II SA/Gd 1344/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 17 października 2024 r., nr WOP.7722.190.2024.HB w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 17 października 2024 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia 15 lipca 2024 r. nr PINB.5140.5.2024.NO Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pucku (dalej: PINB, organ I instancji) wstrzymał roboty budowlane obejmujące budowę wagi samochodowej najazdowej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. [...] w S., składającej się z konstrukcji stalowej trójsegmentowej dzielonej, pomostu wagi o wym. 8m x 2,5m, usytuowanej na 8 podporach dla przetworników siły na elementach betonowych o wym. 68cm x 68cm oraz 2 szt. najazdów betonowych, wykonywane przez A. W. bez wymaganej prawem decyzji pozwolenia na budowę. Ponadto organ poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu. Organ wyjaśnił, że na działce nr [...] obr. ew. nr [...] przy ul. P. [...] w S. zlokalizowano wagę najazdową samochodową składającą się z konstrukcji stalowej trójsegmentowej dzielonej, pomostu wagi o wym. 8m x 2,5m, usytuowanej na 8 podporach dla przetworników siły na elementach betonowych o wym. 68cm x 68cm oraz 2 szt. najazdów betonowych. Waga podłączona jest do zasilania 220 V i wyposażona w zewnętrzny wyświetlacz do odczytu pomiaru, który znajduje się wewnątrz budynku o nr ewid. [...] na dz. nr [...] obr. [...]. Maksymalne obciążenie wagi wynosi 15 ton i służy ona do obsługi funkcjonującego skupu złomu. Przedmiotowa waga została wykonana w 2018 roku. Zdaniem PINB, waga samochodowa najazdowa spełnia wymogi określone w art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 725) i należy uznać ją za obiekt budowlany - budowlę będącą wolno stojącym urządzeniem technicznym, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Twierdzenie inwestora, że elementy wagi można łatwo zdemontować nie mają wpływu na kwalifikację obiektu. Waga stanowi całość techniczno-użytkową. Do skrajnych boków wagi zostały dobudowane najazdy betonowe w celu umożliwienia wjazdu na urządzenie. Nadto waga składa się z betonowych elementów fundamentowych, elementów nośnych wagi (płyt prefabrykowanych) oraz instalacji elektrycznej. Dla przyjęcia kwalifikacji trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Waga wykonana została bez wymaganego pozwolenia na budowę, co obligowało organ do wszczęcia postępowania na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. A. W. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc m.in., że przedmiotowa waga nie stanowi samowoli budowlanej, jest bowiem urządzeniem pomiarowym, regulowanym odrębnymi normami prawnymi, zatem jej instalacja i użytkowanie pozostają poza zakresem kognicji ustawy Prawo budowlane. Konstrukcja przedmiotowej wagi samochodowej nie wpisuje się w definicje legalne obiektu budowlanego i budowli, zawarte w tej ustawie. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 17 października 2024 r.: uchylił zaskarżone postanowienie, nakazał A. W. wstrzymać prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wagi samochodowej najazdowej na działkach nr [...] obr.[...] oraz nr [...] obr.[...] przy ul. P. [...] w S., składającej się z konstrukcji stalowej trójsegmentowej dzielonej, pomostu wagi o wymiarach 8,0m x 2,5m, usytuowanej na 8 podporach dla przetworników siły na elementach betonowych o wymiarach 0,68m x 0,68m oraz 2 sztuk najazdów betonowych, wykonywanych bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. wagi najazdowej samochodowej w terminie 30 dni od dnia wydania niniejszego postanowienia ostatecznego tj. od dnia 17 października 2024r. oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, naliczonej zgodnie z art. 49d ust. 1 pkt 1 oraz art. 59f ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa waga stanowi obiekt budowlany - wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie, stanowiące całość użytkową (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Waga ta składa się z elementów betonowych (najazdy betonowe w celu umożliwienia wjazdu i zjazdu na urządzenie) oraz instalacji elektrycznej, zatem niewątpliwie stanowi całość techniczno-użytkową, a jej wykonanie nie polegało na montażu jej elementów lecz na jej budowie. Pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do użytkowania. Zatem fakt, że waga samochodowa nie została wprost wskazana w treści art.3 pkt 3 Prawa budowlanego nie stanowi przeszkody, aby uznać ją za budowlę. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że przedmiotowa waga samochodowa najazdowa powstała bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego zastosował procedurę legalizacyjną, określoną w art. 48 ustawy prawo budowlane. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w tym zakresie. Organ odwoławczy wydał jednak orzeczenie reformatoryjne wobec ustalenia, że przedmiotowa waga znajduje się na zarówno na działce nr [....] i [...] przy ul. P. [...] w S. A. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 października 2024 r., wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji zarzucił: naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak kompleksowego przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, w tym poprzez jedynie fragmentaryczną analizę stanowiska skarżącego zawartego w piśmie "Wstępne stanowisko w sprawie" z dnia 17 maja 2024 r. oraz w zażaleniu złożonym na rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji i pominięcie zawartej tam argumentacji, w konsekwencji czego błędnie ustalono, że obiekt objęty postanowieniem podlega przepisom ustawy Prawo budowlane mimo niezaistnienia ku temu przesłanek, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak kompleksowego przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w tym oparcie rozstrzygnięcia na wybrakowanym materialne dowodowym określającym każdorazowo stan prawny dla działki nr [...] stosownie do wszelkich zapytań i wniosków o udzielenie informacji składanych przez organ I instancji na etapie gromadzenia materiału dowodowego, podczas gdy sprawa dotyczy dwóch działek, tj.: nr [...] oraz nr [...], w konsekwencji czego skorygowanie błędu organu I instancji w skarżonym postanowieniu nie zmienia faktu, że cały materiał dowody zgromadzony jest z istotnym uchybieniem co do ustaleń faktycznych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa procesowego skutkującego błędem w ustaleniach stanu faktycznego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie przez organ w skarżonym postanowieniu, że wykonanie samochodowej wagi najazdowej nie polegało na jej montażu ale budowie, podczas gdy wykonanie przedmiotowej wagi polegało na montażu jej fabrycznie przygotowanych elementów poprzez połączenie stalowych segmentów wagi i następnie kalibrację pomiaru, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i wydanie postanowienia tożsamego w skutkach z postanowieniem organu I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to było nieprawidłowe, jako oparte na niepełnym i wadliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym uzasadniając uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 3 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i następcze niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że samochodowa waga najazdowa będąca przedmiotem postępowania mieści się w pojęciu obiektu budowlanego budowli, a przez to podlega pod regulację ustawy Prawo budowlane i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę podczas gdy przedmiotowa waga jako urządzenie pomiarowe regulowane jest odrębnymi normami prawnymi a jej instalacja i użytkowanie pozostaje poza zakresem kognicji ustawy Prawo budowlane, przez co nie wymaga ani uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania stosownego zgłoszenia, zaś treść przepisu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane nie wymienia samochodowej wagi najazdowej jako samodzielnego elementu katalogu wskazanego przez ustawodawcę w ramach treści przepisu, co miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wstrzymanie zakończonych robót budowlanych w sytuacji, kiedy prace wykonane przez skarżącego nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia, co miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa materialnego, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i uznanie, że stalowa waga najazdowa, niezwiązana na stałe z gruntem, jest obiektem budowlanym, podczas gdy jest to urządzenie przemysłowe służące do celów pomiarowych, którego PKOB nie wyróżnia, co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że powołane przesz organ orzeczenia sądów administracyjnych wydane zostały na gruncie odmiennych stanów faktycznych. Dla przykładu - jak porównać można samochodowe wagi najazdowe o tonażu 60 ton do wagi objętej niniejszym postępowaniem, a posiadającej maksymalny udźwig 15 ton? W sposób oczywisty różnić muszą się one wymogami konstrukcyjnymi i inną specyfiką montażu. Dodatkowo, pomimo że skarżący wielokrotnie sygnalizował, że postępowanie obejmuje wyłącznie działkę nr [...], choć waga zlokalizowana jest na dwóch działkach, tj.: nr [...] i [...], organ ograniczył się jedynie do skorygowania treści postanowienia, zupełnie pomijając fakt, że organ I instancji całe swoje postępowanie wyjaśniające prowadził w oparciu wyłącznie o jeden numer działki i tylko w tym zakresie kierował zapytania do instytucji administracji publicznej i innych podmiotów szczegółowo wskazanych każdorazowo w aktach sprawy. Tym samym korekta rozstrzygnięcia nie zmienia faktu wadliwości całego postępowania dowodowego. Ostatnim zarzutem w tym obszarze jest błędne ustalenie stanu faktycznego i nieuzasadnione przyjęcie, że wykonanie samochodowej wagi najazdowej nie polegało na jej montażu, ale budowie. Brak jest bowiem uzasadnienia, dla którego organ przyjął wskazane założenie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ponad wszelką wątpliwość wynika bowiem, że przedmiotowa waga polegała na złożeniu jej w całość z gotowych, fabrycznie przygotowanych segmentów stalowych. Jednocześnie, przyjęcie tego nieuzasadnionego założenia przełożyło się na zastosowanie przez organ wybranych przepisów prawa materialnego, w czym skarżący dopatruje się konkretnych naruszeń. W konsekwencji naruszony został art. 3 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Urządzenia pomiarowe, takie jak przedmiotowa waga, powstają w procesie produkcyjnym odmiennym od procesu budowlanego w odpowiednich fabrykach specjalizujących się w produkcji urządzeń technicznych. Nie można zakładać, że sam dowóz urządzenia na miejsce oraz usytuowanie go na przygotowanym wcześniej prefabrykowanym podkładzie stanowiło zmianę statusu tego urządzenia na budowlę. Skoro zaś mamy do czynienia z urządzeniem pomiarowym regulowanym odrębnymi normami, a jej wykonanie polegało na montażu fabrycznie przygotowanych elementów poprzez połączenie stalowych segmentów wagi i następnie kalibrację pomiaru, nie sposób przyjąć by był obiekt budowalny – budowla. Powyższe implikuje naruszenie art. 48 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (...). Przedmiotem kontroli Sądu jest natomiast postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 października 2024 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych dotyczących budowy obiektu budowlanego tj. najazdowej wagi samochodowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, na nieruchomości położonej w S., na działkach o numerach [...] i [...], w obrębie geodezyjnym [...]. Oceniając wydane w sprawie postanowienia w oparciu o kryterium legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydane w sprawie akty są zgodne z prawem. Materialnoprawną podstawą wydanych przez organy obu instancji postanowień są przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej: Prawo budowlane), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471), obowiązującą od 19 września 2020 r. W badanej sprawie jest bezsporne, iż na zlecenie inwestora na nieruchomości przy ul. P. [...] w S., stanowiącej działki o numerach [...] i [...], w obrębie geodezyjnym [...], została posadowiona najazdowa waga samochodowa wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Waga składa się z konstrukcji stalowej trójsegmentowej dzielonej, pomostu wagi o wym. 8m x 2,5m, usytuowanej na 8 podporach dla przetworników siły na elementach betonowych o wym. 68cm x 68cm oraz 2 sztuk najazdów betonowych służących do wjazdu i zjazdu z wagi. Waga podłączona jest do zasilania 220 V i wyposażona w zewnętrzny wyświetlacz do odczytu pomiaru, który znajduje się wewnątrz budynku o nr ewid. [...] na dz. nr [...] obr. [...]. Maksymalne obciążenie wagi wynosi 15 ton i służy ona do obsługi funkcjonującego skupu złomu. Przedmiotowa waga została wykonana w 2018 roku. Nie jest także sporne, iż na wykonanie powyższej inwestycji inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę ani nie dokonywał jego zgłoszenia. Kwestią sporną jest natomiast kwalifikacja powyższej inwestycji. W ocenie organów nadzoru budowanego przedmiotowa najazdowa waga samochodowa stanowi budowlę - wolno stojące urządzenie techniczne, które wraz z osprzętem stanowi całość techniczno-użytkową. W ocenie organu należało także uznać, iż jest ono trwale związane z gruntem, albowiem posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Nadto owo urządzenie powstało w wyniku wykonania robót budowlanych. Natomiast w ocenie skarżącego przedmiotowa najazdowa waga samochodowa nie jest budowlą, albowiem nie każde urządzenie techniczne stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Waga ta, zdaniem skarżącego, stanowi urządzenie pomiarowe regulowane odrębnymi przepisami a jej instalacja i użytkowanie pozostaje poza zakresem ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowalne, pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Niewątpliwe zatem wolnostojące obiekty – jak np. badana najazdowa waga samochodowa – mogą być zakwalifikowane jako urządzenie techniczne w rozumieniu powyższego przepisu. Organy administracji trafnie w tym zakresie przyjęły, iż należało ocenić czy waga wraz z jej osprzętem stanowi całość użytkową oraz czy jest trwale związana z gruntem. Posiadanie takich cech przesądza bowiem o konieczności uznania wagi najazdowej za budowlę wraz ze wszystkimi związanymi z tym konsekwencjami, w tym w zakresie obowiązku uzyskania pozwolenia na jej budowę. W ocenie Sądu zgromadzona w sprawie dokumentacja w postaci protokołów z kontroli oraz dokumentacja fotograficzna daje podstawy do przyjęcia, iż waga wraz z osprzętem oraz betonowymi najazdami stanowi całość techniczno – użytkową. Jak wskazuje się w orzecznictwie pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Prawo budowlane nie odwołuje się bowiem do art. 45 i 47 k.c. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy natomiast rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno -użytkową (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2010r. sygn. akt II FSK 2049/09). Zatem fakt, że waga samochodowa nie została wprost wskazana w treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie stanowi przeszkody, aby uznać ją za budowlę. Rację mają organy wskazując, iż będąca przedmiotem postępowania waga jest trwale związana z gruntem. Jak wskazuje się w orzecznictwie, dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (por. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 7 grudnia 2011r., sygn. akt II OSK 1788/10, z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1224/19). Sąd nie znajduje podstaw do kwestowania stanowiska organów, iż powyższa konstrukcja jest posadowiona na tyle trwale, że opiera się ona czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję oraz że jej wykonanie nie polegało na montażu jej elementów lecz na jej budowie. Jak już bowiem wskazano, betonowe najazdy stanowią wraz z samym urządzeniem wagi całość techniczno – użytkową, a ich wykonanie niewątpliwie polegało na budowie. Bez znaczenia jest też udźwig wagi i jej wielkość, przepisy nie uzależniają bowiem uznania obiektu za urządzenie techniczne od tego rodzaju kryteriów. Fakt, że najazdowa waga samochodowa nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) nie wyklucza jej kwalifikacji jako wolno stojącego urządzenia technicznego stanowiącego budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Nie jest zasadny zarzut jakoby organy nie zebrały oraz nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie oraz nie dokonały z należytą starannością wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu zarówno zakres zgromadzonego materiału dowodowego jak i jego ocena są prawidłowe. Prawidłowo zastosowano też przepisy ustawy Prawo budowlane. W szczególności organy prawidłowo uznały, że na wykonanie przedmiotowej najazdowej wagi samochodowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie posiadał. Brak jest w szczególności podstaw, by względem dokonanych przez organy nadzoru budowlanego ustaleń mógł być podnoszony skutecznie zarzut ich niepełności, z tego tylko powodu, że w toku postępowania przed organem odwoławczym ustalono, iż waga zlokalizowana jest na dwóch działkach o numerach [...] i [...], a nie tylko na jednej działce, jak przyjął to organ I instancji. Wprawdzie rzeczywiście organ I instancji weryfikując, czy inwestor zrealizował przedmiotową inwestycję w oparciu o pozwolenie na budowę lub zgłoszenie, wskazywał w pismach kierowanych do innych organów jedynie działkę [...], nie ma to jednak wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, w pismach tych wskazywano oprócz numeru działki także adres tj. ul. P. [...] w S., co identyfikuje jednoznacznie nieruchomość, na której inwestycja jest zrealizowana. Po drugie, nie jest kwestionowane, że inwestor zrealizował przedmiotową inwestycję w postaci wagi najazdowej nie występując o pozwolenie na budowę ani nie dokonując zgłoszenia, uważał bowiem, że waga ta nie podlega przepisom ustawy Prawo budowlane. Stąd też ustalenie dopiero na etapie postępowania odwoławczego, że nieruchomość przy ul. P. [...] w S. składa się z dwóch działek o numerach [...] i [...], nie miało żadnego wpływu na zupełność materiału dowodowego. Prawidłowo zatem orzekające w sprawie organy zastosowały art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, stanowiący, że organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zastosowanie tej regulacji zostało zaś poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, przeprowadzonym zgodnie z regułami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy bowiem dążyły do ustalenia istotnych w sprawie okoliczności, stosując w tym celu środki dowodowe, a uzasadnienie wydanych postanowień odzwierciedla te czynności i tok myślowy organów. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Powołane wyżej orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.