podstawa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 28 grudnia 2016 r. Kontrolowane decyzje Kolegium wydane w postępowaniu wznowieniowym, tj. decyzja z 27 kwietnia 2020 r. oraz z 9 listopada 2021 r., są w powyższym kontekście prawidłowe, tj. zgodne z obowiązującymi przepisami. Słusznie bowiem organ doszedł do przekonania, że błąd procesowy, który skutkował koniecznością wznowienia postępowania, nie wpływa na ocenę dokumentów przedłożonych w postępowaniu o zwyczajnym, zakończonym wydaniem decyzji z 21 października 2013 r., a następnie – decyzji z 28 grudnia 2016 r. Zarzuty podnoszone przez skarżącego oscylują w istocie wokół kwestii jego zastrzeżeń względem raportu oddziaływania na środowisko. Co więcej, wobec stanowiska Kolegium o konieczności przeciwstawienia raportowi wiadomości specjalistycznych skarżący wskazał, że przedstawia "konkretne i poważne wątpliwości", "na tyle istotne, a jednocześnie odnoszące się do elementarnych kwestii związanych z warunkami oddziaływania planowanej przez wnioskodawcę inwestycji na środowisko, że ich ocena nie wymaga konieczności posiadania przez organ rozpoznający odwołanie wiadomości specjalnych, ani też wykonywania dodatkowego, specjalistycznego kontrraportu" (s. 3 skargi). Skarżący przypomniał, że założenia raportu wskazujące na brak lub znikome oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko są uzasadnione w głównej mierze przyjętym założeniem o znacznej odległości planowanej działalności od granic administracyjnych miasta (3 km). Jednakże zdaniem skarżącego odległość ta wynosi zaledwie 475 m od budynków wielorodzinnych i 178 m od istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Powyższe, w ocenie skarżącego, stanowi o wadliwości raportu. Ponadto, skarżący wskazał, że właściciel najbliżej położonej nieruchomości zabudowanej, został pominięty przy ustalaniu kręgu stron postępowania, podczas gdy status strony przyznano właścicielom nieruchomości zabudowanych znajdujących się w dalszej odległości od planowanego przedsięwzięcia. Sąd nie może jednak zweryfikować tego zarzutu, ponieważ tylko strona pominięta może domagać się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czego skarżący z całą pewnością jest świadom, korzystając z tego środka. Natomiast skarżący nie może się powoływać na fakt pominięcia innych osób, nie mając do tego legitymacji procesowej. Słusznie też skarżący wskazuje na bogate orzecznictwo dotyczące roli raportu w wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz obowiązku dokonania kontroli formalnej raportu (jako dowodu w sprawie) przez organy. Jednocześnie skarżący zdaje się oczekiwać, że raport będzie zawierał precyzyjne i pewne informacje. Tymczasem raport ma opisywać planowane przedsięwzięcie i jego prognozowany wpływ na środowisko. Musi więc operować i zakładać pewne założenia, których inwestor będzie przestrzegał. Dotyczy to np. założenia ścisłego trzymania się przez inwestora granic wydobycia. Skarżący zwraca przy tym uwagę na zwrot "Tereny przylegające do obszaru wydobycia wydają się być niezagrożone przy zachowaniu środków ostrożności oraz przy ścisłym trzymaniu się granic wydobycia." Dodatkowo, zdaniem skarżącego, z treści raportu nie wynika, jakie znaczenie dla środowiska, w tym zabudowy mieszkaniowej, będzie mieć transport urobku dokonywany z miejsca prowadzenia działalności. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw, by kwestionować te założenia raportu, bowiem są one oczywistym elementem prognozy, z którą muszą wiązać się pewne założenia. Taki charakter bez wątpienia ma założenie, że inwestor przy prowadzeniu wydobycia zachowa środki ostrożności oraz założenie ścisłego trzymania się granic wydobycia, które z kolei pozwoliły na ustalenie w raporcie, że wówczas wpływ przedsięwzięcia na środowisko, w tym sąsiednie tereny, będzie minimalny. W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko Kolegium, że w raporcie opisano i scharakteryzowano lokalizację planowanej inwestycji oraz konsekwencje jej funkcjonowania dla gruntów sąsiednich. Ponadto, co również słusznie podniosło Kolegium, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest de facto wstępnym etapem dla wystąpienia o koncesję oraz wszelkie inne zgody umożliwiające legalne prowadzenie działalności wydobywczej. Co więcej, odnosi się do planowanej działalności i jej potencjalnego wpływu na środowisko, a więc można jedynie prognozować, jakie skutki wywoła dane przedsięwzięcie dla środowiska. Dlatego też raport – mimo że jest dokumentem prywatnym – jest sporządzony przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach, które dokonują tej prognozy. Raport ten podlega weryfikacji nie tylko przez organ wydający decyzję, ale także przez organ współdziałający, którym był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, będący wyspecjalizowanym organem, którego kompetencje obejmują wyłącznie kwestie z obszaru ochrony środowiska. Organ ten dokonał oceny raportu i jego ustaleń oraz w postanowieniu z 9 lipca 2013 r. zaproponował działania, które mają być podejmowane na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia w celu zmniejszenia jego wpływu na środowisko. Warunki te zostały następnie "przeniesione" do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić w tym miejscu należy, że – jak wynika z uzasadnienia postanowienia RDOŚ z 9 lipca 2013 r., w zakresie usytuowania przedsięwzięcia organ uwzględnił, że teren złoża znajduje się około 3 km od T. (co kwestionuje skarżący) oraz około 50 – 100 m od zabudowań C. Nawet zatem jeśli organ pominął wpływ na zabudowania oddalone, jak wskazuje skarżący o około 500 m, to uwzględnił wpływ przedsięwzięcia na zabudowania zlokalizowane znacznie bliżej (50 – 100 m), uznając je za nie mające znaczenia dla możliwości ustalenia środowiskowych uwarunkowań analizowanego przedsięwzięcia. W tej sytuacji, argumentacja skargi, bazująca na ogólnikowych i niczym nie popartych stwierdzeniach, dotyczących oddziaływania inwestycji na sąsiednią zabudową mieszkaniową, nie może skutkować jej uwzględnieniem. W konsekwencji, stanowisko organu w zakresie braku możliwości uchylenia decyzji własnej z 28 grudnia 2016 r. na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. ze względu na treść art. 151 § 2 k.p.a., uznać należy za prawidłowe. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako p.p.s.a. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w związku z wnioskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, wnioskiem skarżącego wyrażonym w piśmie z 17 stycznia 2022 r. oraz wobec braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez pozostałe strony.