II SA/Gd 132/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Wojewoda wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na uchwałę Rady Gminy nr [...] z dnia 29 sierpnia 2013r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D., w obrębach D., , L. oraz S. z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych, z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Wojewoda zarzucił uchwale naruszenie art.9, 15 ust. 1ust. 1, 16, 17 pkt 6(lit. b tiret drugi) i art. 20 ustawy z dni 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej zwanej ustawą oraz art.16 ust. 7 i art. 23 ust 5 ustawy z dnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U z 2009 r., nr 151, poz. 1220 ze zm.) w związku z art. 28 ust.1 ustawy. Wojewoda badając przedmiotowy plan zgłosił następujące zarzuty: 1.Skala załącznika graficznego do uchwały w postaci rysunku planu zadeklarowana w § 1 ust. 3 pkt 1 na 1:2000 jest niezgodna ze skalą w jakiej został wykonany załącznik graficzny. W rzeczywistości do uchwały załączono rysunek w pomniejszeniu. Powyższe jak podniesiono stanowi istotne naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy w związku z § 5 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy "część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załącznik do uchwały". Załącznik graficzny stanowi zatem integralną część uchwalonego aktu, co sprawia, że obowiązuje w brzmieniu i formie przyjętej przez radę gminy w chwili uchwalania planu. Zmiana planu, a więc jego załącznika graficznego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Wykonanie zatem rysunku planu w nieprawidłowej skali stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, o których moa w art. 28 ust. 1 ustawy. 2. Brak zgodności planu miejscowego ze Studium, co stanowi naruszenie art. 9 ust. 4., art. 15 ust. 1 art. 20 ust. 1 i skutkuje nieważnością uchwały w całości na podstawie ar. 28 ust. 1 ustawy. W pierwszej kolejności Wojewoda podniósł, że przepisy art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 wskazują jednoznacznie na obligatoryjny wymóg zgodności uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującym dla danej gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co oznacza wiążący charakter studium w procesie przygotowania projektów planów miejscowych. Termin zgodny oznacza, że o ile umożliwiają to zapisy studium należy ściśle porównywać projekt planu z ustaleniami studium, tak by tę zgodność zapewnić. W powyższym zakresie zarzucono: - skoro zadaniem planu jest realizacja i konkretyzacja ustaleń studium, to postanowienia planu wprowadzające funkcje muszą uwzględniać m.in. o lokalizacjach punktowych, tj. o terenach o innym przeznaczeniu niż rolnym, wydzielonych i oznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych oraz uwzględniać wytyczne zawarte w studium, odnoszące się do ustaleń planów miejscowych. - niezgodność planu ze studium w odniesieniu do kart terenu 01RM i 02 RM-tereny zabudowy zagrodowej, które w studium oznaczone są jako obszary zabudowanych wiejskich jednostek osadniczych wskazanych do przekształceń i uzupełnień zabudowy na cele funkcji mieszkaniowych oraz działalności gospodarczych. Dotyczy to również kart terenów 03R, 04R i 05R-tereny rolnicze bez prawa zabudowy, które w studium wskazane są jako obszary na cele rozwoju funkcji mieszkaniowych oraz działalności gospodarczych. - nie ustalono jednoznacznie (za pomocą linii lub oznaczenia kolorem) granicy stref ochronnych od urządzeń produkujących prąd, tj. wiatraków, jednak pośrednio takie ograniczenia zostały w planie zapisane. Tereny przeznaczone w planie pod elektrownie wiatrowe (z możliwością sytuowania wiatraka na granicy R/EW) otoczone są obszarami R-rola, na których zabudowa jest wykluczona. Obszary R posiadają na tyle dużą miąższość, że uciążliwości związane z wiatrakami nie powinny ich przekroczyć (ok.500-700m). Ponadto zgodnie z § 10 ust. 3 pkt 2 uchwały: usytuowanie wież elektrowni wiatrowych w stosunku do istniejącej okolicznej zabudowy w planach miejscowych obowiązujących w dniu podejmowania uchwały musi zapewnić zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi...". Wskazano na art. 10 ust. 2a ustawy stanowiący, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie i zagospodarowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie". Wskazać zatem należy, jak stwierdził Wojewoda, że obszar przyjęty w studium jest nie tylko obszarem lokalizacji elektrowni wiatrowych, ale także obejmuje strefy ochronne (innych stref oznaczonych studium nie stwierdzono). Z uwagi na powyższe lokalizowanie wiatraków na granicy strefy, powodujące uciążliwości poza strefą jest w kolizji z obowiązującym studium. 3.Brak precyzyjnego określenia lokalizacji elektrowni wiatrowych. Zapisy w § 10 pkt 2 ppkt 1 o dopuszczeniu łącznie lokalizacji nie więcej niż 6 elektrowni wiatrowych o mocy nie większej niż 0,5MW każda, z orientacyjnym rozmieszczeniem na rysunku planu oraz w §10 pkt 2 ppkt 4, że ostateczna ilość, parametry i szczegółowa lokalizacja poszczególnych wież elektrowni wiatrowych ustalone zostaną w projekcie budowlanym, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o ostatecznej lokalizacji zdecyduje szczegółowa analiza wykonana po wyborze producenta elektrowni wiatrowych w oparciu o jej parametry techniczne, są sprzeczne z art. 14 ustawy. Postanowienia planu winny być bowiem na tyle precyzyjne aby na ich podstawie można było sporządzić projekt budowlany i zapewnić realizację ustawowych zadań w zakresie ładu przestrzennego. 4. Brak wyznaczenia stref ochronnych, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy. W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a oraz granice stref ochronnych związanych z ograniczeniem w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znacznego oddziaływania na środowisko. 5.Wojewoda zarzucił również nieprawidłowe zapisy w prognozie oddziaływania na środowisko do planu. W powyższym zakresie wskazano, że: w "Analizie efektu migotania cienia, do wykonania analizy przyjęto turbiny o wysokości wieży 140m, "Prognozę natężenia i zasięgu hałasu emitowanego do środowiska z planowanego zespołu 6 elektrowni wiatrowych" opracowano przyjmując jako przykładową turbinę o mocy akustycznej 108dB, wysokość wieży 120m, co jest niezgodne z zapisami uchwały, która przewiduje moc urządzenia do 5,0MW oraz wysokość całkowitą urządzenia wraz z łopatą wirnika w pozycji pionowej skierowanej ku górze do 220m ponad poziomem terenu. 6.Wojewoda zarzucił również, że wskutek działań organu sporządzającego projekt planu doszło do sytuacji, w której procedowano sporządzenie planu bez uzyskania uzgodnień organu ochrony przyrody dla terenów położonych w obszarze chronionego krajobrazu. Uzasadniając powyższy zarzut Wojewoda wskazał, że tereny przeznaczone pod budowę elektrowni położone są na obszarze otuliny Parku Krajobrazowego "Dolina Słupii", w granicach którego obowiązują zapisy rozporządzenia nr 15/2003 z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego Dolina Słupii" (Dz. Urz. Woj.Pom nr 83, poz. 1362). Zgodnie z zapisami rozporządzenia w celu ochrony walorów krajobrazowych Parku na jego terenie nie należy lokalizować elektrowni wiatrowych, a na terenie otuliny Parku nie należy lokalizować obiektów i podejmować przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe Parku. W postanowieniu z dnia 18 marca 2013r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał na konieczność wprowadzenia zapisu "na obszarze otuliny Parku nie należy lokalizować obiektów i podejmować przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe Parku". Powyższego zapisu nie uwzględniono w treści planu. Wojewoda wskazał, że wytyczne zawarte w planie ochrony parku są wiążące dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy. Elektrownie wiatrowe należą do inwestycji wpływających zarówno na walory przyrodnicze, jak i na krajobraz. Taka ocena została omówiona w prognozie oddziaływania na środowisko, odnosząc się wyłącznie do postrzegania elektrowni wiatrowych w krajobrazie. Nie ulega wątpliwości, że wnioskowana farma wiatrowa będzie w sposób istotny obniżała walory krajobrazowe Parku, a tym samym będzie niezgodna z planem jego ochrony. Wojewoda przytoczył treść prognozy, w której stwierdzono, że przedmiotowe turbiny będą widoczne po przeciwnej stronie Parku w wymienionych w prognozie miejscowościach. Nie pozostają one zatem obojętne dla walorów krajobrazowych parku i jego okolicy. Organ nadmienił też, że teren lokalizacji elektrowni graniczy z obszarem natura 2000 dla którego zgodnie z opracowanym projektem planu ochrony tego terenu należy zapewnić strefę szerokości 3km od granicy obszaru, w której wykluczy się lokalizację m.in. parków wiatrowych, które wymienione są jako jedno z zagrożeń dla tego obszaru. Wojewoda wskazał, ze w jego ocenie posłużenie się przez ustawodawcę w art. 16 ust. 7, art. 23ust. 5 i art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody pojęciem wymagają uzgodnienia wynika, że stanowisko RDOŚ w tym zakresie ma charakter wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Zgoda warunkowa z "uwagą", która nie została uwzględniona przez organ gminy w treści planu w konsekwencji stanowi brak uzgodnienia. Powołując się na wyżej przedstawioną argumentację Wojewoda podniósł, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem zasad i trybu sporządzenia planu miejscowego, co stanowi w świetle art. 28 ust. 1 ustawy podstawę do stwierdzenia jej nieważności w całości. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy, reprezentowana przez wójta gminy, wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwej skali załącznika graficznego do uchwały, wskazano, że załącznik ten został wykonany w skali zadeklarowanej w treści uchwały, tj.1:2000. W takiej formie został on dołączony do dokumentacji formalno-prawej przesłanej przez Gminę do Wojewody. Pomniejszeniu uległa jedynie wersja elektroniczna opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z uwagi na jej rozmiary i możliwości edycyjne edytora aktów prawnych. Rada Gminy nie zgodziła się z zarzutem braku zgodności planu ze studium. Wskazała, że studium jest aktem o charakterze ogólnym, aktem kierunkowym wskazującym jedynie na kierunki rozwoju poszczególnych funkcji i tworzącym jedynie wizję możliwości rozwoju przestrzennego gminy zagospodarowania przestrzennego o dużym stopniu ogólności. Zgodność planu ze studium nie oznacza wypełniania dokładnie i w całości postanowień studium w projekcie planu, gdyż studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium. Powołując się na powyższe organ wskazał, że zapis w studium kierunku zagospodarowania określonych terenów ( powołanych w skardze kartach terenu) "do przekształceń i uzupełnień zabudowy na cele mieszkaniowe i działalności gospodarczych" nie wyklucza lokalizowania w sąsiedztwie takich terenów elektrowni wiatrowych i innych obiektów przemysłowych. Za zgodne ze studium należy uznać przypadki pozostawienia tych terenów w dotychczasowym użytkowaniu. W toku procedury planistycznej nie wpłynął żaden wniosek o zmianę przeznaczenia funkcji dotychczasowych na inne wskazane w Studium. Nadto wskazywana funkcja gospodarcza i dopuszczenie jej bezpośrednio na tych terenach również mogłoby oddziaływać na ewentualną zabudowę mieszkaniową, gdyby taka miała być realizowana na terenach ww. kart Z tych przyczyn plan miejscowy pozostawiając tereny zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem jest zgodny z zapisami studium i wyznaczonymi w nim kierunkami. Odnosząc się do stref ochronnych planu miejscowego, to wymóg ten został zachowany. Na inwestora nałożono obowiązek zachowania obowiązujących standardów akustycznych dla poszczególnych funkcji wyznaczonych w planie. Nie jest możliwe graficzne wyznaczenie takiego obszaru, ponieważ nie są znane docelowe parametry techniczne elektrowni wiatrowych. Ogólny zapis zobowiązujący inwestora do uwzględnienia sąsiadującego zagospodarowania w połączeniu z faktem, że taka inwestycja musiałaby podlegać ocenie środowiskowej (co najmniej na etapie wydawania decyzji środowiskowej) zapewnia, że objęta zarzutem treść planu odpowiada wymogom czytelności i zrozumiałości. Rada wskazała, że organ nadzoru niezasadnie powołuje się na przepis art.10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że jeżeli na terenie gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie. Powoływanie się na ww. przepis jest niezasadne, gdyż z jednej strony skarga dotyczy uchwały o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie uchwały dotyczącej Studium, a drugiej strony uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia studium podjęto w dniu 10 grudnia 2008r. Powołany przepis art. 10 ust. 2a wprowadzony został ustawą z dnia 6 sierpnia 2010r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. , nr 155, poz. 1043), która w art. 3 ust. 2 stanowi, że w stosunku do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W konsekwencji powyższych regulacji przepis art. 10 ust. 2a nie znajdował zastosowania do postępowania w sprawie uchwalania studium i uchwały o jego uchwaleniu. Odnosząc się do zarzutu braku precyzyjnego określenia lokalizacji elektrowni wiatrowych w treści planu wskazano, że powoływane przez Wojewodę postanowienia § 10 uchwały zostały sformułowane w sposób odpowiadający obowiązującym wymogom ustawowym i standardom planistycznym, określając ogólnie możliwość zagospodarowania danego terenu w dany sposób, przy czym zagospodarowanie to będzie musiało uwzględniać nie tylko zapisy planu, ale również przepisy odrębne. Powołano przepis art. 71 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008r.o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.nr 199, poz. 1227 ze zm.) i konieczność uzyskania dla realizacji przedsięwzięcia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. , Dz. nr 156, poz. 1118 ze zm.) uzależniające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę od spełnienia wymagań ochrony środowiska, w szczególności określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. Wskazano, że ocen środowiskowych oraz zgodności z wymaganiami zawartymi w planie miejscowym, dokonywać można uwzględniając szczegółowe i skonkretyzowane parametry lokalizacyjne, techniczne środowiskowe konkretnego przedsięwzięcia-dopiero na etapie procedowania decyzji środowiskowej i decyzji o pozwoleniu na budowę. Wówczas wszystkie parametry muszą być określone w sposób szczegółowy. Nie jest natomiast możliwe samodzielne sprecyzowanie takich szczegółowych warunków realizacji przedsięwzięcia przez sam organ uchwalający plan miejscowy. Określając tereny, na których może nastąpić lokalizacja elektrowni wiatrowych, organ nie może poczynić założeń o charakterze technologicznym, może natomiast, co uczynił sformułować ogólne wymogi i ograniczenia przez inwestorów zasięgu uciążliwości ich działalności. Podniesiono, że formułując postanowienia planu organ uwzględnił wszystkie aspekty, takie jak walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności terenów zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Z podanych wyżej przyczyn, podniesiono, że niezasadny jest zarzut dotyczący braku precyzyjnego określenia lokalizacji elektrowni wiatrowych w samym planie. Odnośnie zarzutu braku wyznaczenia stref ochronnych, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy, wskazano, że elementy określone w art. 15 ust. 3 mają charakter fakultatywny, to organ decyduje uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego, czy w danych okolicznościach istnieją potrzeby uzasadniające uregulowanie w planie kwestii określonych w ust. 3. Zgodnie z powołanym przepisem w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Rada Gminy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że z przepisu tego nie wynika, że dla wskazanych w nim urządzeń i ich stref ochronnych obowiązkowe jest uchwalenie planu, nie jest to nawet obowiązkowy zapis planu. Nadto wskazano, że przepis ten obliguje jedynie radę gminy do uwzględnienia w planie tych urządzeń i ich stref ochronnych, o ile obszary ich rozmieszczenia zostały przewidziane w uchwalonym uprzednio studium. W niniejszej sprawie obszary ich rozmieszczenia nie były przewidziane w studium, albowiem nie było to wymagane w świetle przepisów obowiązujących w dacie przystąpienia do uchwalania studium. Zaprzeczono zarzutowi naruszenia art. 16 ust. 1 i art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody w trakcie procedury uchwalania planu. Przepisy te odnoszą się do obowiązku dokonania uzgodnienia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska projektu planu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zapisów w Prognozie oddziaływania na środowisko dotyczących analizy migotania cienia i analizy akustycznej wskazano, że w planie określono wyłącznie maksymalne parametry elektrowni wiatrowych ustalając wysokość całkowitą elektrowni wieży wraz z łopatą śmigła w pozycji pionowej ku górze nie więcej niż 220m ponad poziom terenu( nie określono parametrów wież i śmigieł elektrowni) oraz moc nominalną nie większą niż 5,O)MW. W analizie akustycznej zawartej w Prognozie przyjęto do obliczeń wysokość wieży 120, o mocy nominalnej do 5MW możliwych do zastosowania na terenach objętych planem oraz parametry akustyczne elektrowni Gamesa G 128 – maksymalna moc akustyczna 108dB. Wobec powyższego analiza akustyczna została wykonana dla parametrów najbardziej niekorzystnych środowiskowo ze względu na rozprzestrzenianie się hałasu a równocześnie spełniających ustalenia planu. Natomiast na potrzeby analizy migotania cienia przyjęto wysokość wież elektrowni 140m (największa wysokość wież typu Gamesa i średnicę rotora 128m- łącznie maksymalnie wysokość w stanie wzniesionego śmigła wyniosła 204m i są to najbardziej niekorzystne parametry elektrowni w aspekcie migotania cienia. W wyniku analizy obliczeniowej stwierdzono, że efekt migotania cienia od elektrowni o takich parametrach może wystąpić na zabudowaniach mieszkalnych w jej otoczeniu od kilku sekund do ok. minuty- i to przy wysokości wież 140m, podczas gdy dla uzyskania maksymalnej mocy elektrowni dopuszczonej planem (maks. 5MW) wystarczająca będzie wieża o wysokości 120m. Zastosowanie w obliczeniach elektrowni o większej długości śmigieł dla osiągnięcia wysokości 220m dopuszczonej w planie miałoby charakter wyłącznie teoretyczny, gdyż nie produkuje się elektrowni wiatrowych o wysokości wież 140m i długości śmigła 80m. Wyniki takich obliczeń byłyby nieznacznie wyższe (o ok. 7%)od przedstawionych w prognozie i nie mały by znaczenia dla sformułowanego w niej wniosku o nieznacznej uciążliwości migotania cieni dla mieszkańców otoczenia elektrowni. Podniesiono nadto, że w Polsce nie ma przepisów określających normy związane z migotaniem cieni, a więc wyniki obliczeń mają charakter wyłącznie informacyjny skoro nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia czy normy będą przekroczone czy też nie z uwagi na ich brak. Odnosząc się do zarzutów dotyczących położenia terenów przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych w otulinie parku Krajobrazowego "Dolina Słupi" wskazano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku plan uzgodnił pozytywnie uzgodnieniem z dnia 18 marca 2013r. W treści uzgodnienia wskazano, że na obszarze otuliny parku nie należy lokalizować obiektów i podejmować przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe Parku. Powyższy zapis dotyczy ochrony samego parku, a nie jego otuliny. Również przepisy rozporządzenia w sprawie ustanowienia planu ochrony parku Krajobrazowego "Dolina Słupi" dotyczą ochrony obszaru samego parku, a nie jego otuliny. Tereny na których w planie miejscowym dopuszczono lokalizowanie elektrowni wiatrowych położone są poza granicami Parku Krajobrazowego, położone są natomiast w jego otulinie. Odległości możliwe do zlokalizowania elektrowni od granicy Parku wynoszą od 2.2km do 3km. Tereny te zlokalizowane są na wierzchowinie wysoczyzny na rzędnych od ok. 94m do 105mnpm, w kierunku Parku powierzchnia wznosi się lokalnie do 108mnpm, po czym obniża się do rzędnych ok. 50mnpm na przedpolu Parku i następnie ponownie wzrasta do 80m. Nadto przedpole parku i strefę krawędziową wysoczyzny porastają lasy, które ograniczają widoczność z terenów możliwych lokalizacji elektrowni i ich otoczenia. Rada podniosła, że z uwagi na przesłonięcia przez kompleksy leśne i wyniesienia terenu na obszarach, na których dopuszczono lokalizowanie elektrowni w planie miejscowym, nie będą one widoczne z parku ani na jego tle. Z tych przyczyn wyżej zacytowane ograniczenie nie znajduje zastosowania do lokalizacji elektrowni wiatrowych. Nadto wyżej zacytowana treść uwagi nie oznacza odmowy albo braku uzgodnienia. Wskazano nadto, że w tym samym dniu tj. w dniu 18 marca 2013r,. RDOŚ zaopiniował projekt planu z uwagami, które w całości zostały uwzględnione w uchwalonym planie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych na obszary Natura 2000, to rada podniosła, że nieprawdziwym jest stwierdzenie w skardze Wojewody, że teren lokalizacji elektrowni graniczy z obszarem Natura 2000. Najbliższymi obszarami Natura 2000 jest obszar specjalnej ochrony ptaków "Dolina Słupii" PLB 220002 w minimalnej odległości ok. 1,5km od granicy obszaru planu i ok. 2,1 km od dopuszczonych lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty "Dolina Słupi" PLH220052 w minimalnej odległości ok. o,3km od granicy planu i ok. 1,1km od dopuszczonych lokalizacji elektrowni wiatrowych. Zgodnie z informacjami zawartymi na stronie internetowej RDOŚ projekt Planu zadań ochronnych dla obszaru Dolina Słupi PLB 220002 jest w trakcie opracowywania(do dnia 6 lutego 2014r. nie opublikowano jego projektu) a dla obszaru Dolina Słupi PLH 220052 nie podjęto prac nad projektem planu zadań ochronnych. Ponadto zgodnie ze zaktualizowanymi Standardowymi formularzami danych dla obszarów Dolina Słupi PLH 220052 i Dolina Słupi PLB 220002PLB220002 wśród najważniejszych oddziaływań i działalności mających duży wpływ na te obszary nie wymieniono lokalizacji elektrowni wiatrowych. Powołując się na powyższe, rada podniosła, że zawarte skardze Wojewody stwierdzenia dotyczące wykluczenia lokalizacji elektrowni wiatrowych w strefie 3 km od obszaru Natura 2000 oraz potencjalnych zagrożeń powodowanych przez elektrownie wiatrowe dla obszarów natura 2000 w otoczeniu obszaru objętego przedmiotowym planem, nie mają podstaw prawnych i są nieprawdziwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę, pod względem zgodności z prawem, działalności administracji publicznej. Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, po myśli art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W pierwszej kolejności rozważając skargę wojewody jako organu nadzoru wskazać należy, że przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stanowi, że uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. W art. 91 ust. 4 stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały, czy też naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów. Szczegółowe uregulowania odnoszące się do wykonywania nadzoru nad samorządem zawiera ustawa o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy wójt (burmistrz, prezydent) obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia. Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 (art. 91 ust. 1 ustawy). Stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego (art. 92 ust. 1 ustawy). Jednakże po upływie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W takim wypadku organ nadzoru może jednak zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 ustawy). W takim też trybie odbywa się kontrola sądu w niniejszej sprawie ze skargi Wojewody. Jednocześnie należy wyjaśnić, że wskazanie w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawy nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołany art. 28 tej ustawy stanowi, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem te naruszenia prawa, które nie zostały wymienione w powołanym przepisie, należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności takiej uchwały. Badając zaskarżoną uchwałę Rady Gminy nr [...] z dnia 29 sierpnia 2013r. r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D., w obrębach D., L. oraz S. z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych (Dz. Urzęd. Woj. Pom. z 2013r., poz. 4565) w świetle przedstawionych kryteriów sąd uznał, że skarga Wojewody nie podlega uwzględnieniu. W pierwszej kolejności za niezasadny należy uznać zarzut niezgodności skali załącznika graficznego do uchwały w postaci rysunku planu zadeklarowanej w § 1 ust. 3 pkt 1 na 1:2000 ze skalą w jakiej faktycznie załącznik został wykonany. Do uchwały załączono rysunek w pomniejszeniu. Wykonanie rysunku planu w nieprawidłowej skali stanowi naruszenie zasad sporządzania planu (art. 16 ust. 1 ustawy). Zarzut ten nie znalazł potwierdzenia w przedłożonej dokumentacji dotyczącej procedury uchwalania planu. Zgodnie z dokumentacją planistyczną zawierającą uchwalony tekst uchwały z dnia 29 sierpnia 2013r. oraz 3 załączniki stanowiące jej integralną część, rysunek planu został sporządzony w skali 1:2000 a więc zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w takiej skali rysunek planu stanowi załącznik nr 1 do uchwały. Skoro mapa(załącznik nr 1 do uchwały) jest sporządzona we właściwej skali zadeklarowanej w § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały, to zarzut Wojewody o naruszeniu zasad uchwalania planu poprzez wskazaną wyżej niezgodność skali planu jest bezzasadny. W tym stanie faktycznym i prawnym powoływanie przez Wojewodę na "pomniejszenie" mapy nie stanowi wobec wyjaśnień Rady Gminy zmiany planu miejscowego wymagającej ponowienia procedury planistycznej zgodnie z art. 27 ustawy. Sąd nie podzielił zarzutów odnoszących się do sprzeczności przedmiotowego planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjętym uchwałą nr VI/30/2011 z 30 marca 2011r., co oznacza, że nie naruszono zasady sporządzenia planu miejscowego polegającej na zgodności z obowiązującym studium (zob. art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium). Według organu nadzoru postanowienia planu wprowadzające funkcje, ostateczne rozstrzygnięcia muszą uwzględniać m.in. o lokalizacjach punktowych, tj. o terenach o innym przeznaczeniu niż rolnym, wydzielonych i oznaczonych pod lokalizację elektrowni oraz uwzględnić wytyczne zawarte w Studium odnoszące się do ustaleń planów miejscowych. Zarzucono również, że istnieje niezgodność planu ze Studium, albowiem tereny oznaczone w planie jako tereny zabudowy zagrodowej (karty terenu 01RM i 02RM) oraz tereny rolnicze (bez prawa zabudowy) - 3R, 04R, 05 R, w studium oznaczone zostały odpowiednio jako obszary zabudowanych wiejskich jednostek osadniczych wiejskich wskazanych do przekształceń i uzupełnień zabudowy na cele funkcji mieszkaniowych i działalności gospodarczych. Wojewoda wskazywał, że rada zobowiązana była do wskazania w planie w sposób jednoznaczny rozmieszczenia terenów pod lokalizację każdej elektrowni wiatrowej. Natomiast kontrolowany plan nie zawiera ustaleń dotyczących szczegółowego wyznaczenia terenu pod lokalizację wież elektrowni wiatrowych, co powoduje brak zgodności planu ze studium. Według wojewody rada powinna wskazać w planie konkretne miejsca dopuszczalnej lokalizacji poszczególnych wież siłowni wiatrowych. Wojewoda powołał się przy tym na przepis art. 10 ust. 2a ustawy, że obszar przyjęty w studium jest nie tylko obszarem lokalizacji elektrowni wiatrowych, ale także obejmuje strefy ochronne. Z tej przyczyny lokalizowanie wiatraków na granicy strefy powodujące uciążliwości poza strefą narusza postanowienia studium. Zarzuty powyższe nie są zasadne. Przedmiotowy plan dotyczy obszarów przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych w miejscowości D., obręby D., L. oraz S.. W pierwszej kolejności wskazać należy, że studium dopuściło lokalizację elektrowni wiatrowych na ww. obszarze (na terenie gminy ), jako przedsięwzięcia przyczyniającego się do poprawy jakości środowiska przyrodniczego i zmniejszenia emisji zanieczyszczeń do atmosfery oraz z uwagi na położenie gminy w korzystnej strefie energetycznej wiatrów, z uwagą, że najlepsze warunki wietrzne i krajobrazowe istnieją w północnej i centralnej części gminy. Tereny pod lokalizację elektrowni wyznaczono poza obszarami chronionymi, na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Obszary te zostały wyznaczone na podstawie uwarunkowań środowiskowych i fizjograficznych, w tym granic obszarów chronionych na podstawie przepisów o ochronie środowiska oraz w oparciu o badania siły i kierunku wiejących wiatrów. W zakresie dotyczącym kierunków zagospodarowania oraz użytkowania terenów, studium wyznaczyło potencjalne obszary lokalizacji elektrowni wiatrowych. Wskazując na te obszary wskazano, że - lokalizacja farm wiatrowych wymaga szczegółowych badań wpływu inwestycji na środowisko, zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, -należy zachować bezpieczne odległości od projektowanych siłowni wiatrowych do najbliższej zabudowy na poziomie określonym przez właściwe przepisy specjalistyczne opracowania wykonane na potrzeby konkretnej inwestycji - na terenach lokalizacji elektrowni wiatrowych można wytwarzać energię elektryczną z innych odnawialnych źródeł energii. - tereny przeznaczone w studium na funkcje związane z wytwarzaniem energii (fermy wiatrowe) są proponowane jako tereny do objęcia ograniczeniem zabudowy i zakazem zabudowy, W zakresie dotyczącym klimatu akustycznego, ochrony przed hałasem i promieniowaniem elektroenergetycznym ochrona ta powinna polegać przy budowie farm wiatrowych na obszarach oddalonych od jednostek osadniczych (poziom hałasu na obszarach jednostek osadniczych nie może przekroczyć 45dB). Na rysunku studium określono obszar dopuszczający lokalizację elektrowni wiatrowych. Plan określa jedynie potencjalne tereny lokalizacji siłowni wiatrowych. Dopuszczalna lokalizacja oznaczona została na rysunku studium i przedmiotowy plan nie wykracza poza strefę zakreśloną na rysunku studium. Rejony potencjalnej lokalizacji siłowni wiatrowych wskazano na terenach użytkowania rolniczego. Analiza studium, w szczególności zapisów odnoszących się do parków wiatrowych pozwala przyjąć, że badana uchwała o planie miejscowym jest zgodna z wyżej przytoczonymi ustaleniami studium dotyczącymi elektrowni wiatrowych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że studium nie zawiera zapisów o konieczności wskazania w planie terenu pod lokalizację każdej z elektrowni wiatrowej i konkretnych miejsc ich lokalizacji. Zatem nie narusza postanowień studium określenie w planie jedynie potencjalnych terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, jak to wyżej wskazano dopuszczalna lokalizacja oznaczona została w strefie oznaczonej w studium, zaś plan nie wykracza poza strefę zakreśloną na rysunku studium. Nadto w opinii z dnia 18 marca 2013r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku opiniując z uwagami projekt planu miejscowego wskazał, że w treści projektu planu zaznaczyć należy, że proponowane zainwestowanie w postaci możliwości realizacji elektrowni wiatrowych we wskazanych na planszy planu lokalizacjach należy traktować jako potencjalne, nie dające gwarancji realizacji inwestycji w przedstawionym zakresie. Nadto powoływany przez skarżącego przepis art. 10ust. 2a ustawy stanowiący m.in. o ustaleniu w studium rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na datę podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do uchwalenia studium. Z tych przyczyn obszary te nie musiały być określone jako granice terenów pod zabudowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy w planie miejscowym na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3a. Nadto w planie ustalono, że ostateczna ilość, parametry i szczegółowa lokalizacja poszczególnych wież elektrowni wiatrowych ustalone zostaną w projekcie budowlanym, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko; o ostatecznej lokalizacji zadecyduje szczegółowa analiza wykonana po wyborze producenta elektrowni wiatrowych, w oparciu o parametry techniczne. Elektrowni wiatrowych dotyczy karta terenu § 10 R/EW. W ustaleniach szczegółowych karty terenu R/EW jako przeznaczenie wskazano tereny lokalizacji farmy wiatrowej na obszarze o przeznaczeniu rolniczym, bez prawa zabudowy, poza dopuszczeniem wykorzystania terenu pod budowę dróg umożliwiających dojazd do farmy wiatrowej lub dróg wewnętrznych oraz zjazdów z dróg publicznych i wewnętrznych, sieci podziemnych i nadziemnych średniego i wysokiego napięcia oraz infrastruktury technicznej, budowę instalacji do pomiaru prędkości i kierunku wiatru. W punkcie 5 karty terenu stosownie do wytycznych zawartych w studium zamieszczono zakaz zabudowy na wszystkich terenach R/EW, zakaz zalesień oraz zakaz budowy obiektów naziemnych niewiązanych z funkcjonowaniem zespołu elektrowni wiatrowych zabudowy. W § 10 pkt 2 i 3 zamieszczono zapisy, że usytuowanie wież elektrowni wiatrowych w stosunku do istniejącej zabudowy oraz planowanej zabudowy w miejscowych planach obowiązujących w dniu podejmowania uchwały, musi zapewnić zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi, planowany zespół elektrowni jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko-zgodnie z przepisami odrębnymi. Również ustalenia ogólne planu dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego realizują wyżej przytoczone zapisy studium oraz zapisy powoływanej wyżej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 18 marca 2013r.(§7 pkt 6-do 10 ustaleń ogólnych dotyczących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego), w tym zapis studium, że na obszarze planu obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższe zapisy ustanawiają zatem zasadę, wbrew obawom skarżącego, że poziom hałasu niezależnie od usytuowania w przyszłości elektrowni wiatrowej nie może przekraczać dopuszczalnych norm. Odnosząc się do zarzutu niezgodności planu ze studium w odniesieniu do kart terenu 01RM, 02RM tereny zabudowy zagrodowej oraz 03 R, 04R i 05R tereny rolnicze, przewidzianych w studium jako obszary zabudowanych wiejskich jednostek osadniczych wskazanych do przekształceń i uzupełnień zabudowy na cele funkcji mieszkaniowych oraz działalności gospodarczych, to treść studium w kierunkach zagospodarowania wskazuje główne kierunki zagospodarowania istniejących obszarów wiejskich jednostek osadniczych na miedzy innymi ww. cele. Uchwalony plan pozostawia te obszary w dotychczasowym użytkowaniu rolniczym. Odnosząc się do wskazanego zarzutu sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, mając na uwadze w szczególności charakter studium jako aktu wyznaczającego kierunki rozwoju poszczególnych funkcji na terenie gminy, jak to zasadnie wskazał organ. Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotem zaskarżonej uchwały o planie miejscowym jest uchwała odnosząca się do obszarów przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych, a więc przedmiotem planu było przeznaczenie określonego obszaru pod kątem elektrowni wiatrowych. Przedmiotu tej uchwały nie stanowiły inne kierunki zagospodarowania wskazane w studium i funkcje, w tym mieszkaniowe. Tym samym pozostawienie tych obszarów w dotychczasowym przeznaczeniu nie stanowi o niezgodności ze studium i nie przesądza ostatecznie o przeznaczeniu tych terenów w przyszłości. Wobec powyższego, zdaniem sądu, zaskarżony plan miejscowy realizuje wyżej przytoczone zapisy studium, na co wskazuje treść przytoczonych zapisów planu oraz rysunek studium oraz rysunek planu. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący braku ustalenia lokalizacji elektrowni w planie miejscowym, z przyczyn już wyżej wskazanych – takiego wymogu nie zawierało studium, natomiast opinia RDOŚ nakazywała zamieszczenie w planie zapisu o jedynie potencjalnych miejscach lokalizacji elektrowni. Nadto wskazać należy, że stosownie do powołanych w skardze przepisu art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody projekt planu uzyskał uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku w zakresie planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody postanowieniem z dnia 18 marca 2013r. na mocy którego organ postanowił uzgodnić projekt planu w granicach otuliny Parku Krajobrazowego z uwagą: Na obszarze otuliny Parku nie należy lokalizować obiektów i podejmować przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe Parku oraz opinię wyrażoną na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, opinię z uwagami. Uwagi te, jak to wyżej wskazano, zostały zamieszczone w tekście planu. W karcie terenu obejmującej przeznaczenie terenu pod lokalizację farmy wiatrowej zamieszczone zostały natomiast zapisy: teren znajduje się na terenie otuliny Parku Krajobrazowego "Dolina Słupi" oraz zapis, że planowany zespół elektrowni wiatrowych jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko-zgodnie z przepisami odrębnymi. Zapis że teren ten znajduje się na terenie otuliny Parku Krajobrazowego "Dolina Słupi" oznacza, że na tym obszarze obowiązują wymagania wynikające z położenia obszaru objętego planem w otulinie Parku Krajobrazowego "Dolina Słupi",chronionego otuliną. Celem tej ochrony jest zabezpieczenie Parku przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych Parku, dotyczyło uzgodnienie RDOŚ. Na obszarze planu obowiązują zatem wymagania wynikające z położenia terenu objętego zaskarżonym planem w otulinie Parku Krajobrazowego "Dolina Słupi", Teren otuliny służy ochronie Parku Krajobrazowego, w tym wskazanej w uzgodnieniu RDOS z dnia 18 marca 2013r.,a więc ma ona między innymi zapobiegać degradacji walorów przyrodniczych i krajobrazowych parku (rozporządzenie nr 15/2003 w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego "Dolina Słupi –Dz. Urzęd. Woj. Pom. z 2003r. nr 83, poz. 1362, oraz uchwała Sejmiku Województwa ego z dnia 27 kwietnia 20011r. w sprawie Parku Krajobrazowego Dolina Słupi –Dz. Urzęd. Woj.Pom. z 2011r. nr 66, poz. 1461). Powyższy cyt. zapis planu, powoduje, że brak dosłownego zapisu uwagi z uzgodnienia dokonanego przez RDOŚ, nie eliminuje obowiązku oceny planowanego przedsięwzięcia czy też budowy obiektu pod kątem zgodności z planem uwzględniającej jego usytuowanie w otulinie parku. Z tych przyczyn, jak również mając na uwadze, że projekt planu został uzgodniony i mając na uwadze wydaną przez RDOŚ opinię dotyczącą projektu planu Sąd uznał, że powyższy podniesiony przez skarżącego zarzut nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności planu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Gmina nie naruszyła procedury planistycznej w sposób, który skutkowałby koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Wojewody na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.