II OSK 841/17

Dnia 19 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Marek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 424/16 w sprawie ze skarg J. P. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 30 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 424/16, uwzględniając skargi J. P. oraz [...] Sp. z o.o. w W. na dwie decyzje Wojewody [...] z [...] maja 2016 r. wydane w wyniku wznowienia postępowania w sprawach dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił obie decyzje. Wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Prezydent Miasta G. dwiema decyzjami z [...] listopada 2007 r. zatwierdził projekty budowlane i udzielił J. P. pozwoleń na budowę na działce nr [...] przy ul. [...] w G. dwóch wielorodzinnych budynków mieszkalnych – jeden oznaczony jako budynek "A", drugi oznaczony jako budynek "B". Decyzje te stały się ostateczne i następnie zostały decyzjami Prezydenta Miasta G. z [...] lutego 2008 r. przeniesione na [...] Sp. z o.o. w W. Na skutek podań T. L., U. W. i M. W. o wznowienie postępowania zakończonego wskazanymi decyzjami Prezydent Miasta G., po wznowieniu postępowań w obu tych sprawach, decyzją z [...] kwietnia 2008 r. w odniesieniu do budynku "B" i decyzją z [...] kwietnia 2008 r. w odniesieniu do budynku "A", powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia obu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wojewoda [...], na skutek odwołań T. L., U. W. i M. W. decyzjami z [...] września 2008 r. i [...] września 2008 r. uchylił decyzje Prezydenta Miasta G. i przekazał sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu obu spraw Prezydent Miasta G. dwiema decyzjami z [...] grudnia 2008 r. ponownie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia dwóch swoich decyzji z [...] listopada 2007 r. o zatwierdzeniu projektów budowlanych i udzieleniu pozwoleń na budowę na działce nr [...] przy ul. [...] w G. dwóch wielorodzinnych budynków mieszkalnych. Wojewoda [...] na skutek odwołań T. L., U. W. i M. W. decyzją z [...] października 2009 r., w odniesieniu do budynku "A" i decyzją z [...] października 2009 r., w odniesieniu do budynku "B", utrzymał w mocy obie te decyzje. W ocenie organów obu instancji, osoby wnoszące o wznowienie postępowań nie były ich stronami, gdyż nieruchomości, których są właścicielami, nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanych budynków. Na skutek skarg T. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dwoma wyrokami z 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 17/10 i II SA/Gd 18/10, uchylił obie wskazane decyzje Wojewody [...] oraz poprzedzające je decyzje Prezydenta Miasta G., kwestionując zgodność z prawem zasadniczej przesłanki tych decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargi kasacyjne [...] Sp. z o.o. w W. od tych wyroków dwoma wyrokami z 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1733/10 i II OSK 1735/10, uchylił oba wyroki z uwagi na istotne uchybienia przepisom postępowania oraz wadliwą wykładnię art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i przekazał sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Gdańsku dwoma wyrokami z 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 61/12 i II SA/Gd 62/12, uchylił odpowiednio decyzję Wojewody [...] z [...] października 2009 r. i decyzję tego organu z [...] października 2009 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji konieczne było uzupełnienie ustaleń niezbędnych do oceny, czy T. L. był stroną postępowań w sprawie udzielenia pozwoleń na budowę oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało przez niego złożone w terminie. Skargi kasacyjne [...] Sp. z o.o. w W. od wskazanych wyroków WSA w Gdańsku zostały oddalone przez NSA dwoma wyrokami z 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1739/12 i II OSK 1740/12. Po wskazanym wyroku Wojewoda [...] po pierwsze, dwiema decyzjami z [...] lutego 2015 r. umorzył postępowania odwoławcze wszczęte na skutek odwołań U. W. i M. W., po drugie, decyzją z [...] stycznia 2015 r. w odniesieniu do budynku "A" i decyzją z [...] lutego 2015 r. w odniesieniu do budynku "B" uchylił obie decyzje Prezydenta Miasta G. z [...] grudnia 2008 r. i stwierdził wydanie obu decyzji tego organu z [...] listopada 2007 r. z naruszeniem prawa, polegającym na tym, że nie wszystkie strony brały udział w postępowaniach, jednocześnie stwierdzając, że nie uchyla tych decyzji z uwagi na upływ pięciu lat od ich doręczenia. Obie wskazane decyzje Wojewody [...] zostały zaskarżone skargami do sądu administracyjnego przez [...] Sp. z o.o. w W., J. P. oraz T. L. Na skutek tych skarg WSA w Gdańsku wyrokiem z 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 190/15 uchylił obie decyzje. Sąd pierwszej instancji uznał, że nie zostały właściwie wyjaśnione i ocenione wszystkie okoliczności związane z terminem wniesienia przez T. L. podania o wznowienie postępowania oraz związane z oceną, czy był on stroną postępowań w sprawie udzielenia pozwoleń na budowę. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w zakresie oceny, czy był on stroną postępowań w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, wyjaśnienia wymagały kwestie przesłaniania jego budynku przez projektowaną zabudowę, właściwego nasłoneczniania pomieszczeń tego budynku i spełnienia warunków techniczno – budowlanych w zakresie właściwego odprowadzania wód powierzchniowych z terenu działki inwestora. Ponadto Sąd ten uznał, że stosując art. 146 § 1 k.p.a. organ administracji powinien wpierw rozważyć, czy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 146 § 2 k.p.a. W szczególności stwierdził, że "konstrukcja art. 146 § 1 i § 2 k.p.a. wskazuje, że obie negatywne przesłanki uchylenia kwestionowanej decyzji przewidziane w tym artykule są niezależne od siebie. Niemniej jednak, przesłanka wymieniona w § 2 k.p.a. potwierdza ostatecznie materialnoprawną prawidłowość decyzji i wskazuje wyłącznie na jej kwalifikowaną wadliwość proceduralną przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przesłanka określona w § 1 tego artykułu kończy postępowanie wznowieniowe z uwagi na upływ czasu wyłącznie po ustaleniu wadliwości z art. 145 § 1 pkt 1 – 8 k.p.a. bez względu na materialnoprawną prawidłowość kwestionowanej decyzji. Zdaniem Sądu, z uwagi na charakter i wagę obu negatywnych przesłanek należy przyjąć, że stosowanie przesłanki upływu czasu jest warunkowane uprzednim wyeliminowaniem możliwości zastosowania w danej sprawie wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 146 § 2 k.p.a.". W tych okolicznościach Wojewoda [...] dwiema decyzjami z [...] maja 2016 r. ponownie uchylił obie decyzje Prezydenta Miasta G. z [...] grudnia 2008 r. i stwierdził wydanie obu decyzji tego organu z [...] listopada 2007 r. z naruszeniem prawa, polegającym na tym, że nie wszystkie strony brały udział w postępowaniach, jednocześnie stwierdzając, że nie uchyla tych decyzji z uwagi na upływ pięciu lat od ich doręczenia. Skarżący w jednobrzmiących skargach kwestionowali ustalenia organu administracji dotyczące tego, że T. L. był stroną postępowań w sprawie zatwierdzenia projektów budowlanych i udzielenia pozwoleń na budowę oraz tego, że podania o wznowienie postępowań zostały wniesione w terminie. Ponadto zarzucono naruszenie art. 153 p.p.s.a., twierdząc, że organ administracji nie zastosował się do wiążącej go oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gdańsku z 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 190/15, w odniesieniu do stosowania art. 146 § 2 k.p.a. Sąd pierwszej instancji uznał, że Wojewoda [...] nie zastosował się do wiążącej go oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gdańsku z 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 190/15. Stwierdził, że w tym wyroku Sąd wskazał, iż upływ okresu przedawnienia oznaczonego w art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie, a konstrukcja art. 146 § 1 i § 2 k.p.a. wskazuje, że obie negatywne przesłanki uchylenia decyzji przewidziane w tym artykule są niezależne od siebie. Niemniej jednak, przesłanka wymieniona w art. 146 § 2 k.p.a. potwierdza ostatecznie materialnoprawną prawidłowość decyzji i wskazuje wyłącznie na jej kwalifikowaną wadliwość proceduralną przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast przesłanka określona w art. 146 § 1 tego artykułu kończy wznowione postępowanie z uwagi na upływ czasu wyłącznie po ustaleniu wadliwości z art. 145 § 1 pkt 1 – 8 k.p.a., bez względu na materialnoprawną prawidłowość kwestionowanej decyzji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z uwagi na charakter i wagę obu negatywnych przesłanek należy przyjąć, że stosowanie przesłanki upływu czasu jest warunkowane uprzednim wyeliminowaniem możliwości wydania w danej sprawie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 146 § 2 k.p.a. Dalej Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w obu decyzjach Wojewody zabrakło jakichkolwiek ustaleń i rozważań dotyczących możliwości wydania w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 146 § 2 k.p.a., a w szczególności dotyczących wyeliminowania takiej możliwości, skoro zastosowano negatywną przesłankę uchylenia decyzji w postaci upływu okresu przedawnienia. Organ natomiast w obu sprawach uznał, wbrew ocenie prawnej Sądu, że upływ okresu przedawnienia oznaczonego w art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie, w tym zakaz stwierdzenia wydania decyzji w postępowaniu zwyczajnym z naruszeniem prawa z tego powodu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z tego wynika, że organ administracji nie rozważył w ogóle, czy w okolicznościach przedmiotowych spraw nie zachodzi przypadek określony w art. 146 § 2 k.p.a. Ponadto Sąd pierwszej instancji uznał, że organ administracji prawidłowo ustalił, że T. L. podanie o wznowienie postępowań wniósł w terminie oraz że był stroną postępowań w sprawie zatwierdzenia projektów budowlanych i udzielenia pozwoleń na budowę. Niemniej uznał też, że wbrew zaleceniom WSA w Gdańsku zawartym w wyroku z 21 października 2015 r., w dalszym ciągu nie dokonano właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie ograniczania przez projektowaną zabudowę odpowiedniego nasłoneczniania pomieszczeń w budynku skarżącego oraz spełnienia warunków technicznych w zakresie właściwego odprowadzania wód powierzchniowych z terenu działki inwestora. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w dalszym ciągu ocena dopuszczonych dowodów z opinii biegłych nie została przeprowadzona zgodnie z art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczącej budynku "B", organ stwierdził, że okno pomieszczenia mieszkalnego znajdującego się w południowej ścianie budynku T. L. w godzinach od 7 do 10 jest zacieniane przez projektowany budynek, a od godziny 12:55 okno to jest zacieniane przez przybudówkę gospodarczą. W tej sytuacji – zdaniem Sądu pierwszej instancji – niezrozumiałe jest, w jaki sposób organ stwierdził, że przedmiotowe okno pozostaje nasłonecznione jedynie przez 1 godzinę i 55 minut. Natomiast z uzasadnienia decyzji dotyczącej budynku "A" wynika, że ten budynek zacienia wprawdzie budynek T. L. od 11:55 do 12:55, jednakże w ogóle nie zacienia znajdującego się w południowej ścianie tego budynku okna pomieszczenia mieszkalnego. Poza tym, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ naruszył art. 84 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., gdyż uznał, wbrew zaakceptowanej opinii biegłego, że projektowana inwestycja będzie miała szkodliwy wpływ na działkę uczestnika postępowania poprzez zmianę odpływu wód opadowych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ nie przeanalizował w tym zakresie, wbrew ocenie wyrażonej w wyroku z 21 października 2015 r., żadnych konkretnych przepisów techniczno - budowlanych. Sąd wskazał przy tym, że po analizie znajdujących się w aktach administracyjnych opracowań, Wojewoda uznał, że oba projektowane budynki nie mają negatywnego wpływu na warunki gruntowo - wodne podłoża oraz że w sporządzonej na zlecenie organu opinii geologicznej biegli wskazali, że można wyraźnie stwierdzić, że oba projektowane budynki nie mają negatywnego wpływu na warunki gruntowo - wodne podłoża oraz na naturalny spływ wód opadowych z górnych części wysoczyzny morenowej. W skardze kasacyjnej Wojewoda [...] przytoczył podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. W ramach podstaw kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 84 § 1 i art. 80 k.p.a., - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że organ administracji naruszył art. 153 p.p.s.a. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. przez to, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera błędne wskazania co do dalszego postępowania, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę zaskarżonych decyzji, w wyniku której Sąd uchylił zaskarżone decyzje mimo braku ku temu przesłanek. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia prawa materialnego organ odwoławczy zarzucił naruszenie art. 146 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że z uwagi na charakter i wagę obu negatywnych przesłanek wymienionych w art. 146 k.p.a. stosowanie przesłanki związanej z upływem czasu jest uwarunkowane uprzednim wyeliminowaniem możliwości zastosowania w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania albo uchylenia tego wyroku i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 i art. 80 k.p.a. nie jest zasadny, gdyż uzasadniając go skarżący kasacyjnie nie odniósł się do konkretnych stwierdzeń Sądu pierwszej instancji podważających ocenę dowodów z opinii biegłych zarówno w odniesieniu do kwestii zacienienia budynku uczestnika postępowania, jak i wpływu projektowanej inwestycji na spływ wód opadowych. Z tych samych powodów nie jest zasadna podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że organ administracji naruszył art. 153 p.p.s.a. Jak wynika z treści tego zarzutu i jego uzasadnienia dotyczy on również postępowania dowodowego, przy czym tym razem w kontekście art. 153 p.p.s.a. Również w tym przypadku w skardze kasacyjnej nie odniesiono się do konkretnych stwierdzeń Sądu pierwszej instancji podważających ocenę zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Nie są zasadne dwie podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia art. 146 k.p.a. W tym zakresie przede wszystkim wskazać należy, że ocena prawna co do sposobu stosowania powołanego przepisu, w szczególności tego, że w pierwszej kolejności organ administracji jest zobowiązany zbadać, czy zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a., została przez Sąd pierwszej instancji sformułowana w prawomocnym wyroku z 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 190/15. W związku z tym zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ta ocena prawna wiąże organ administracji oraz sądy administracyjne niezależnie od tego, że w innych sprawach NSA sformułował inne stanowisko. Wojewoda [...] był więc związany stanowiskiem Sądu pierwszej instancji bez względu na to, czy ocenia je jako zgodne z prawem. Tym stanowiskiem jest także związany NSA rozpoznający sprawę. Powyższe stwierdzenie mogłoby stanowić wystarczającą argumentację związaną z ocenianą podstawą, jednakże NSA uważa za odpowiednie dodanie, iż podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji. Po pierwsze, nie ma racji skarżący kasacyjnie, że stanowisko Sądu pierwszej instancji prowadzi do sytuacji, w której dojdzie do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty mimo upływu terminów określonych w art. 146 § 1 k.p.a. Stanowisko Sądu pierwszej instancji sprowadza się do tego, że mimo upływu tych terminów organ administracji jest zobowiązany ocenić, czy nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a., a więc czy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Po drugie, za takim sposobem rozumienia art. 146 k.p.a. przemawia słuszny interes podmiotu wnoszącego o wznowienie postępowania administracyjnego. Decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. może być podstawą dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z tytułu szkody spowodowanej przez wydanie ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa, przy czym koniecznym warunkiem dochodzenia takiego odszkodowania jest stwierdzenie we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem decyzji (art. 4171 k.c.). Konieczne jest więc we wznowionym postępowaniu rozstrzygnięcie o wszystkich wadach ostatecznej decyzji, a więc nie tylko o tym, że została ona wydana w wadliwym postępowaniu (np. bez udziału strony postępowaniu), ale także o tym, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., zostałaby wydana inna decyzja. W tym miejscu zauważyć należy, że w art. 151 § 2 k.p.a. mowa jest o tym, że w przypadku ustalenia wystąpienia każdej z sytuacji wskazanej w art. 146 k.p.a., organ administracji stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, przy czym ustawodawca nie wyjaśnia, czy chodzi tylko o stwierdzenie, że zaszła jedna z przesłanek wznowienia, czy także o to, że należy wyjaśnić, czy merytorycznie decyzja jest wadliwa. Natomiast w doktrynie prawa wskazuje się, że "(t)ylko rozstrzygnięcie istoty sprawy pozwala na pełne stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, otwierając drogę do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie. Tak więc wystąpienie przesłanki negatywnej przedawnienia dopuszczalności uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania nie daje podstaw do uchylenia się przez organ od rozstrzygnięcia sprawy." (B. Adamiak, J. Borkowski, KPA, Komentarz, wyd. 13, Warszawa 2014, str. 618.) Trzeba też dodać, że skoro Sąd pierwszej instancji uznał, iż organ administracji prawidłowo przyjął, że T. L. był stroną postępowań w sprawie udzielenia pozwoleń na budowę, to dalsze wywody tego Sądu dotyczącego niewłaściwej oceny materiału dowodowego dotyczącego wpływu projektowanej budowy na nieruchomość uczestnika postępowania mają służyć ocenie, czy zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a. Odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę zaskarżonych decyzji, w wyniku której Sąd uchylił zaskarżone decyzje mimo braku ku temu przesłanek, stwierdzić trzeba, że jest on niezasadny, gdyż w istocie dotyczy zagadnień poruszonych w poprzednich podstawach, które - jak wskazano - są niezasadne. W tym stanie rzeczy NSA, na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w piśmie z 7 lutego 2017 r. zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, NSA – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.