II SA/Gd 128/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 na rozprawie sprawy ze skargi MK na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 19 grudnia 2002 Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego kwotę 270 zł ( dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 grudnia 2005 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił w całości decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia 10 maja 2002 r. o stwierdzeniu choroby zawodowej – fluorozy u M.K., i nie stwierdził u M.K. choroby zawodowej. Decyzja II instancji została wydana po rozpatrzeniu odwołania Zakładów "A" Sp.zo.o.. Podstawą prawną decyzji organu II instancji były przepisy art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 1989 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. M.K. był zatrudniony w Zakładach "A" Sp. zo.o. w latach 1985-2000. Wykonywał tam pracę na stanowiskach; maszynista spychacza, mistrz ds. zwałowania fosfogipsu, specjalista mechanik. W dniu 7 lutym 2002 r. został przeprowadzony wywiad środowiskowy dotyczący pracy M.K. w Z "A" Sp.zo.o.. Następnie w dniu 2 kwietnia 2002 r. przeprowadzono badania specjalistyczne w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, które pozwoliły stwierdzić u M.K. fluorozę pochodzenia zawodowego. Na podstawie wywiadu środowiskowego i orzeczenia WOMP, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w wydał decyzje z dnia 10 maja 2002 r. o stwierdzeniu choroby zawodowej u M.K.. ZNF "A" Sp.zo.o. wniosła odwołanie od w/w decyzji PPIS twierdząc, że M.K. nie pracował w warunkach szkodliwych dla zdrowia oraz wnioskując o dokonanie dodatkowych badań. Odwołanie zostało podpisane przez prezesa zarządu A.S.. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w celu wyjaśnienia sprawy zebrał dodatkowy materiał dowodowy, na który składa się: - opinia lekarza z dnia 27 maja 2002 r. o tym, że badania na stanowisku pracy nie wykazały przekroczeń NDS fluorowodoru gazowego ani fluoru w pyle oraz, że zmiany zwyrodnieniowe układu kostno-stawowego stwierdzone u M.K. są często spotykane u osób w średnim wieku i nie maja związku ze środowiskiem pracy, - badania laboratoryjne dotyczące pomiarów zapylenia, zawartości gazowego fluowodoru i kwasu fosforowego w powietrzu, zawartości fluoru w pyle, na stanowiskach pracy M.K., - wyniki badań M.K. w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej z dnia 22 lipca 2002 r. nr 6/2002, które nie rozpoznają choroby zawodowej – fluorozy, - orzeczenie lekarskie z dnia 10 grudnia 2002 r. nr KP(796)2002 wydane przez Instytut Medycyny Pracy, które nie rozpoznało u M.K. choroby zawodowej. Na podstawie powyższych dokumentów PWIS wydał zaskarżoną decyzję. M.K. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji, zarzucając organowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz naruszenie prawa procesowego polegające na rozpoznaniu odwołania ZNF "A" Sp.zo.o. bez ustalenia czy odwołanie pochodzi od osoby uprawnionej do samodzielnego reprezentowania spółki. W uzasadnieniu skargi M.K. podniósł, że dokumenty, na których oparł się organ są niewiarygodne, ponieważ jedno z zestawień pomiarów dokonane w zakładzie pracy skarżącego nie zostało w ogóle podpisane, a inne obejmowało badania ze stanowiska operatora spychacza z okresu, kiedy skarżący nie zajmował tego stanowiska. Ponieważ opinie lekarskie bazowały na wynikach tych pomiarów, są one również nie wiarygodne. Skarżący stwierdził, że pracując przez 15 lat na hałdzie musiał być narażony na wyższy stopień zapylenia od zapylenia w pobliżu hałdy. Poza tym są wątpliwości, co do reprezentacji jednoosobowej przy odwoływaniu się ZNF "A" Sp.zo.o. od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu PWIS podtrzymał argumentację wyrażona w swojej decyzji zaznaczając, że badania środowiskowe są wiarygodne a organ wydają decyzję kierował się całością materiału dowodowego, w tym opiniami lekarskimi, które stwierdzały brak podstaw do rozpoznania następstw klinicznych przebytej ekspozycji na fluor i jego związki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uznał, że warunkiem dokonania merytorycznej oceny sprawy jest rozpatrzenie zarzutu formalnego zgłoszonego w skardze, a dotyczącego reprezentacji Zakładów "A" Sp.zo.o., w chwili składania odwołania od decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 205 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dokonuje czynności przez swoje organy. W tym przypadku, ustawowym organem reprezentującym spółkę jest zarząd. Z akt sprawy wynika, że w krajowym rejestrze spółek dotyczącym ZNF "A" Sp.zo.o. (nr KRS [...]) jest wpisany zarząd wieloosobowy, a w dziale 2, rubryka 1, do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków w imieniu spółki uprawnieni są dwaj współdziałający członkowie zarządu albo jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Tylko takie działanie może być skuteczne jako działanie w imieniu Spółki. Brak spełnienia tego wymogu powoduje nieważność oświadczenia woli i nie pociąga skutków prawnych w stosunku do Spółki, jak i osób trzecich. Warunkiem zmiany zapisu w KRS jest zmiana umowy spółki podjęta przez wspólników. Nie jest to równoznaczne z podjęciem uchwały przez zarząd spółki, nawet gdyby przyjąć, że w przypadku spółki z udziałem dwóch wspólników zarząd stanowią obaj wspólnicy. Dla skutecznych działań w imieniu spółki, niezbędnym jest, aby osoby uprawnione do reprezentowania spółki na zewnątrz wymienione były w KRS. Spółka chcąc wykazać prawidłowość swego odwołania w sprawie, dostarczyła odpis uchwały zarządu z dnia 24 sierpnia 2001 r. nr [...], która upoważnia Prezesa Zarządu do jednoosobowego podpisywania umów o pracę oraz wszelkich innych dokumentów oraz pism w sprawach pracowniczych, w tym pism i wystąpień do organów inspekcji pracy oraz nadzoru sanitarnego i bhp. Sąd stoi na stanowisku, że uchwała taka nie może być podstawą do jednoosobowego reprezentowania Spółki (wbrew zapisom KRS) w postępowaniu administracyjnym. Aby zmienić sposób reprezentacji, Spółka musiałaby zmienić umowę spółki a następnie dokonać odpowiednich zmian w KRS. Dalszą konsekwencją braku odpowiedniej reprezentacji Spółki w sprawie jest stwierdzenie, że odwołanie nie pochodzi od uprawnionej strony, czyli nie spełnia podstawowego wymogu określonego w art. 127 k.p.a. Konwalidacja tego braku nie jest możliwa po wydaniu decyzji organu II instancji. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał się zwolnionym z dalszego badania sprawy i musiał uchylić decyzję. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ II instancji winien wezwać odwołującą się Spółkę, do uzupełnienia braków odwołania. Z uwagi na wyżej wymienione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.